www.i-mac.be
Ik, mijn Mac … de Wereld
- ../../resources/background-green.jpg
Enter the name for this tabbed section: La Fleche Andennaise
Na de succesvolle passage van vorig jaar, twijfelden we niet lang om weer af te zakken naar Seilles- Andenne. De eerste vooruitzichten waren veelbelovend, en dat zou nog zacht uitgedrukt zijn. Toen de wekker me abrupt uit mijn dromen wakker maakte, was mijn eerste gedacht: waarom toch zo vroeg opstaan (04u45). Maar een een goeie 45 minuten later reed ik met mijn koersfiets naar de plaats van afspraak. En ondanks het vroege uur, was de temperatuur mild voor de tijd van het jaar.
Stijn en Peter waren niet veel later op het appel, en zodoende konden Joel en mezelf mee in de wagen van Stijn. De ochtendzon kwam al piepen aan de hemel, het zou een stralende zomerdag worden. Niet ver voorbij Doornik kwam Richard ons voorbij gereden. Bij aankomst te Seilles, een deelgemeente van Andenne, was Kristof er ook al met twee andere Hertetrappers. Ook Duwerke van het wielertoerist forum was er met 2 andere kompanen. Met 11 man, die allemaal uit het verre West-Vlaanderen kwamen.
Er stond een heuse wachtrij voor de inschrijving, maar alles verliep gesmeerd. We werden er opnieuw verwelkomd in het Nederlands. Ook de website van de organisatie is beide landstalen opgemaakt. Dat verdient een pluim. De koffie die gratis ter beschikking stond werd ook gesmaakt. Wat later werden de fietsen van de auto’s geladen, de armen en benen ingesmeerd, de bidons op de fietsen geplaatst, en andere noodzakelijk dingen in de achterzakjes gelegd. We konden van start gaan voor een tocht van 145 km, die na ±45 km ongeveer op hetzelfde parcours van de Waalse Pijl terecht komt
Bij het starten, viel het meteen op dat er pak meer volk op deze aantrekkelijke rit waren afgekomen. De eerste kilometers worden we langs de boorden van de Maas gestuurd. Na 5 km mochten we aan de eerste beklimming van de dag beginnen. De Côte du Chant d’Oiseaux – Landenne. 3,7 km lang, gemiddeld 3,4%, met een paar piekjes van 8 tot 9%. De volgende beklimmingen waren de Côte de Peu d’Eau (max 10%) en de Côte de Haut Bois (max 12%). Beide beklimmingen kregen de profs vandaag ook onder de wielen geschoven in de Waalse Pijl.
Andere hellingen waren o.a. de Côte d’Anton, ook gekend als de Côte de Bonneville (max 13%), de Côte de Bousalle (max 16%), de Côte de Ben Ahin (max 10%), de Côte d’Ereffe (max 10%) en de Mur de Huy (max 17%). Vooral deze laatste maakt een overweldigende indruk op iedere deelnemer. De eerste 2 à 300 meter gaan tot maximaal 6%, maar alles wat je in de volgende kilometer onder je wielen krijgt geschoven, is ronduit verschrikkelijk. Ik plaats er liever een profiel bij, want je kan het gewoon niet beschrijven hoe erg deze muur is.
Het hoeft niet verteld te worden, dat je naast deze gekende beklimmingen, je ook een pak andere te verwerken krijgt, die geen naam hebben. Maar na een tijdje begin je ze toch te voelen. Maar telkens je bovenkomt op één van deze Ardennen hoogtes, heb je zelf weer een overwinning geboekt. De zomerse temperaturen en de weinige wind deden elke beklimming aanvoelen alsof je in een oven fietste. Maar bij elke afdaling kreeg je een welkome afkoeling erboven op.
Over de organisatie alleen maar woorden vol lof. De verwelkoming was al dik in orde. Het uitpijlen met de borden was eveneens top, en de 2 bevoorradingen waren rijkelijk. De cola die we kregen op de top van de Muur van Hoei was een aangename verrassing. De resterende 10 km werden op een gezapig tempo afgehaspeld. De douche (met koud) water deden deugd. De Farniente lasagne smaakte naar meer. In de kantine werd er nog wat nagepraat, en werd de terugtocht aangevat naar huis.
Hieronder nog wat afbeeldingen van de rit en ook het profiel. Bij leven en welzijn … tot volgend jaar!!!
Stijn en Peter waren niet veel later op het appel, en zodoende konden Joel en mezelf mee in de wagen van Stijn. De ochtendzon kwam al piepen aan de hemel, het zou een stralende zomerdag worden. Niet ver voorbij Doornik kwam Richard ons voorbij gereden. Bij aankomst te Seilles, een deelgemeente van Andenne, was Kristof er ook al met twee andere Hertetrappers. Ook Duwerke van het wielertoerist forum was er met 2 andere kompanen. Met 11 man, die allemaal uit het verre West-Vlaanderen kwamen.
Er stond een heuse wachtrij voor de inschrijving, maar alles verliep gesmeerd. We werden er opnieuw verwelkomd in het Nederlands. Ook de website van de organisatie is beide landstalen opgemaakt. Dat verdient een pluim. De koffie die gratis ter beschikking stond werd ook gesmaakt. Wat later werden de fietsen van de auto’s geladen, de armen en benen ingesmeerd, de bidons op de fietsen geplaatst, en andere noodzakelijk dingen in de achterzakjes gelegd. We konden van start gaan voor een tocht van 145 km, die na ±45 km ongeveer op hetzelfde parcours van de Waalse Pijl terecht komt
Bij het starten, viel het meteen op dat er pak meer volk op deze aantrekkelijke rit waren afgekomen. De eerste kilometers worden we langs de boorden van de Maas gestuurd. Na 5 km mochten we aan de eerste beklimming van de dag beginnen. De Côte du Chant d’Oiseaux – Landenne. 3,7 km lang, gemiddeld 3,4%, met een paar piekjes van 8 tot 9%. De volgende beklimmingen waren de Côte de Peu d’Eau (max 10%) en de Côte de Haut Bois (max 12%). Beide beklimmingen kregen de profs vandaag ook onder de wielen geschoven in de Waalse Pijl.
