www.i-mac.be
Ik, mijn Mac … de Wereld
- ../../resources/background-green.jpg
Enter the name for this tabbed section: La Fleche Andennaise
Dinsdag, 20 april : 05u10 .... Tijd om op te staan. Binnen het uur moet ik klaar staan aan de Mister Grill ter hoogte van de Expressweg. Vlug de slapers uit mijn ogen wassen, (koers) kledij aantrekken en naar de keuken om een stevig ontbijt te verorberen. De pannenkoeken met bruine suiker gaan binnen als ... koek. De koffie smaakt overheerlijk. Nog vlug even het weer checken op "tinternet". Nog een laatste check van de rugzak, en ik begeef me naar de plaats van afspraak.
Als ik daar aankom, staan Paul en Roger al klaar. Niet veel later komt Kristof ook aan. Stijn en Peter volgen al snel. De fietsen verdwijnen in de koffers van de auto's, en we begeven ons op pad voor een trip van 200 km. Via Kortrijk en Doornik gaat het naar Seilles, een deelgemeente van Andenne. Na een vlotte rit naderen we de sporthal, waar we ons kunnen inschrijven. Niet veel later begeven we ons op pad. De zon geeft voorzichtig wat warmte af, wat welgekomen is aangezien het nog behoorlijk fris is, en er bovendien een koude wind blaast.
Na amper 4 km mogen we al een eerste keer aan het werk. Een klim in stappen. Telkens krijg je een stukje waar je weer op adem kan komen. Maar je hoort al snel de ademhaling van jezelf en de anderen rond je. Boven aangekomen doet de zon zijn werk. We mogen eventjes genieten van het geboden uitzicht. En net als je aan het genieten bent, mag je weer vol op de trappers gaan staan. De Rue de Bellaire is de volgende, zij het zeer korte stap hoger. En dan volgt steevast de beloning voor je klimwerk ... een afdaling. Die brengt ons in één ruk naar Namêche.
De rit is opgebouwd in lussen. In Namêche beginnen we aan de eerste lus. We volgen eerste een kleine kilometer de Maas, maar gaan dan links op. We volgen het bord "Le Samson". En die Samson blijft tussen de 7,5 en de 9% hangen. Ik probeer een goede cadans in te houden, maar klimwerk is mijn sterkste punt niet. Bovendien wil ik hier mijn kruit niet verschieten. De rit is nog lang, en er wachten nog een paar nijdige klimmetjes. In het eerste uur rijden we 23,6 km. Jammer genoeg worden na amper 30 km herleid tot een vijftal als Roger zijn ketting breekt. Er rest ons niets anders op dan de organisatie te contacteren, en dat ze Roger komen ophalen. Jammer ... Maar goed, we moeten verder, er zijn nog een goeie 115 km te rijden.
We vervolgen onze weg, maar we fietsen nu bijna gans de tijd boven de hellingen, en kunnen zo wat snelheid maken. Met een constante van ± 30km/u gaan we weer naar Andenne, waar we na een kort stuk langs de Maas aan de 2de lus kunnen beginnen. Maar we hebben het mis, want als we bijna Andenne aankomen, worden weer naar links gestuurd. Ze hebben er nog een helling in petto voor de deelnemers. Wat zeg ik? Hellingen ... Steil zijn ze niet, en lang ook niet, maar de procenten flirten met de 2 cijfers. We gaan een paar keer pieken naar 12% !!! De eerste kreeg de naam "Côte de Peu d'Eau". 2,6 km lang, maximaal 7%, en brengt ons tot op ±200 meter boven de zeespiegel. De andere is de Côte de Haut-Bois. Deze is 1,8 km,, maar piekt op 14%. In Namêche wacht ons de Côte de Thon. Amper 700 meter, maar hier een piek van maar liefst 15%. En krijgen we nog een klim voor de pedalen geschoven, maar van deze vindt ik niet direct informatie terug. Niet veel later zijn we weer aan de oevers van de Maas in Andenne.
Als ik daar aankom, staan Paul en Roger al klaar. Niet veel later komt Kristof ook aan. Stijn en Peter volgen al snel. De fietsen verdwijnen in de koffers van de auto's, en we begeven ons op pad voor een trip van 200 km. Via Kortrijk en Doornik gaat het naar Seilles, een deelgemeente van Andenne. Na een vlotte rit naderen we de sporthal, waar we ons kunnen inschrijven. Niet veel later begeven we ons op pad. De zon geeft voorzichtig wat warmte af, wat welgekomen is aangezien het nog behoorlijk fris is, en er bovendien een koude wind blaast.
Na amper 4 km mogen we al een eerste keer aan het werk. Een klim in stappen. Telkens krijg je een stukje waar je weer op adem kan komen. Maar je hoort al snel de ademhaling van jezelf en de anderen rond je. Boven aangekomen doet de zon zijn werk. We mogen eventjes genieten van het geboden uitzicht. En net als je aan het genieten bent, mag je weer vol op de trappers gaan staan. De Rue de Bellaire is de volgende, zij het zeer korte stap hoger. En dan volgt steevast de beloning voor je klimwerk ... een afdaling. Die brengt ons in één ruk naar Namêche.
De rit is opgebouwd in lussen. In Namêche beginnen we aan de eerste lus. We volgen eerste een kleine kilometer de Maas, maar gaan dan links op. We volgen het bord "Le Samson". En die Samson blijft tussen de 7,5 en de 9% hangen. Ik probeer een goede cadans in te houden, maar klimwerk is mijn sterkste punt niet. Bovendien wil ik hier mijn kruit niet verschieten. De rit is nog lang, en er wachten nog een paar nijdige klimmetjes. In het eerste uur rijden we 23,6 km. Jammer genoeg worden na amper 30 km herleid tot een vijftal als Roger zijn ketting breekt. Er rest ons niets anders op dan de organisatie te contacteren, en dat ze Roger komen ophalen. Jammer ... Maar goed, we moeten verder, er zijn nog een goeie 115 km te rijden.
We vervolgen onze weg, maar we fietsen nu bijna gans de tijd boven de hellingen, en kunnen zo wat snelheid maken. Met een constante van ± 30km/u gaan we weer naar Andenne, waar we na een kort stuk langs de Maas aan de 2de lus kunnen beginnen. Maar we hebben het mis, want als we bijna Andenne aankomen, worden weer naar links gestuurd. Ze hebben er nog een helling in petto voor de deelnemers. Wat zeg ik? Hellingen ... Steil zijn ze niet, en lang ook niet, maar de procenten flirten met de 2 cijfers. We gaan een paar keer pieken naar 12% !!! De eerste kreeg de naam "Côte de Peu d'Eau". 2,6 km lang, maximaal 7%, en brengt ons tot op ±200 meter boven de zeespiegel. De andere is de Côte de Haut-Bois. Deze is 1,8 km,, maar piekt op 14%. In Namêche wacht ons de Côte de Thon. Amper 700 meter, maar hier een piek van maar liefst 15%. En krijgen we nog een klim voor de pedalen geschoven, maar van deze vindt ik niet direct informatie terug. Niet veel later zijn we weer aan de oevers van de Maas in Andenne.
Intussen bereiken we de kaap van 90 km. We vervolgen onze weeg langs de Col de la Flismes-Bohisseaux. 3,4 km lang, gemiddeld 4,6%, maximaal 15%. De 2de bevoorrading staat bovenaan de helling, en het is heerlijk vertoeven in het zonnetje. We doen de nodige calorieën binnen, en na een pitstop van 7 minuten zijn we weer weg voor de finale van de dag. We gaan in dalende lijn richting Hoei. Daar wacht ons de beroemde (beruchte?) muur. Maar vooraf "mogen" we eerste de Ben Ahin beklimmen. Deze beklimming zit in het parkoer van de Waalse pijl. We rijden trouwens een goeie 50 km van deze rit door de Condroz. De Côte Ahin is 2,4 km, en flirt tussen de 6 en de 10%. Ik laat nu, net als de vorige hellingen, de andere voorgaan. Ik kies mijn eigen ritme, en peddel zo naar boven. Ik probeer mijn cadans rond de 80 omwentelingen te houden. Mijn hartslag blijft steevast rond de 155 slagen per minuut. Ik ga niet in het rood. Ik weet dat ik mezelf anders opblaas. Op die Ben Ahin passeren we de kap van 100 km. Nog 45 te gaan. Na de Ben Ahin maken we een lange lus rond Belle Maison. Ze claimen daar tot de mooiste dorpen van de Ardennen te behoren. En ik kan ze geen ongelijk geven. Een zeer verzorgd dorp.
Na deze lus gaat het in een mooi tempo naar Hoei. Jammer genoeg moeten we hiervoor langs een zeer drukke weg, waar de auto's en vrachtwagens aan hoge snelheid voorbij zoeven. Gelukkig zijn onze Waalse landgenoten vriendelijk voor de fietsende medemens. Op één na die het nodig vindt om rakelings te moeten langsrijden is het een zegen om te zien hoe men hier ruim opzij gaat voor de wielrenner. De muur van Hoei krijgen wij na 122 km. De renners moeten hier in volle finale voor de overwinning koersen. Verschrikkelijk!!!
De eerste meters gaan aan ±7%, maar al gauw gaat het naar 11%, 14% en naar 18%. Ik ben voor de eerste keer vandaag op de triple naar boven gefietst, en dat ging nog vlot. Maar het blijft harken tot boven. Maar we hebben het wel allemaal gedaan!!! Jammer genoeg verliezen we hier ergens een bordje uit het oog, en fietsen we volledig de verkeerde kant uit. langs diezelfde drukke baan rijden we richting Luik. nam een paar kilometer tussen de uitlaatgassen te rijden, beseffen we dat we verkeerd zijn. We keren terug naar Hoei. Vreemd genoeg vinden we geen bordje meer. Misschien een beetje logisch, want de muur van Hoei was een optie in de rit. Dus staan de pijlen misschien voor de muur opgesteld. Ik probeer met de Garmin Edge de weg naar de start op te vragen, maar dat lukt jammer genoeg niet. Vreemd, want normaal gezien lukt dat altijd.
Met een beetje geluk, vinden we dan toch weer een bordje, en fietsen we langs de Maas terug naar Andenne. Peter en Kristof gaan vlotjes naar de 30 km/u. En er staat een nijdige wind die pal op de neus blaast. Op een bepaald moment los ik Kristof af, maar ik geef toe, het is afzien. Peter houdt er een vlotte cadans in, en de teller wijst constant 32 km/u aan. Ik hou het een dikke 2,5 km vol, maar dan ontploffen mijn benen bijna. Maar intussen zijn we het bord "Seilles" langs gereden, en zijn we bijna aan de aankomst.
Na 6u06 en 149,8 km zijn we weer aan het vertrekpunt. Het was in ieder geval een mooie rit. Als het kan, volgend jaar opnieuw.
Na deze lus gaat het in een mooi tempo naar Hoei. Jammer genoeg moeten we hiervoor langs een zeer drukke weg, waar de auto's en vrachtwagens aan hoge snelheid voorbij zoeven. Gelukkig zijn onze Waalse landgenoten vriendelijk voor de fietsende medemens. Op één na die het nodig vindt om rakelings te moeten langsrijden is het een zegen om te zien hoe men hier ruim opzij gaat voor de wielrenner. De muur van Hoei krijgen wij na 122 km. De renners moeten hier in volle finale voor de overwinning koersen. Verschrikkelijk!!!
De eerste meters gaan aan ±7%, maar al gauw gaat het naar 11%, 14% en naar 18%. Ik ben voor de eerste keer vandaag op de triple naar boven gefietst, en dat ging nog vlot. Maar het blijft harken tot boven. Maar we hebben het wel allemaal gedaan!!! Jammer genoeg verliezen we hier ergens een bordje uit het oog, en fietsen we volledig de verkeerde kant uit. langs diezelfde drukke baan rijden we richting Luik. nam een paar kilometer tussen de uitlaatgassen te rijden, beseffen we dat we verkeerd zijn. We keren terug naar Hoei. Vreemd genoeg vinden we geen bordje meer. Misschien een beetje logisch, want de muur van Hoei was een optie in de rit. Dus staan de pijlen misschien voor de muur opgesteld. Ik probeer met de Garmin Edge de weg naar de start op te vragen, maar dat lukt jammer genoeg niet. Vreemd, want normaal gezien lukt dat altijd.
Met een beetje geluk, vinden we dan toch weer een bordje, en fietsen we langs de Maas terug naar Andenne. Peter en Kristof gaan vlotjes naar de 30 km/u. En er staat een nijdige wind die pal op de neus blaast. Op een bepaald moment los ik Kristof af, maar ik geef toe, het is afzien. Peter houdt er een vlotte cadans in, en de teller wijst constant 32 km/u aan. Ik hou het een dikke 2,5 km vol, maar dan ontploffen mijn benen bijna. Maar intussen zijn we het bord "Seilles" langs gereden, en zijn we bijna aan de aankomst.
Na 6u06 en 149,8 km zijn we weer aan het vertrekpunt. Het was in ieder geval een mooie rit. Als het kan, volgend jaar opnieuw.
Enter the name for this tabbed section: Ieper - Cassel - Ieper
Er was al een tijdje afgesproken dat we vandaag zouden afzakken naar de kazerne van Ieper, waar we de rit van het leger zouden fietsen. Deze rit is ten voordele van een goed doel. Maar jammer genoeg vernam ik deze week dat deze rit niet door ging. Blijkbaar zou een zekere De Crem deze rit hebben geschrapt. Goed doel of niet, de dictator uit Aalter had zijn besluit gemaakt, en die stond vast. Of hoe een vet varken niet denkt aan een mager varken.