Andere hellingen waren o.a. de Côte d’Anton, ook gekend als de Côte de Bonneville (max 13%), de Côte de Bousalle (max 16%), de Côte de Ben Ahin (max 10%), de Côte d’Ereffe (max 10%) en de Mur de Huy (max 17%). Vooral deze laatste maakt een overweldigende indruk op iedere deelnemer. De eerste 2 à 300 meter gaan tot maximaal 6%, maar alles wat je in de volgende kilometer onder je wielen krijgt geschoven, is ronduit verschrikkelijk. Ik plaats er liever een profiel bij, want je kan het gewoon niet beschrijven hoe erg deze muur is.
Het hoeft niet verteld te worden, dat je naast deze gekende beklimmingen, je ook een pak andere te verwerken krijgt, die geen naam hebben. Maar na een tijdje begin je ze toch te voelen. Maar telkens je bovenkomt op één van deze Ardennen hoogtes, heb je zelf weer een overwinning geboekt. De zomerse temperaturen en de weinige wind deden elke beklimming aanvoelen alsof je in een oven fietste. Maar bij elke afdaling kreeg je een welkome afkoeling erboven op.
Over de organisatie alleen maar woorden vol lof. De verwelkoming was al dik in orde. Het uitpijlen met de borden was eveneens top, en de 2 bevoorradingen waren rijkelijk. De cola die we kregen op de top van de Muur van Hoei was een aangename verrassing. De resterende 10 km werden op een gezapig tempo afgehaspeld. De douche (met koud) water deden deugd. De Farniente lasagne smaakte naar meer. In de kantine werd er nog wat nagepraat, en werd de terugtocht aangevat naar huis.
Hieronder nog wat afbeeldingen van de rit en ook het profiel. Bij leven en welzijn … tot volgend jaar!!!
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Enter the name for this tabbed section: Brugge - Ieper
Na een ganse winter te volharden en te blijven trainen op dinsdagnamiddag, werd het de hoogste tijd om eens een ganse dag te gaan rijden. Liefst een vlakke rit, zonder al teveel obstakels (lees: hellingen). We opteerden om de kanalen te volgen, althans een groot deel ervan. De keuze werd al snel gemaakt, en werden op de website geplaatst. Vorige week werd het al duidelijk dat veel van de dinsdagrijders maar al te graag de ganse dag wilden mee fietsen.
En dan was het zover. We verzamelden omstreeks 08u30 aan de spoedgevallendienst van het AZ St-jan te Brugge, om een kwartiertje later van start te gaan. Via het kanaal Brugge - Oostende reden we 15km verder naar het volgende kanaal, dat van Plassendale. En vandaar ging de rit verder naar Nieuwpoort. Intussen was het duidelijk dat de weergoden ons zeer gunstig gezind waren, want de zon was al van in de vroege morgen onze bondgenoot. Het was zowaar windstil, wat ervoor zorgde dat de eerder afgesproken richtsnelheid (28km/u) ietsje hoger lag (30km/u). Maar niemand kwam hierover klagen, integendeel ...
Te Nieuwpoort werd een eerste sanitaire pitstop ingelast. En ik nam er intussen de eerste foto's van de dag. Het mag gezegd, de sfeer zat er goed in. Ook nog even vermelden dat even voor Nieuwpoort Richard onze groep kwam vergezellen. De tocht langs de Ijzer was adembenemend mooi. De rust en het schitterende zicht, ietsje verstoorde door de nevel, deden ons genieten. Aan de Ijzertoren te Diksmuide mocht Richard hét Vlaamse symbool begroeten :-)
Een goeie 6 km voorbij Diksmuide, aan de Knokkebrug, kozen we voor het Ieperleekanaal. Van hieruit is slechts 15 km naar Ieper. Deel één van de rit zat er al bijna op. Ter hoogte van Boezinge moesten we echter het kanaal laten voor wat het was, wegens werken aan het sas iets verder. Na rondvraag aan een paar mensen die daar toevallig passeerden wisten we al snel waar naartoe. Maar niet voordat we even gingen genieten van een natje en een droogje. Dit deden we in Café-Restaurant "Steenstraete". Het mag gezegd, een hele mooie zaak, met zeer democratische prijzen.
Na dit half uurtje oponthoud gingen we dan van start om stilletjes terug te keren naar onze heimat. Te Ieper was het even oppassen geblazen voor het lokale verkeer, die het duidelijk niet heeft voor wielertoeristen die zich netjes aan de verkeerscode houden. Ofwel wou die persoon ons laten horen dat die ene optie die hij betaalde, de claxon, heel goed zijn werk deed.
Na Ieper nam Kristof het initiatief over om ons naar Brugge te brengen. Via o.a. Langemark, Poelkapelle, Staden, Kortemark en Torhout kwamen we op vertrouwd gebied. Alleen te Staden moesten we eventjes stoppen omwille van de ene lekke band van de dag. Na Veldegem en Zedelgem reden we naar Nieuwwege brug te Varsenare. Voor het grootste deel van de groep (10 van de 18) het moment om naar huis te fietsen. De andere 8 hadden nog jus over, en deden nog een extra lus van ±55 km. Opnieuw naar Oudenburg, om na het Gistels Kassietje terug te keren naar o.a. Westkerke en Aartrijke. Vandaar dan weer naar Brugge toe.