Maar niet getreurd, we hadden verlof genomen (sommigen toch ... ik deed dat toch), en we hadden onze zinnen gezet op een rit in en om Heuvelland. Alleen vond ik niet direct een goede route op de diverse GPS websites. Maar... Paul en Roger kenden er wel een beetje hun weg, en zij zouden ons leiden naar de vele beklimmingen die de streek bekend maken. Dus werd er woensdag in de vroege morgen (nu ja .. vroeg) aan frituur Bosrand te St-Michiels om samen naar Ieper te rijden met de auto. Door allerhande perikelen moet Stijn het doen met zijn zware MTB. Sterk dat hij toch wil meegaan.
Ik haalde Geert op, en Stijn en Timothy reden met hun fiets naar de plaats van afspraak. Paul en Roger stonden ook al klaar toen Geert en ik de parking kwamen opgereden. Via de expressweg reden we naar de sporthal van Ieper. Omstreeks 9u05 vertrokken we onder een stralende hemel voor een rit van pakweg 100 km. Paul had een spiekbriefje gemaakt met de nodige aanwijzingen. Dit zou hij echter pas gebruiken eens we in Frankrijk arriveerden.
De Kemmelberg lieten we links liggen, om zo naar de andere hellingen te rijden. De Rode berg zou de eerste beproeving van de dag worden. Na een gesprek met Peter eerder deze week had ik besloten om een paar 'cartouches' af te schieten. peter adviseert me al een tijdje om meer in het rood te gaan. Dus met zijn woorden in gedachten, begon ik aan de Rode berg. Ik fietste "en danseuse" naar boven, waar ik vroeger steevast zwaar mee in de problemen kwam. Maar de eerste klim ging goed. Op de top was het freewheelen, want het ging lichtjes naar beneden. Maa niet veel verder ging het weer bergop naar de Zwarte berg. Op dat moment werd ik voorbij gestoken door een andere renner. Ik besloot om te achtervolging in te zetten, en schoot mijn 2de cartouche van de dag af. Ik haalde een dikke 30 km/u op een stuk waar volgens de gegevens van mijn Garmin het aan ±5% omhoog gaat.
Boven op de Zwarte berg is de grens, en werd het tijd voor Paul om zijn spiekbriefje boven te halen. Via diverse D.. wegen reden we naar de Catsberg. Die kan je van verre zien door de grote telecom mast die erop staat. Paul stelde voor om niet de klassieke weg te nemen, maar een beetje verder de klim aan te vatten. In de verte konden we al het volgende doel zien ... Cassel. Maar dat was nog een eindje weg. Eerst de autosnelweg over om zo verder te fietsen tot we de TGV spoorweg overgaan.
Het eerste stuk richting Cassel verloopt over een stuk vals plat. Niet meer dan 3%, maar toch boel je dat direct. En je merkt het ook op in de groep.
Maar niet getreurd, we hadden verlof genomen (sommigen toch ... ik deed dat toch), en we hadden onze zinnen gezet op een rit in en om Heuvelland. Alleen vond ik niet direct een goede route op de diverse GPS websites. Maar... Paul en Roger kenden er wel een beetje hun weg, en zij zouden ons leiden naar de vele beklimmingen die de streek bekend maken. Dus werd er woensdag in de vroege morgen (nu ja .. vroeg) aan frituur Bosrand te St-Michiels om samen naar Ieper te rijden met de auto. Door allerhande perikelen moet Stijn het doen met zijn zware MTB. Sterk dat hij toch wil meegaan.
Ik haalde Geert op, en Stijn en Timothy reden met hun fiets naar de plaats van afspraak. Paul en Roger stonden ook al klaar toen Geert en ik de parking kwamen opgereden. Via de expressweg reden we naar de sporthal van Ieper. Omstreeks 9u05 vertrokken we onder een stralende hemel voor een rit van pakweg 100 km. Paul had een spiekbriefje gemaakt met de nodige aanwijzingen. Dit zou hij echter pas gebruiken eens we in Frankrijk arriveerden.
De Kemmelberg lieten we links liggen, om zo naar de andere hellingen te rijden. De Rode berg zou de eerste beproeving van de dag worden. Na een gesprek met Peter eerder deze week had ik besloten om een paar 'cartouches' af te schieten. peter adviseert me al een tijdje om meer in het rood te gaan. Dus met zijn woorden in gedachten, begon ik aan de Rode berg. Ik fietste "en danseuse" naar boven, waar ik vroeger steevast zwaar mee in de problemen kwam. Maar de eerste klim ging goed. Op de top was het freewheelen, want het ging lichtjes naar beneden. Maa niet veel verder ging het weer bergop naar de Zwarte berg. Op dat moment werd ik voorbij gestoken door een andere renner. Ik besloot om te achtervolging in te zetten, en schoot mijn 2de cartouche van de dag af. Ik haalde een dikke 30 km/u op een stuk waar volgens de gegevens van mijn Garmin het aan ±5% omhoog gaat.
Boven op de Zwarte berg is de grens, en werd het tijd voor Paul om zijn spiekbriefje boven te halen. Via diverse D.. wegen reden we naar de Catsberg. Die kan je van verre zien door de grote telecom mast die erop staat. Paul stelde voor om niet de klassieke weg te nemen, maar een beetje verder de klim aan te vatten. In de verte konden we al het volgende doel zien ... Cassel. Maar dat was nog een eindje weg. Eerst de autosnelweg over om zo verder te fietsen tot we de TGV spoorweg overgaan.
Het eerste stuk richting Cassel verloopt over een stuk vals plat. Niet meer dan 3%, maar toch boel je dat direct. En je merkt het ook op in de groep.
Er wordt opeens niet meer gebabbeld, de versnellingen worden één of meerdere tandjes minder gezet en de ruggen worden gekromd. Het ernstige werk is in zicht. Na de studieronde van de 3% gat het naar 7, 8 en meer procent. Ik probeer weer volop mee te gaan met Paul en Geert. Tot aan de kasseistrook gaat het snel. Eenmaal we op de kinderkopjes belanden gaat de snelheid er een beetje uit. Maar het blijft toch steeds rond de 20km/u gaan. Mijn hart gaat zwaar tekeer. Dit is niet meer gewoon in het rood gaan, dit is bloedrood!!! Boven te Cassel neem ik een verkeerde weg, en moet op mijn passen terugkeren. En net daar ligt nog een zware strook van een dikke 17%. Maar het gaat nog steeds goed. Ook Stijn op de MTB doet het meer dan uitstekend.
Nu we halfweg zijn, wordt een korte pauze ingelast. Na een goeie 5 minuten zijn we weer weg. We gokken nu een beetje, om zo hopelijk op de goede weg te zitten. De afdaling gaat richting 60 km/u (en zelfs iets meer). De wegen liggen er goed bij onze zuiderburen. We fietsen iets teveel richting kust, en moeten met het zicht op de E42/A25 meer naar Steenvoorde rijden. We krijgen nu de wind pal op kop. Paul en ik nemen hier het voortouw (op de heenrit was het Geert of Stijn die Paul vergezelde). Timothy krijgt het eventjes moeilijk. Ik wacht hem even op, om zo weer naar de groep te fietsen, die intussen wat gas terug nam.