Ik deed nog een kleine lus bij, om zo aan de psychologische grens van 200km te geraken.
En dan was het zover. We verzamelden omstreeks 08u30 aan de spoedgevallendienst van het AZ St-jan te Brugge, om een kwartiertje later van start te gaan. Via het kanaal Brugge - Oostende reden we 15km verder naar het volgende kanaal, dat van Plassendale. En vandaar ging de rit verder naar Nieuwpoort. Intussen was het duidelijk dat de weergoden ons zeer gunstig gezind waren, want de zon was al van in de vroege morgen onze bondgenoot. Het was zowaar windstil, wat ervoor zorgde dat de eerder afgesproken richtsnelheid (28km/u) ietsje hoger lag (30km/u). Maar niemand kwam hierover klagen, integendeel ...
Te Nieuwpoort werd een eerste sanitaire pitstop ingelast. En ik nam er intussen de eerste foto's van de dag. Het mag gezegd, de sfeer zat er goed in. Ook nog even vermelden dat even voor Nieuwpoort Richard onze groep kwam vergezellen. De tocht langs de Ijzer was adembenemend mooi. De rust en het schitterende zicht, ietsje verstoorde door de nevel, deden ons genieten. Aan de Ijzertoren te Diksmuide mocht Richard hét Vlaamse symbool begroeten :-)
Een goeie 6 km voorbij Diksmuide, aan de Knokkebrug, kozen we voor het Ieperleekanaal. Van hieruit is slechts 15 km naar Ieper. Deel één van de rit zat er al bijna op. Ter hoogte van Boezinge moesten we echter het kanaal laten voor wat het was, wegens werken aan het sas iets verder. Na rondvraag aan een paar mensen die daar toevallig passeerden wisten we al snel waar naartoe. Maar niet voordat we even gingen genieten van een natje en een droogje. Dit deden we in Café-Restaurant "Steenstraete". Het mag gezegd, een hele mooie zaak, met zeer democratische prijzen.
Na dit half uurtje oponthoud gingen we dan van start om stilletjes terug te keren naar onze heimat. Te Ieper was het even oppassen geblazen voor het lokale verkeer, die het duidelijk niet heeft voor wielertoeristen die zich netjes aan de verkeerscode houden. Ofwel wou die persoon ons laten horen dat die ene optie die hij betaalde, de claxon, heel goed zijn werk deed.
Na Ieper nam Kristof het initiatief over om ons naar Brugge te brengen. Via o.a. Langemark, Poelkapelle, Staden, Kortemark en Torhout kwamen we op vertrouwd gebied. Alleen te Staden moesten we eventjes stoppen omwille van de ene lekke band van de dag. Na Veldegem en Zedelgem reden we naar Nieuwwege brug te Varsenare. Voor het grootste deel van de groep (10 van de 18) het moment om naar huis te fietsen. De andere 8 hadden nog jus over, en deden nog een extra lus van ±55 km. Opnieuw naar Oudenburg, om na het Gistels Kassietje terug te keren naar o.a. Westkerke en Aartrijke. Vandaar dan weer naar Brugge toe.
Ik deed nog een kleine lus bij, om zo aan de psychologische grens van 200km te geraken.
Enter the name for this tabbed section: Cyclo Sprint Zolder
Vrij weekend, en toch om half 5 in de morgen al uit de veren. Probeer dit maar eens uit te leggen aan een buitenstaander. De sportzak was al klaar, alleen nog een stevig ontbijt voorzien. En een tas koffie, want dit is de opkikker die een mens nodig heeft op dat uur van de dag. Omstreek 10 over 5 gooi ik de sportzak over mijn schouder, en fiets naar St-Michiels waar Peter Kristof en mezelf zal ophalen.
Op weg naar Zolder probeer ik nog wat slaap in te halen (sorry mannen). Voorbij Antwerpen kijken we af en toe naar boven om te zien of de mensen van het weer gelijk zullen krijgen. Later zou blijken dat ze de bal hadden misgeslagen, en gelukkig maar. Bij aankomst te Zolder is het wel nog fris.
Iets voor 8u00 gaan we op pad voor een rit 185 km langs en door Belgisch én Nederlands Limburg (met een kort ommetje in Walloniê). Al snel pikken we aan in een groep, en die bollen aan een aangenaam tempo. Na 1u29 staan we aan de eerste bevoorrading. We zijn net geen 47km ver. Die bevoorrading is dik in orde. Allerhande repen en sportdrank van Decathlon, Meli koeken, wafel, enz ..
Niet veel verder rijden we over een brug die me bekend voorkomt. Als je met de auto naar Köln rijdt, neem je die ook. Best vreemd om op een fietspad te rijden vlak naast een autosnelweg. We mogen ons intussen opmaken voor de 1ste klim van de dag, de Slingerberg. Even ter info, je kan bij "beklimmingen" van elke helling de nodige informatie terugvinden (externe link http://sport.be.msn.com/cycling/nl/ )
Amper bekomen van de eerste kuitenbijter volgt al direct de volgende, de Moorveldsberg. Vervolgens de Raarberg en de Bemelerberg. Een afdaling brengt ons vervolgens in Valkenburg, waar "onze" Gilbert thuis is. We moegen zelf eens proeven van de Cauberg. Het respect voor Gilbert en alle andere renners groeit zienderogen. Je merkt aan de vele reacties van de vele toeristen in dit leuke stadje, dat ze die bonte stoet van wielertoeristen wel plezant vinden.
Na deze opeenvolging van korte doch nijdige bergjes, volgt een korte pauze. Al mag je dat met een korrel zout nemen, want het is er nooit echt vlak. Na 90 km krijgen we de Goudsberg. En dat volgt de zwaarste van de 14. De Keutenberg, bij vele wielrenners ook de kuitenberg genoemd. Je draait amper het smalle weggetje op, of je krijgt al, ±22% om je oren geslagen. het vervolg is minder, maar doet des te meer pijn. Je krijgt 10km om te bekomen, om dan te genieten van de 2de bevoorrading.
Je hebt net alle wafels en koeken binnen, je zit net weer op je fiets, of de volgende helling komt er al aan. Je met veel smaak verorberde koekjes hebben de neiging om er weer uit te komen. Pfff, dan liever eten na een helling. Wat later rijden we de Voerstreek en wat later een stukje van Wallonië binnen. Via een "grote baan" vervolgen we onze weg. Iedereen denkt hetzelfde, waarom zo een drukke weg? Maar de gedachtes zijn amper weg, of je ziet tussen de bomen in wat er zit aan te komen. Een bijna 800 meter lange weg omhoog, 8,7% gemiddeld, met een piek van 12% bijna op het einde.
De Wonckerberg en de Keiberg zijn gelukkig wat rustiger van aard. Intussen zijn we 144km ver, en krijgen we een laatste keer de tijd om de reserves aan te vullen. Nog 41 km en 3 hellingen scheiden ons van de aankomst. Maar intussen is er een sterke wind komen opzetten. En die zal ons nog pijn doen. Nu is het kwestie van in een goede groep te komen, en er te blijven handhaven. maar dat is niet evdient.
Kristof moet jammer genoeg de rol lossen. Hij doet telen dat we verder mogen fietsen zonder hem. Ik kan aanklampen, maar als je achteraan zit in een grote groep, is het telkens weer hard optrekken. net voor we aan het kanaal komen, moet ik een klein gaatje laten vallen, en weg is de groep. Ik probeer nog even, maar de benen willen niet meer. Jammer ...
Die resterende kilometers langs het kanaal zijn niet van de poes. Tot aan Hasselt haal ik zonder probleem de 30km/u grens, maar vanaf beginnen mijn benen te verzuren. Ik haal war andere renners in, en samen vormen we een kleine groep. Al zijn we maar met 3 die kopwerk doen.
Net voor we het circuit van Zolder mogen opdraaien, is er nog één helling. De Sterrenwacht. Maar ondanks de 14% lukt het nog heel goed. De laatste loodjes op het circuit per sik er nog eens alles uit. Na 6u22 fietsen aan een gemiddelde snelheid van net geen 29km/u kan ik terugblikken op een zeer goede training.
Eenmaal we op terugweg zijn naar Brugge, duurt het niet lang voor ik achteraan in de auto in slaap val. Eenmaal terug in Brugge fiets ik nog naar huis, en ik voel nu pas heel goed wat ik vandaag heb gepresteerd.
Peter en Kristof, bedankt voor het leuke gezelschap!!!
Op weg naar Zolder probeer ik nog wat slaap in te halen (sorry mannen). Voorbij Antwerpen kijken we af en toe naar boven om te zien of de mensen van het weer gelijk zullen krijgen. Later zou blijken dat ze de bal hadden misgeslagen, en gelukkig maar. Bij aankomst te Zolder is het wel nog fris.
Iets voor 8u00 gaan we op pad voor een rit 185 km langs en door Belgisch én Nederlands Limburg (met een kort ommetje in Walloniê). Al snel pikken we aan in een groep, en die bollen aan een aangenaam tempo. Na 1u29 staan we aan de eerste bevoorrading. We zijn net geen 47km ver. Die bevoorrading is dik in orde. Allerhande repen en sportdrank van Decathlon, Meli koeken, wafel, enz ..
Niet veel verder rijden we over een brug die me bekend voorkomt. Als je met de auto naar Köln rijdt, neem je die ook. Best vreemd om op een fietspad te rijden vlak naast een autosnelweg. We mogen ons intussen opmaken voor de 1ste klim van de dag, de Slingerberg. Even ter info, je kan bij "beklimmingen" van elke helling de nodige informatie terugvinden (externe link http://sport.be.msn.com/cycling/nl/ )
Amper bekomen van de eerste kuitenbijter volgt al direct de volgende, de Moorveldsberg. Vervolgens de Raarberg en de Bemelerberg. Een afdaling brengt ons vervolgens in Valkenburg, waar "onze" Gilbert thuis is. We moegen zelf eens proeven van de Cauberg. Het respect voor Gilbert en alle andere renners groeit zienderogen. Je merkt aan de vele reacties van de vele toeristen in dit leuke stadje, dat ze die bonte stoet van wielertoeristen wel plezant vinden.
Na deze opeenvolging van korte doch nijdige bergjes, volgt een korte pauze. Al mag je dat met een korrel zout nemen, want het is er nooit echt vlak. Na 90 km krijgen we de Goudsberg. En dat volgt de zwaarste van de 14. De Keutenberg, bij vele wielrenners ook de kuitenberg genoemd. Je draait amper het smalle weggetje op, of je krijgt al, ±22% om je oren geslagen. het vervolg is minder, maar doet des te meer pijn. Je krijgt 10km om te bekomen, om dan te genieten van de 2de bevoorrading.
Je hebt net alle wafels en koeken binnen, je zit net weer op je fiets, of de volgende helling komt er al aan. Je met veel smaak verorberde koekjes hebben de neiging om er weer uit te komen. Pfff, dan liever eten na een helling. Wat later rijden we de Voerstreek en wat later een stukje van Wallonië binnen. Via een "grote baan" vervolgen we onze weg. Iedereen denkt hetzelfde, waarom zo een drukke weg? Maar de gedachtes zijn amper weg, of je ziet tussen de bomen in wat er zit aan te komen. Een bijna 800 meter lange weg omhoog, 8,7% gemiddeld, met een piek van 12% bijna op het einde.