Te Saint-Antoine komen we weer op het juiste pad terecht. We nemen dan maar dezelfde weg terug naar Ieper. De teller staat intussen al op 80 km. We zijn een dikke 3u00 aan het fietsen. We fietsen de Catsberg op van langs de andere kant, en ik ga nog eens voluit. Ik moet Paul toch laten gaan deze keer. Het mag gezegd, wat Paul op zijn leeftijd kan, is meer dan knap. Ik buig nederig het hoofd! En dat telt eveneens voor Roger. Respect!!! Na deze knoert bollen we verder naar de Zwarte berg. En deze keer beklimmen we die van langs de Franse kant. En daar is hij loodzwaar. Met pieken tot 15% is het sleuren tot boven. In de verte is Ieper bijna te zien. Maar eerst nog even de Kemmel overwinnen. Hier krijgen we volgens het bordje een piek van maar liefst 20% onder de wielen geschoven. De afdaling gaat langs de kant waar de renners over moeten tijdens o.a. Gent-Wevelgem. Ook dit is net te onderschatten.
Eenmaal Kemmel achter ons ligt is Ieper maar een boogscheut meer verwijderd. De resterende 10 km fietsen we op een gezapig tempo, met de wind als metgezel. Na exact 4u09,43 zijn we weer aan de sporthal. We laden de fietsen in en op de auto en nemen afscheid van Paul en Roger. Wij vier (Stijn, Geert, Timothy en mezelf) gaan eerst nog eens langs bij de nieuwe winkel van Van Eyck. Deze zaak is gevestigd in Dadizele. Intussen is de mannenhumor losgebroken, en wordt menig lach salvo afgevuurd. Van Eyck is een winkel zoals Fashion4Cycling in Aalter. Alleen hebben ze er andere merken. Ik hoop er een Giordana broek te kunnen bestellen, maar dat moet via Aalst gebeuren. Jammer ...
We kunnen weer eens terugblikken op een mooie rit. Weer eentje die ze ons niet kunnen afnemen. Mijn teller staat nu 2500 km voor 2010. Nog een goeie 1000 km erbij, en ik kan (hopelijk) rustig uitkijken naar mijn fietsvakantie.
Nu we halfweg zijn, wordt een korte pauze ingelast. Na een goeie 5 minuten zijn we weer weg. We gokken nu een beetje, om zo hopelijk op de goede weg te zitten. De afdaling gaat richting 60 km/u (en zelfs iets meer). De wegen liggen er goed bij onze zuiderburen. We fietsen iets teveel richting kust, en moeten met het zicht op de E42/A25 meer naar Steenvoorde rijden. We krijgen nu de wind pal op kop. Paul en ik nemen hier het voortouw (op de heenrit was het Geert of Stijn die Paul vergezelde). Timothy krijgt het eventjes moeilijk. Ik wacht hem even op, om zo weer naar de groep te fietsen, die intussen wat gas terug nam.
Te Saint-Antoine komen we weer op het juiste pad terecht. We nemen dan maar dezelfde weg terug naar Ieper. De teller staat intussen al op 80 km. We zijn een dikke 3u00 aan het fietsen. We fietsen de Catsberg op van langs de andere kant, en ik ga nog eens voluit. Ik moet Paul toch laten gaan deze keer. Het mag gezegd, wat Paul op zijn leeftijd kan, is meer dan knap. Ik buig nederig het hoofd! En dat telt eveneens voor Roger. Respect!!! Na deze knoert bollen we verder naar de Zwarte berg. En deze keer beklimmen we die van langs de Franse kant. En daar is hij loodzwaar. Met pieken tot 15% is het sleuren tot boven. In de verte is Ieper bijna te zien. Maar eerst nog even de Kemmel overwinnen. Hier krijgen we volgens het bordje een piek van maar liefst 20% onder de wielen geschoven. De afdaling gaat langs de kant waar de renners over moeten tijdens o.a. Gent-Wevelgem. Ook dit is net te onderschatten.
Eenmaal Kemmel achter ons ligt is Ieper maar een boogscheut meer verwijderd. De resterende 10 km fietsen we op een gezapig tempo, met de wind als metgezel. Na exact 4u09,43 zijn we weer aan de sporthal. We laden de fietsen in en op de auto en nemen afscheid van Paul en Roger. Wij vier (Stijn, Geert, Timothy en mezelf) gaan eerst nog eens langs bij de nieuwe winkel van Van Eyck. Deze zaak is gevestigd in Dadizele. Intussen is de mannenhumor losgebroken, en wordt menig lach salvo afgevuurd. Van Eyck is een winkel zoals Fashion4Cycling in Aalter. Alleen hebben ze er andere merken. Ik hoop er een Giordana broek te kunnen bestellen, maar dat moet via Aalst gebeuren. Jammer ...
We kunnen weer eens terugblikken op een mooie rit. Weer eentje die ze ons niet kunnen afnemen. Mijn teller staat nu 2500 km voor 2010. Nog een goeie 1000 km erbij, en ik kan (hopelijk) rustig uitkijken naar mijn fietsvakantie.
Enter the name for this tabbed section: Alpen - Velotour
Woensdag 9 juni, 4u00 in de morgen.
Ik had mijn wekker geprogrammeerd op 4u00, maar blijkbaar speelden de zenuwen me parten. Een goeie 10 minuten vroeger dan voorzien ben ik al wakker. Alles nog eens vlug overlopen. Niets vergeten? Op het eerste zicht niet. Nog de lunch klaarmaken en een tas koffie, en ik ben er klaar voor. Niet veel later arriveert Peter. Hij is zo vriendelijk om me mee te nemen naar Harelbeke. Zo kan vrouwlief lekker lang blijven slapen.
Velotour
Op dit vroege uur is het zeer rustig op de weg, en een dikke 35 minuten later arriveren we aan “De Dageraad” te Harelbeke. Stephan en Yves van Velotour zijn al druk in de weer. Ook zijn andere deelnemers intussen aangekomen. De fietsen en de bagage worden afgegeven, en er wordt tijd gemaakt om kennis te maken met de anderen.
Om 6u00 vertrekken de 3 wagens van Velotour voor de 927 km lange trip richting Franse Alpen. En zoals dat meestal gaat, wordt er van alles gepraat. En zo vliegen de kilometers voorbij. In de omgeving van Reims is de eerste tussenstop voorzien. Tijd voor een natje en een droogje. Maar we talmen niet te lang, want er is nog een heel eind te rijden.