De Wonckerberg en de Keiberg zijn gelukkig wat rustiger van aard. Intussen zijn we 144km ver, en krijgen we een laatste keer de tijd om de reserves aan te vullen. Nog 41 km en 3 hellingen scheiden ons van de aankomst. Maar intussen is er een sterke wind komen opzetten. En die zal ons nog pijn doen. Nu is het kwestie van in een goede groep te komen, en er te blijven handhaven. maar dat is niet evdient.
Kristof moet jammer genoeg de rol lossen. Hij doet telen dat we verder mogen fietsen zonder hem. Ik kan aanklampen, maar als je achteraan zit in een grote groep, is het telkens weer hard optrekken. net voor we aan het kanaal komen, moet ik een klein gaatje laten vallen, en weg is de groep. Ik probeer nog even, maar de benen willen niet meer. Jammer ...
Die resterende kilometers langs het kanaal zijn niet van de poes. Tot aan Hasselt haal ik zonder probleem de 30km/u grens, maar vanaf beginnen mijn benen te verzuren. Ik haal war andere renners in, en samen vormen we een kleine groep. Al zijn we maar met 3 die kopwerk doen.
Net voor we het circuit van Zolder mogen opdraaien, is er nog één helling. De Sterrenwacht. Maar ondanks de 14% lukt het nog heel goed. De laatste loodjes op het circuit per sik er nog eens alles uit. Na 6u22 fietsen aan een gemiddelde snelheid van net geen 29km/u kan ik terugblikken op een zeer goede training.
Eenmaal we op terugweg zijn naar Brugge, duurt het niet lang voor ik achteraan in de auto in slaap val. Eenmaal terug in Brugge fiets ik nog naar huis, en ik voel nu pas heel goed wat ik vandaag heb gepresteerd.
Peter en Kristof, bedankt voor het leuke gezelschap!!!
Enter the name for this tabbed section: Alpen Dag 1 + 2
- Verslag Dag 1
- Foto Dag 1
- Kaart Dag 1
- Profiel Dag 1
- Verslag Dag 2
- Foto Dag 2
- Kaart Dag 2
- Profiel Dag 2
Woensdag 8 juni, Auris en Oisans
Velotour
Toen ik deze morgen wakker werd na een zeer goede nachtrust, was één blik uit het venster genoeg om die aan diggelen te slaan. De regen valt met emmers tegelijk uit de donkergrijze wolken. Ik zie zelfs geen 100 meter ver. Auris en Oisans is verscholen in een dikke pak wolken. Moeten we hier vandaag fietsen? Pfff …
Maar goed, na een lekker ontbijt, maakt de 18 koppige bende zich klaar. Niet iedereen waagt zich aan de afdaling in dit weer. Ik waag het erop. Ik beslis later wel of het veilig was. Een half uur later fietsen we in de vallei richting Le Bourg D’Oisans. In de wijde omgeving krioelt het van de Nederlanders. Op donderdag fietsen ze hun “Alpe DuZes“. Deze rit voor het goed doel lokt maar liefst 4500 deelnemers naar de “Hollandse” berg.
Wij gaan echter ter hoogte van de voet van Alpe D’Huez een andere richting op. Net aan dit punt begeeft de houder van mijn Müvi camera gaat. Deze gaat hard tegen de grond, maar werkt gewoon verder. De beelden volgen later. Wij mogen als eerste beklimming de “Col de la Morte” op. De naam alleen al. Deze klim is ± 15 km, en 6,5% gemiddeld. Ik start behoudend aan de klim, maar de kou en de regen kunnen me niet deren. Ik fiets de volledige klim op de binnenste versnelling (vooraan), en op de 25 vooraan. Ik kijk op mijn Garmin alleen naar de Kaart, de hoogte en het stijgingspercentage. Deze werkt door de dichte bewolking waar we in en door fietsen, niet goed. Ik krijg de melding dat het “maar” aan 2% omhoog gaat, terwijl het in werkelijkheid tussen de 6,5 en de 9% draait.
Boven aangekomen merk ik dat zowaar bij de betere klimmers ben. Maar het is nog maar de eerste klim van de dag. Straks zien we wel wat het nog zal worden. De regenjassen worden weer aangetrokken, en weg zijn we. Sommigen onder ons krijgen het zeer koud. Ik klaag niet, al zijn mijn voeten door en doornat. Die lichte overschoenen kunnen geen weg met de overvloedige regen. Intussen dalen we weer zeer voorzichtig af. Beneden schotelen Stephan en Yves ons het middagmaal voor. De pasta smaakt heerlijk. En de koffie warmt een mens volledig op.
Auberge de la Forêt
Intussen is de regen verdwenen. Een koude wind waait echter door de vallei. Wat later kunnen we ons opwarmen aan de Col D’Ornon. Volgens Stephan een “loper”. Dat klopt min of meer, al is 8% niet echt een klim waar iedereen zomaar naar boven klimt. Ik hou me eerst wat rustig, maar op 8 km van de top wil nog eens kijken of de beentjes goed zijn. Ik start zowaar gans achteraan, en haal diverse mensen in. Uiteindelijk kom ik als 6de boven aan. Dat geeft me een heel goed gevoel.
Stephan en zijne copain :-)
Tijd om weer af te dalen naar de “Hollandse” berg. Wat we daar meemaken is onwaarschijnlijk. Zowel naar boven of naar beneden zie je een stoet auto's met Nederlandse nummerplaten. En wij fietsen daar tussenin naar boven. Het hoeft niet gezegd dat dit niet de gezonde berglucht is die we inademen. Gelukkig moeten we maar tot aan La Garde. We prijzen ons gelukkig dat we vandaag niet tot op de top van de Alpe moeten, want de lucht wordt er vandaag verpest door 100den auto’s.
Wij fietsen een berg op, waar volgens Stephan de “vogeltjes fluiten”. Ik heb ze niet gehoord 
Alleen het geblaas van de fietsers. Een goeie 10 km verder komen we aan het hotel aan. Weerom ging de klim zeer goed. Na een verkwikkende douche neem ik nog vlug mijn fiets onder handen. Ook de vuile kleren gaan de was en de zwierder in. Terwijl ik dit verslag maak, krijg ik honger. Nog een paar minuten, en ik mag me opmaken voor een lekkere pasta.
Tot morgen!!!
Deze keer niet echt uitgeslapen als de wekker (GSM) om 7u20 zijn werk doet. Maar een blik uit het venster maakt al veel goed. Het is droog, en de wolken zijn niet echt talrijk. Na een verkwikkende douche maak ik me op om te ontbijten. Veel eten is de boodschap vandaag, want er staat een zware rit op de kalender. 109 km en 3 cols + eentje zonder naam (of toch, waar de vogeltjes fluiten). Stephan legt ons uit wat we vandaag mogen verwachten. Het wordt iets voor de echte klimmers onder ons.
Eenmaal buiten voelt het best fris aan, dus worden de winterhandschoenen bovengehaald. Tijdens de afdaling van het hotel naar de vallei is het zelfs koud. Er waait een goed voelbare wind, en die maakt het nog kouder. We vertrekken richting Le Bourg D’Oisans. Maar onderweg merken we de grote hordes Nederlanders op, die vandaag de “Hollandse berg” zijn naam alle eer aandoen. Alpe Duzes !!!! Wij rijden verder naar de Col D’Ornon. Vandaag doen we deze beklimming echter niet. We gaan naar de Le Pouillard. Deze col is slechts 8 km lang, maar flirt gans de tijd met cijfers tussen 9 en 10%. Ik kies al snel voor de kleinste versnelling, en klim gestaag omhoog. En dat gaat verbazend genoeg beter dan ik had durven te denken. Maar het is nog vroeg…
Boven zit er niets anders op dan terug te keren. Een oudere man die daar woont komt even goeiendag zeggen aan die bonte verzameling van Belgische renners. Hij krijgt een koffie aangeboden, maar hij prefereert een Pastis
We worden nagekeken als we aan de afdaling beginnen. Vreemde vogels die Belgen 
Eenmaal beneden gaan we verder de vallei richting Vaujany. Dit skioord ligt aan de ander kant van Alpe d’Huez, en is mede daardoor een skioord waar vele Belgen jaarlijks naartoe trekken. In de Tour Feminin klimmen de dames hier hun Alpe d’Huez. Nochtans geen doetje die klim. 6 km aan 10% met uitschieters naar 12 en 13%. Weerom verkies ik om te doseren. Maar al bij al ga ik weer vlotjes naar boven. Boven wachten Stephan en Yves ons op met het middagmaal. Het smaakt voortreffelijk!!! En het zonnetje probeert wat warmte te geven aan ons.
Gaan we fietsen? Is de boodschap die Stephan ons regelmatig vraagt. Natuurlijk Stephan
We zouden eens neen moeten zeggen. Volgende klim …. Alpe D’Huez. Ik twijfel even of ik deze wel ga doen. Misschien spaar ik me wat. Maar ik bel even met Jeroen, en die is boven op de Alpe. Dus ga ik ervoor. Deze beklimming zal ik in ieder geval nooit meer vergeten. Overal langs de weg staan knotsgekke Nederlanders alle deelnemers naar boven te schreeuwen. De deelnemers beklimmen de Alpe maar liefst 6(!) keer.
Daarom is het niet vreemd dat wij gans de tijd andere mensen voorbij gaan. En zo merk je eigenlijk niet hoe lastig deze klim is. Bocht per bocht tel ik mee af. Verdeel en heers … Ik heb geen idee in welke tijd ik boven aankom. Ik klim nog wat verder (1,5 km) naar de sporthal, in de hoop er Jeroen te zien. Maar tussen al dat volk is het onbegonnen zaak.
Bovendien kan ik niet lang wachten, want de groep wacht om terug af te dalen naar la Garde.
Daar wacht ons nog de “Vogeltjes” klim. 9 km, waarvan 3 aan 8%. Ik doe het rustig aan. Maar ik arriveer aan het hotel met een zeer goed gevoel. De vele kilometers die ik trainde renderen. Maar ik ben er nog niet. Morgen 86 km rustig fietsn, en zaterdag is het dan D-Day. Le Marmotte!!!
Volgende week mag je een pak filmpjes verwachten van de klim op Alpe D’Huez. Ambiance verzekerd.
Eenmaal buiten voelt het best fris aan, dus worden de winterhandschoenen bovengehaald. Tijdens de afdaling van het hotel naar de vallei is het zelfs koud. Er waait een goed voelbare wind, en die maakt het nog kouder. We vertrekken richting Le Bourg D’Oisans. Maar onderweg merken we de grote hordes Nederlanders op, die vandaag de “Hollandse berg” zijn naam alle eer aandoen. Alpe Duzes !!!! Wij rijden verder naar de Col D’Ornon. Vandaag doen we deze beklimming echter niet. We gaan naar de Le Pouillard. Deze col is slechts 8 km lang, maar flirt gans de tijd met cijfers tussen 9 en 10%. Ik kies al snel voor de kleinste versnelling, en klim gestaag omhoog. En dat gaat verbazend genoeg beter dan ik had durven te denken. Maar het is nog vroeg…
Boven zit er niets anders op dan terug te keren. Een oudere man die daar woont komt even goeiendag zeggen aan die bonte verzameling van Belgische renners. Hij krijgt een koffie aangeboden, maar hij prefereert een Pastis
We worden nagekeken als we aan de afdaling beginnen. Vreemde vogels die Belgen Eenmaal beneden gaan we verder de vallei richting Vaujany. Dit skioord ligt aan de ander kant van Alpe d’Huez, en is mede daardoor een skioord waar vele Belgen jaarlijks naartoe trekken. In de Tour Feminin klimmen de dames hier hun Alpe d’Huez. Nochtans geen doetje die klim. 6 km aan 10% met uitschieters naar 12 en 13%. Weerom verkies ik om te doseren. Maar al bij al ga ik weer vlotjes naar boven. Boven wachten Stephan en Yves ons op met het middagmaal. Het smaakt voortreffelijk!!! En het zonnetje probeert wat warmte te geven aan ons.