Bij het naderen van Lyon begint het stilletjes te kriebelen. Bij het zien van de eerste bergen voelen we dat ons doel, de fietsvakantie, bijna in zicht is. En eens we bijna in Grenoble zijn, is onze eindbestemming nog maar 70 km ver. Gezien het relatief vroege tijdstip, wordt er voorzichtig gepraat over een mogelijke bijkomende rit.
Zodra we de autosnelweg af gaan, wordt het iets stiller in onze auto. Die bergen maken een verplettende indruk. Moeten wij die straks beklimmen? Zal dat lukken? Ach … we zien wel …
Eenmaal in het hotel gaat het snel. De fietsen worden weggezet, de bagage gaat naar de kamers, de bidons worden gevuld, de koerskledij aangetrokken, de banden worden op de juiste druk gezet, we zijn er klaar voor.
Vanaf La Grave is het leuk beginnen … 14 km naar beneden. Dit deel van de Lautaret gaan we nog meerdere keren aandoen. Tot aan Mizoën is het dalen. Maar dan draaien we na de stuwdam links op, en start de beklimming in alle hevigheid. Mijn hartslag gaat ogenblikkelijk in het rood. De schrik slaat om mijn hart … wordt het gans de vakantie zo afzien? Miljaar, wat is dit zwaar… na 9 lange kilometers kom ik op de top van Les Deux Alpes. De pauze wordt kort gehouden, want om 20u00 is het etenstijd.
Ik had mijn wekker geprogrammeerd op 4u00, maar blijkbaar speelden de zenuwen me parten. Een goeie 10 minuten vroeger dan voorzien ben ik al wakker. Alles nog eens vlug overlopen. Niets vergeten? Op het eerste zicht niet. Nog de lunch klaarmaken en een tas koffie, en ik ben er klaar voor. Niet veel later arriveert Peter. Hij is zo vriendelijk om me mee te nemen naar Harelbeke. Zo kan vrouwlief lekker lang blijven slapen.
Velotour
Op dit vroege uur is het zeer rustig op de weg, en een dikke 35 minuten later arriveren we aan “De Dageraad” te Harelbeke. Stephan en Yves van Velotour zijn al druk in de weer. Ook zijn andere deelnemers intussen aangekomen. De fietsen en de bagage worden afgegeven, en er wordt tijd gemaakt om kennis te maken met de anderen.
Om 6u00 vertrekken de 3 wagens van Velotour voor de 927 km lange trip richting Franse Alpen. En zoals dat meestal gaat, wordt er van alles gepraat. En zo vliegen de kilometers voorbij. In de omgeving van Reims is de eerste tussenstop voorzien. Tijd voor een natje en een droogje. Maar we talmen niet te lang, want er is nog een heel eind te rijden.
Bij het naderen van Lyon begint het stilletjes te kriebelen. Bij het zien van de eerste bergen voelen we dat ons doel, de fietsvakantie, bijna in zicht is. En eens we bijna in Grenoble zijn, is onze eindbestemming nog maar 70 km ver. Gezien het relatief vroege tijdstip, wordt er voorzichtig gepraat over een mogelijke bijkomende rit.
Zodra we de autosnelweg af gaan, wordt het iets stiller in onze auto. Die bergen maken een verplettende indruk. Moeten wij die straks beklimmen? Zal dat lukken? Ach … we zien wel …
Eenmaal in het hotel gaat het snel. De fietsen worden weggezet, de bagage gaat naar de kamers, de bidons worden gevuld, de koerskledij aangetrokken, de banden worden op de juiste druk gezet, we zijn er klaar voor.
Vanaf La Grave is het leuk beginnen … 14 km naar beneden. Dit deel van de Lautaret gaan we nog meerdere keren aandoen. Tot aan Mizoën is het dalen. Maar dan draaien we na de stuwdam links op, en start de beklimming in alle hevigheid. Mijn hartslag gaat ogenblikkelijk in het rood. De schrik slaat om mijn hart … wordt het gans de vakantie zo afzien? Miljaar, wat is dit zwaar… na 9 lange kilometers kom ik op de top van Les Deux Alpes. De pauze wordt kort gehouden, want om 20u00 is het etenstijd.
La Grave - La Meije
De omgekeerde weg gaat vliegensvlug, en wacht de Lautaret ons op. Tijdens de beklimming is het al genieten van de wondermooie omgeving. De paar watervallen zijn ronduit indrukwekkend. Je vraagt je af waar dat water blijft van komen. Maar als we naar de hemel kijken, weten we het al vlug. Het wolkendek is iets dreigender geworden. En bij het naderen van La Grave vallen de eerste druppels al neer. Als we niet veel later onze fietsen wegzetten, valt de regen met bakken uit de lucht. Hopelijk wordt het morgen niet zo.
Na een heerlijk avondmaal zoekt iedereen zijn bed op. Ik kan (helaas) de slaap niet vatten. De wind blaast hard en je hoort heel goed het water in het riviertje. Of zou ik al met de rit van morgen in gedachten zitten? Na lang te liggen waken, val ik uiteindelijk toch in slaap.
Tot morgen ….
Donderdag 10 juni 2010
Veel vroeger dan voorzien schiet ik wakker. Ik steek voorzichtig mijn neus aan het venster, en zie dat het regenachtig is. Jammer … Ook Peter is al wakker. Na een verkwikkende douche leggen we onze koerskledij klaar. We voorzien ons op regen. Als we naar de ontbijtzaal gaan, verergert de regen nog. Stephan besluit om de rit iets later te laten starten. Iedereen gaat akkoord.
Het geluk lacht ons toe, want niet veel later breekt de zon door het wolkendek. De regenjasjes en overschoenen worden weer opgeborgen, en we vertrekken naar de voet van Alpe D’Huez. Eerst weer de afdaling van de Lautaret tot in Mizoën, om zo verder af te dalen naar Le Bourg d’Oisans. Aan het rondpunt stoppen we bij onze volgwagens. Nog eens luisteren naar de instructies, en dan mogen we de legendarische beklimming aanvallen.
De 10 berggeiten en Stephan
Intussen kijken de anderen vreemd naar mijn fiets. Ik heb een Müvi Veho camera geïnstalleerd op mijn stuur. De beelden die we later op de avond gaan zijn, zijn indrukwekkend mooi voor zo een kleine toestelletje. Bij het overschrijden van de brug ter hoogte van camping “La Cascade” start ik een lap ronde op mijn Garmin.
Die eerste twee kilometers doen verdomd veel pijn. De klim vat aan boven de 10%. Ik beslis om rustig (nu ja … rustig) aan de klim te beginnen. De temperatuur gaat al vlot boven de 23 graden, en de zon geeft zijn warmte af. Maar al bij al gaat de beklimming redelijk goed. Ik rij constant om en bij de 10 km per uur. Halverwege de klim kijk ik even naar mijn versnellingsapparaat achteraan, en op dat moment krijg ik hartkloppingen. De schrik slaat me letterlijk om het hart. Dit had ik nog nooit eerder. Na amper 5 seconden is mijn hartslag weer normaal. Maar ik besluit om aan een rustige pols verder te rijden.