Gaan we fietsen? Is de boodschap die Stephan ons regelmatig vraagt. Natuurlijk Stephan
We zouden eens neen moeten zeggen. Volgende klim …. Alpe D’Huez. Ik twijfel even of ik deze wel ga doen. Misschien spaar ik me wat. Maar ik bel even met Jeroen, en die is boven op de Alpe. Dus ga ik ervoor. Deze beklimming zal ik in ieder geval nooit meer vergeten. Overal langs de weg staan knotsgekke Nederlanders alle deelnemers naar boven te schreeuwen. De deelnemers beklimmen de Alpe maar liefst 6(!) keer.Daarom is het niet vreemd dat wij gans de tijd andere mensen voorbij gaan. En zo merk je eigenlijk niet hoe lastig deze klim is. Bocht per bocht tel ik mee af. Verdeel en heers … Ik heb geen idee in welke tijd ik boven aankom. Ik klim nog wat verder (1,5 km) naar de sporthal, in de hoop er Jeroen te zien. Maar tussen al dat volk is het onbegonnen zaak.
Bovendien kan ik niet lang wachten, want de groep wacht om terug af te dalen naar la Garde.
Daar wacht ons nog de “Vogeltjes” klim. 9 km, waarvan 3 aan 8%. Ik doe het rustig aan. Maar ik arriveer aan het hotel met een zeer goed gevoel. De vele kilometers die ik trainde renderen. Maar ik ben er nog niet. Morgen 86 km rustig fietsn, en zaterdag is het dan D-Day. Le Marmotte!!!
Volgende week mag je een pak filmpjes verwachten van de klim op Alpe D’Huez. Ambiance verzekerd.
Enter the name for this tabbed section: Alpen Dag 3 + 4
- Verslag Dag 3
- Foto Dag 3
- Kaart Dag 3
- Profiel Dag 3
- La Marmotte
- La Marmotte Foto
- Kaart La Marmotte
- Profiel La Marmotte
Gisteren kregen we te horen dat we vandaag een “korte” rit gingen fietsen. We kregen ook een half uurtje respijt om te vertrekken. De zon probeerde de vallei wat op te warmen, maar we moesten starten met ±8°. Vooral tijdens de afdaling laat zich dat voelen. Eenmaal beneden reden we richting Briancon. Ter hoogte van het stuwmeer reden we rechtsop. Yves werd er op de vingers getikt door de Franse gendarmerie omdat hij achter het fietsende peloton reed. Dat mag dus niet in het land van de kaas en de wijn.
De eerste beklimming was Les Deux Alpes. Met een piek van amper 8% een opwarmer. Het hoeft niet gezegd, het ging goed. Daar dit skistation boven geen weg verder kent, was afdalen langs dezelfde kant een feit. Beneden aan het stuwmeer moesten we al snel naar Mizoën. De Col de la Sarenne lag te wachten op ons. En dit met een brede grijns op zijn gezicht …
De eerste beklimming was Les Deux Alpes. Met een piek van amper 8% een opwarmer. Het hoeft niet gezegd, het ging goed. Daar dit skistation boven geen weg verder kent, was afdalen langs dezelfde kant een feit. Beneden aan het stuwmeer moesten we al snel naar Mizoën. De Col de la Sarenne lag te wachten op ons. En dit met een brede grijns op zijn gezicht …
Col de la Sarenne 
Wat een kanjer!!! De eerste anderhalve kilometer toonde mijn Garmin constant 14% aan. Dat laat zich voelen … Dat is stoempen om verder te rijden. En dan hoor je al snel “hoe lang is deze klim?”. Niemand die het echt wist. Meer dan een uur later wist iedereen het, 12 km. Tijdens de laatste 500 meter komt er nog eens een piek van … 16% langs. In het begin zijn er plaatsen waar je even kan verpozen, maar de laatste 5 km zijn loodzwaar. Daar gaat het tussen de 8 à 11%, met een piek van maar liefst 13%. Maar wat een prachtige omgeving !!! Daarvoor doe je het toch? Al vraag iedereen zich wel eens af “wat doen we hier?”
Boven is het uitblazen. En we mogen ons klaarmaken voor een zeer vervelende afdaling. De 8 km naar Alpe D’Huez liggen bezaaid met losse steentjes. Eenmaal we daar aankomen is het etenstijd. Daar wordt ook beslist om de rit “iets” in te korten. Via La Garde gaat het weer naar Auris. Niemand die er echt om terurt. Hierdoor zijn we vroeg terug in het hotel. Tijd om wat extra rust in te lassen, dit met het oog om de zware dag die morgen komt. La Marmotte!!!!
Halfweg de nacht wordt ik wakker. Een blik op de wekker zegt genoeg ... veel te vroeg. 03u00 in de morgen, en liggen woelen. Ik heb het volledige parcours gans de nacht voor mijn ogen zien langskomen. Ik sukkel toch weer in slaap, maar een paar uren later is het dan toch tijd om aan de lange dag te beginnen. La Marmotte klopt aan de deur.