Na La Garde gaat de klim aan ongeveer 7% verder. Maar in de laatste kilometer is weer loodzwaar. Maar na 1u15 sta ik boven. Je kan onmogelijk van een snelle tijd spreken, maar dat was nooit mijn bedoeling. Ik ben heel blij dat ik het deed. Alpe d’Huez is een klim die ik altijd eens wou doen. Stephan en Yves staan ook boven en bezorgen ons te eten en te drinken. We horen ook waar we nu naartoe gaan. Er wordt ons (terecht) op het hart gedrukt om de afdaling van de berg rustig aan te doen. Onze familie wacht thuis op ons.
We dalen af tot in La Garde, en gaan daar links op. Deze beklimming kreeg officieel de naam “l’Armentier”, maar Stephan gaf deze berg de naam “waar de vogeltjes fluiten”. En inderdaad, tijdens de klim hoor ik op vele plaatsen de vogeltjes fluiten. Op mijn rechterzijde zie ik het dal ver in de diepte liggen. Je hoort alleen het knarsen van de ketting (en de vogeltjes).
Na een beklimming volgt de beloning ervan … de afdaling. In Le Freney-d’Oisans staat Velotour klaar met ons middagmaal. De ebly smaakt overheerlijk. We zoeken een plaatsje op in de schaduw, want het is intussen bakken en braden. Yves mag intussen een Hollandse dame helpen met een lekke band. We kwamen haar al eerder tegen op de top van Alpe d’Huez; En zoals het een Hollander betreft, kon ze praten als geen ander.
Veel vroeger dan voorzien schiet ik wakker. Ik steek voorzichtig mijn neus aan het venster, en zie dat het regenachtig is. Jammer … Ook Peter is al wakker. Na een verkwikkende douche leggen we onze koerskledij klaar. We voorzien ons op regen. Als we naar de ontbijtzaal gaan, verergert de regen nog. Stephan besluit om de rit iets later te laten starten. Iedereen gaat akkoord.
Het geluk lacht ons toe, want niet veel later breekt de zon door het wolkendek. De regenjasjes en overschoenen worden weer opgeborgen, en we vertrekken naar de voet van Alpe D’Huez. Eerst weer de afdaling van de Lautaret tot in Mizoën, om zo verder af te dalen naar Le Bourg d’Oisans. Aan het rondpunt stoppen we bij onze volgwagens. Nog eens luisteren naar de instructies, en dan mogen we de legendarische beklimming aanvallen.
De 10 berggeiten en Stephan
Intussen kijken de anderen vreemd naar mijn fiets. Ik heb een Müvi Veho camera geïnstalleerd op mijn stuur. De beelden die we later op de avond gaan zijn, zijn indrukwekkend mooi voor zo een kleine toestelletje. Bij het overschrijden van de brug ter hoogte van camping “La Cascade” start ik een lap ronde op mijn Garmin.
Die eerste twee kilometers doen verdomd veel pijn. De klim vat aan boven de 10%. Ik beslis om rustig (nu ja … rustig) aan de klim te beginnen. De temperatuur gaat al vlot boven de 23 graden, en de zon geeft zijn warmte af. Maar al bij al gaat de beklimming redelijk goed. Ik rij constant om en bij de 10 km per uur. Halverwege de klim kijk ik even naar mijn versnellingsapparaat achteraan, en op dat moment krijg ik hartkloppingen. De schrik slaat me letterlijk om het hart. Dit had ik nog nooit eerder. Na amper 5 seconden is mijn hartslag weer normaal. Maar ik besluit om aan een rustige pols verder te rijden.
Na La Garde gaat de klim aan ongeveer 7% verder. Maar in de laatste kilometer is weer loodzwaar. Maar na 1u15 sta ik boven. Je kan onmogelijk van een snelle tijd spreken, maar dat was nooit mijn bedoeling. Ik ben heel blij dat ik het deed. Alpe d’Huez is een klim die ik altijd eens wou doen. Stephan en Yves staan ook boven en bezorgen ons te eten en te drinken. We horen ook waar we nu naartoe gaan. Er wordt ons (terecht) op het hart gedrukt om de afdaling van de berg rustig aan te doen. Onze familie wacht thuis op ons.
We dalen af tot in La Garde, en gaan daar links op. Deze beklimming kreeg officieel de naam “l’Armentier”, maar Stephan gaf deze berg de naam “waar de vogeltjes fluiten”. En inderdaad, tijdens de klim hoor ik op vele plaatsen de vogeltjes fluiten. Op mijn rechterzijde zie ik het dal ver in de diepte liggen. Je hoort alleen het knarsen van de ketting (en de vogeltjes).
Na een beklimming volgt de beloning ervan … de afdaling. In Le Freney-d’Oisans staat Velotour klaar met ons middagmaal. De ebly smaakt overheerlijk. We zoeken een plaatsje op in de schaduw, want het is intussen bakken en braden. Yves mag intussen een Hollandse dame helpen met een lekke band. We kwamen haar al eerder tegen op de top van Alpe d’Huez; En zoals het een Hollander betreft, kon ze praten als geen ander.
Velotour
Na het eten rijden we weer via de Lautaret naar hotel Edelwiss. Na een lekkere frisse douche ga ik mijn fiets nog wat poetsen. Nadien maak ik een wandeling door het kleine dorpje. Bij het avondmaal wordt de rit van morgen besproken. En die zal aan de ribben blijven plakken.
Helaas slaap ik weer slecht. Ik had mijn eigen kussen moeten meebrengen.
Vrijdag 11 juni 2010
We moeten veel vroeger uit de veren dan de voorbije dag, want we rijden eerst met de wagens naar Le Bourg d’Oisans. Er wacht ons een lange rit, dus is een stevig ontbijt noodzakelijk. Yves was intussen al bezig met de fietsen in of op de auto’s te plaatsen. Op weg naar de startplaats is het stil in de auto. Bang om wat zal komen?
Wederom krijgen we de nodige tips van Yves en Stephan. We krijgen ook te horen wat we mogen verwachten van de beklimmingen. Niet dat we dit echt nodig hebben, want de meesten van ons zochten al informatie op via allerhande kanalen (boeken, internet , anderen …). De zon komt intussen voorzichtig tussen de mistige wolken kijken. Bij de aanvang van de Glandon pronkt hij in volle gedaante aan de hemel.
Tussen het dicht beboste woud in slingert de weg zich een baan naar de top. Gestaag gaat het aan een redelijk percentage omhoog. Als we even afdalen vloek je wat,n want de gewonnen meters verlies je al gauw. Tot overmaat van ramp zie je op het einde van de afdaling op de rechterzijde opeens een zware beklimming beginnen. Het gaat hier tot ongeveer 11 à 12%. Bovendien lijkt er geen eind aan te komen. En dan ga je het bos uit, en fiets je de alpenweiden in. Nu pas zie je hoe imposant de bergen wel zijn. Als mens stel je maar bitter weinig voor hier. Ik neem de omgeving met gulle teugen op. Man, wat is dat hier mooi. Je vergeet hoe lastig het wel is.
Op de top staan de anderen te wachten op me. Na vlug wat te eten en te drinken, poseer ik weer met de Cercle Brugge vlag, dit tot hilariteit van de anderen. We dalen af naar de vallei van de Maurienne. Maar het geluk is niet met ons mee. In de vallei staat een stormachtige wind, en helaas … in ons nadeel. Het wordt 20 km lang zwoegen om in St-Jean de Maurienne aan te komen. Mijn lege maak protesteert intussen hevig. Velotour is de redding, want de pasta staat reeds klaar.
Na deze deugddoende maaltijd maken we ons op om de Télégraph en de Galibier te beklimmen. Samen goed voor 35 km klimwerk. De Télégraph, 11 km lang, gaat nog best. De afdaling naar de voet van de Galibier, ±5 à 6 km richting Valloire gaat veel te snel. Een paar druppels doen vermoeden dat het mooie weer voorbij is. Maar het blijft bij die paar druppels. Gestaag gaat het weer verder omhoog.
Ik besluit om mijn iPod uit te halen. Een beetje muziek kan veel leed verzachten. Intussen rijden de anderen alsmaar verder van me weg. Ik zou graag iets sneller willen fietsen, maar eerlijk is eerlijk, ik durf niet. Die waarschuwing op Alpe d'Huez negeer ik liever niet. Daarom op een redelijk rustige pols naar boven, aan een lagere snelheid. De cijfers geven me gelijk. Ik fietste de Galibier op aan gemiddeld 10.3 km/u. Mijn gemiddelde hartslag was 137. Ik was gekomen met het idee overal boven te geraken, en dat is me gelukt.
Intussen komt de zon weer voorzichtig om de hoek kijken, en stijgt de temperatuur weer met een paar graden. Het zweet zoekt zich weer een weg op naar mijn neus of kin. Ik vergeet intussen de woorden van Yves niet ...eten en drinken. En eten moet ik doen, want ik voel zowaar de honger opkomen. Ik heb geluk, want Stephan staat iets verder met de Mercedes Sprinter. Ik stop bij hem, en haal tot zijn grote verbazing een pot Boss rijst uit mijn rugzak. En ja, ik had zelfs een lepel mee. Terwijl ik vlug de rijst naar binnen werk, vertrekt Stephan weer naar de anderen. Mijn tussenstop doet de anderen denken dat ik ermee ophou. Ze kunnen natuurlijk niet zien wat ik doen, want ze zijn al een heel stuk verder.
Niet veel later klik ik me weer in de pedalen, en begin aan het zwaarste deel van de Galibier. Vanaf Plan Lachat gaat het opeens stukken lastiger. De percentages gaan voorbij de 8%, en dan wordt het zwoegen. Nu is het kwestie van alles mooi onder controle te houden. Mijn benen pompen als de zuigers van een motor op en neer. Mijn longen blazen als de blaasbalg van de smid. Meter na meter ga ik verder omhoog
Ik probeer intussen te genieten van de indrukwekkende omgeving. Volgens mijn Garmin rij ik al boven de 2000 meter, maar toch rijzen de bergen nog hoog boven me uit. Een paar bochten brengen me met een ruk verder omhoog. Ik zie in één van die bochten een paar marmotten op de eeuwige sneeuw lopen. Maar als ze me zien, schrikken ze, en weg zijn ze. Ik heb de anderen nog in mijn vizier, maar hun silhouetten wordt alsmaar kleiner. Hoe ver zouden ze voor zijn? Hopelijk moeten ze straks niet te lang wachten op me. Ik merk op dat de temperatuur iets naar beneden gaat. Maar koud is het niet. Gelukkig staat er niet al teveel wind, want die zou zuur kunnen opbreken.
Na iets meer dan anderhalf uur fietsen bereik ik met een brede lach op mijn gezicht de top. Het is me gelukt!!! Man, ik ben toch een beetje trots op mezelf. Nu is het wel zo dat we de top niet helemaal bereiken. We moeten door de tunnel naar de andere kant fietsen. De pasweg naar de top is afgesloten voor alle verkeer. Een volgende keer dan maar.
Stephan én Yves drukken ons weer op het hart voorzichtig naar beneden te fietsen. De Galibier heeft immers nog een gevaarlijke afdaling in petto voor ons. Die afdaling brengt ons in een mum van tijd 8 kilometer langer aan de top van de Lautaret. Nog een goeie 8 km naar het hotel. Ik heb besloten om daar de rem toe te trekken. Peter, Johan en Dirk nemen dezelfde beslissing. De anderen fietsen nog door tot aan de voet van Alpe d'Huez. Sommigen gaan die nog beklimmen. Nog anderen nemen genoegen met de "Marmotton".
Na een douche maak ik nog een wandeling door la Grave. Ik koop intussen een klein souvenir voor mijn vrouw. Want ze verdient een pluim. Ik kon/mocht midden de examenperiode op verlof gaan. Met een studerende zoon is je plaats dan normaal gezien thuis. Liefste schat ....dikke zoenen ...
Iets voor 20u00 komt de groep aan in het hotel De ene deelnemer is al beter dan de andere. Maar je merkt dat deze rit veel krachten heeft gekost. Tijd om te douchen, te eten en vooral te rusten.
We moeten veel vroeger uit de veren dan de voorbije dag, want we rijden eerst met de wagens naar Le Bourg d’Oisans. Er wacht ons een lange rit, dus is een stevig ontbijt noodzakelijk. Yves was intussen al bezig met de fietsen in of op de auto’s te plaatsen. Op weg naar de startplaats is het stil in de auto. Bang om wat zal komen?
Wederom krijgen we de nodige tips van Yves en Stephan. We krijgen ook te horen wat we mogen verwachten van de beklimmingen. Niet dat we dit echt nodig hebben, want de meesten van ons zochten al informatie op via allerhande kanalen (boeken, internet , anderen …). De zon komt intussen voorzichtig tussen de mistige wolken kijken. Bij de aanvang van de Glandon pronkt hij in volle gedaante aan de hemel.
Tussen het dicht beboste woud in slingert de weg zich een baan naar de top. Gestaag gaat het aan een redelijk percentage omhoog. Als we even afdalen vloek je wat,n want de gewonnen meters verlies je al gauw. Tot overmaat van ramp zie je op het einde van de afdaling op de rechterzijde opeens een zware beklimming beginnen. Het gaat hier tot ongeveer 11 à 12%. Bovendien lijkt er geen eind aan te komen. En dan ga je het bos uit, en fiets je de alpenweiden in. Nu pas zie je hoe imposant de bergen wel zijn. Als mens stel je maar bitter weinig voor hier. Ik neem de omgeving met gulle teugen op. Man, wat is dat hier mooi. Je vergeet hoe lastig het wel is.