La Marmotte
Aan de ontbijttafel is het stiller dan de voorbije dagen. iedereen probeert zoveel als mogelijk te eten, om zo genoeg krachten te hebben voor de 175 km die zich aankondigen. De pasta kan niet snel worden aangeleverd door de kok van het hotel.
Een deel van de groep fiets via La Garde naar de start niet ver van Alpe d'Huez. Knap wat ze doen. Ik prefereer om me laten brengen met de wagen. Ik speel liever op zeker.
De Glandon is de eerste lange klim van de dag. Hier is voorzichtigheid aangeboden, want deze klim heeft een paar verraderlijke afdalingen en dito stijgingen. Hier kan je jezelf al in de vernieling rijden. De Glandon klimt zeer onregelmatig, met stukken die amper 5% bedragen, anderen dan weer tot 14%. Bij het naderen van de top komen we bijna in de wolken terecht. De kou is niet te harden. Op de top staat Velotour op ons te wachten. Vlug warme en/of droge kleren aandoen, en dan voorzichtig aan de gevaarlijke afdaling beginnen.
Beneden wachten we zoals steeds op elkaar. Door 2 lekke banden duurt het iets langer dan voorzien. Maar dankzij Yves kunnen we snel weer de baan op. De verbindingsweg doorheen de vallei van de Maurienne is geen pretje. Langs een drukke "route nationale", met naast ons een spoorweg, een rivier en de autosnelweg naar Italië. Leuk is anders, maar er is helaas geen andere mogelijkheid om naar de voet van de Télegraph te fietsen.
Te Saint-Michel de Maurienne staat Stephan klaar met het middagmaal. De kok van ons hotel zorgde voor een heel lekkere pasta met groenten. We verorberen rustig de nodige koolhydraten, om straks aan het tweede en zware deel van de dag te beginnen. De Télégraph én de Galibier. Samen goed voor maar liefst 35 km klimmen, en het overwinnen van bijna 1924 meter. dat is geen kattenpis. We beslissen om met een kleine groep gezamenlijk aan de Télégraph te starten. En dat werkt heel goed. Boven is het weer snel vertrekken, want het is nog ver. De Galibier is een berg die menige wielertoerist de nodige schrik aanjaagt. Vooral de grote hoogte, je klimt tot boven de 2640 meter, is iets wat je niet mag onderschatten. Beneden te Valloire is net nog aangenaam warm, 18 km verder op de top is het koud.
Col de Galibier
Ter hoogte van Plan Lachat is het voor menigeen schrikken, want hier toont de Galibier zijn ware gezicht. In de vallei gaat het redelijk rechtoe rechtaan. 10 km aan gemiddeld 8% is voor iedereen haalbaar. Maar vanaf Plan Lachat is het andere koek. Nu is het kwestie van goed te doseren. En in mijn geval lukt dat goed. Boven wordt een mens stil van de omgeving rondom je heen. Ondanks de koude was het gezicht overal perfect. Je kon waarschijnlijk 10-tallen kilometers ver kijken. Mist wat meer tijd was het waarschijnlijk mogelijk om bepaalde bekende bergen te zien.
Maar tijd hebben we niet, en al snel wordt de hele lange afdaling ingezet. Eerst 8 km naar de Lautaret, en dan ± 30 km naar de voet van Alpe d'Huez. Onderweg eten en drinken is de boodschap. we hebben de wind tegen in, maar het gaat vlot naar de 60 km/u. aan de voet van de Alpe staat Velotour klaar om alle overbodige ballast in de wagen te leggen. Ik start blijkbaar met 8 minuten achterstand (samen met nog 2 anderen). Ik start behoedzaam aan de eerste zware kilometers van de Alpe. Aan La Garde mindert de berg dan tot 8 à 9%. Aan Huez krijg ik meer en meer moed, en ga een beetje sneller. Net voor ik de appartementen van Alpe d'Huez in het oog krijg, kan ik een paar anderen inhalen. Yves roept me toe dat "de diesel in gang is geschoten". Ik krijg vleugels ...
En niet veel verder zie ik er anderen die zich omhoog wroeten. Op een 5-tal bochten van het einde begint de adrenaline in me hoge pieken te scheren. Ik ga het halen. Na 6000 km trainen, vele en lange ritten te doen, intervaltraining te doen, is mijn moment de gloire aangebroken.
De laatste hectometers fiets ik een waas omhoog. Als ik boven kom, krijg ik kippenvel. Het is me gelukt!!!!! Ik wil mijn geluk met anderen delen, en doe dat eerste met Peter. Ik bel hem om te zeggen dat het me gelukt is. Peter heeft me al die tijd onvoorwaardelijk gesteund. Peter, 1000 keer bedankt!!!
Ook Stephan en Yves wensen me proficiat. Ze zagen een heel andere Hans dan vorig jaar op de fiets. Training en doorzettingsvermogen kwamen in de plaats van het gebrek aan training en zelfvertrouwen.
Het gevoel is onbeschrijfelijk. Ik loop gans de avond met een glimlach rond. Na divers telefoontjes en het overheerlijke eten aan tafel, is het weer tijd om de valies te pakken. Morgen opnieuw vroeg uit de veren, en terug naar Brugge.
Volgend jaar ga ik weer met Velotour. Ik zou graag eens in de Pyreneeën fietsen. En ik wil het monument van Fabio Casartelli bezoeken. Die renner verongelukte tijdens de ronde van Frankrijk van 1995. Op 18 juli om precies te zijn, net op mijn verjaardag. Ik zat toen live te kijken naar de koers, en was helemaal van de kaart. Ik heb gezworen om daar ooit naartoe te gaan. Wel Fabio, volgend jaar breng ik bloemen naar je toe.
Groeten van een overgelukkige Hans