Op de top staan de anderen te wachten op me. Na vlug wat te eten en te drinken, poseer ik weer met de Cercle Brugge vlag, dit tot hilariteit van de anderen. We dalen af naar de vallei van de Maurienne. Maar het geluk is niet met ons mee. In de vallei staat een stormachtige wind, en helaas … in ons nadeel. Het wordt 20 km lang zwoegen om in St-Jean de Maurienne aan te komen. Mijn lege maak protesteert intussen hevig. Velotour is de redding, want de pasta staat reeds klaar.
Na deze deugddoende maaltijd maken we ons op om de Télégraph en de Galibier te beklimmen. Samen goed voor 35 km klimwerk. De Télégraph, 11 km lang, gaat nog best. De afdaling naar de voet van de Galibier, ±5 à 6 km richting Valloire gaat veel te snel. Een paar druppels doen vermoeden dat het mooie weer voorbij is. Maar het blijft bij die paar druppels. Gestaag gaat het weer verder omhoog.
Ik besluit om mijn iPod uit te halen. Een beetje muziek kan veel leed verzachten. Intussen rijden de anderen alsmaar verder van me weg. Ik zou graag iets sneller willen fietsen, maar eerlijk is eerlijk, ik durf niet. Die waarschuwing op Alpe d'Huez negeer ik liever niet. Daarom op een redelijk rustige pols naar boven, aan een lagere snelheid. De cijfers geven me gelijk. Ik fietste de Galibier op aan gemiddeld 10.3 km/u. Mijn gemiddelde hartslag was 137. Ik was gekomen met het idee overal boven te geraken, en dat is me gelukt.
Intussen komt de zon weer voorzichtig om de hoek kijken, en stijgt de temperatuur weer met een paar graden. Het zweet zoekt zich weer een weg op naar mijn neus of kin. Ik vergeet intussen de woorden van Yves niet ...eten en drinken. En eten moet ik doen, want ik voel zowaar de honger opkomen. Ik heb geluk, want Stephan staat iets verder met de Mercedes Sprinter. Ik stop bij hem, en haal tot zijn grote verbazing een pot Boss rijst uit mijn rugzak. En ja, ik had zelfs een lepel mee. Terwijl ik vlug de rijst naar binnen werk, vertrekt Stephan weer naar de anderen. Mijn tussenstop doet de anderen denken dat ik ermee ophou. Ze kunnen natuurlijk niet zien wat ik doen, want ze zijn al een heel stuk verder.
Niet veel later klik ik me weer in de pedalen, en begin aan het zwaarste deel van de Galibier. Vanaf Plan Lachat gaat het opeens stukken lastiger. De percentages gaan voorbij de 8%, en dan wordt het zwoegen. Nu is het kwestie van alles mooi onder controle te houden. Mijn benen pompen als de zuigers van een motor op en neer. Mijn longen blazen als de blaasbalg van de smid. Meter na meter ga ik verder omhoog
Ik probeer intussen te genieten van de indrukwekkende omgeving. Volgens mijn Garmin rij ik al boven de 2000 meter, maar toch rijzen de bergen nog hoog boven me uit. Een paar bochten brengen me met een ruk verder omhoog. Ik zie in één van die bochten een paar marmotten op de eeuwige sneeuw lopen. Maar als ze me zien, schrikken ze, en weg zijn ze. Ik heb de anderen nog in mijn vizier, maar hun silhouetten wordt alsmaar kleiner. Hoe ver zouden ze voor zijn? Hopelijk moeten ze straks niet te lang wachten op me. Ik merk op dat de temperatuur iets naar beneden gaat. Maar koud is het niet. Gelukkig staat er niet al teveel wind, want die zou zuur kunnen opbreken.
Na iets meer dan anderhalf uur fietsen bereik ik met een brede lach op mijn gezicht de top. Het is me gelukt!!! Man, ik ben toch een beetje trots op mezelf. Nu is het wel zo dat we de top niet helemaal bereiken. We moeten door de tunnel naar de andere kant fietsen. De pasweg naar de top is afgesloten voor alle verkeer. Een volgende keer dan maar.
Stephan én Yves drukken ons weer op het hart voorzichtig naar beneden te fietsen. De Galibier heeft immers nog een gevaarlijke afdaling in petto voor ons. Die afdaling brengt ons in een mum van tijd 8 kilometer langer aan de top van de Lautaret. Nog een goeie 8 km naar het hotel. Ik heb besloten om daar de rem toe te trekken. Peter, Johan en Dirk nemen dezelfde beslissing. De anderen fietsen nog door tot aan de voet van Alpe d'Huez. Sommigen gaan die nog beklimmen. Nog anderen nemen genoegen met de "Marmotton".
Na een douche maak ik nog een wandeling door la Grave. Ik koop intussen een klein souvenir voor mijn vrouw. Want ze verdient een pluim. Ik kon/mocht midden de examenperiode op verlof gaan. Met een studerende zoon is je plaats dan normaal gezien thuis. Liefste schat ....dikke zoenen ...
Iets voor 20u00 komt de groep aan in het hotel De ene deelnemer is al beter dan de andere. Maar je merkt dat deze rit veel krachten heeft gekost. Tijd om te douchen, te eten en vooral te rusten.
Zaterdag 12 juni ... de laatste dag
Helaas weer zeer slecht geslapen. Hoe komt dat toch? Moe zijn, zware inspanningen doen, en de slaap niet kunnen vatten. Een mens zoekt er de reden voor, maar vindt ze helaas niet. Ach, niet om treuren. Nog een laatste keer genieten (en afzien) in deze schitterende omgeving. Bij het openen van de gordijnen is er echter niets te zien. Mist ....
Nu ja, we zien wel. eerst douchen en stevig ontbijten. De koffie doet me wakker worden. Best een stevige koffie van onze Hollandse gastvrouw. Stephan legt uit wat we vandaag gaan doen. En we starten met een loodzware klim. De Lautaret vanaf het hotel tot aan de top erven. 8 km aan gemiddeld 8%!!!
En inderdaad, als we starten voel ik direct dat ik zware benen heb. Ik wordt direct op achterstand gezet. Puur op karakter wordt het een dikke 40 minuten afzien tot aan de top. De mist is intussen voetje bij voetje aan het wegtrekken. Bij de 28 km lange afdaling naar Briancon komt "Laura" de zon weer in alle schoonheid aan de hemel te staan. In Briancon loodsen de mensen van Velotour ons door het drukke weekendverkeer in de hoogste stad van Frankrijk (1330 meter hoog).
De jasjes worden weer afgegeven, de bidons bijgevuld, de benen ingesmeerd met zonnecreme. De schrik slaat ons om het hart als we opeens voor een muur staan. Moeten we hierop??? gelukkig niet. Iets verder passeren we aan een lokale rommelmarkt. Velen opteren om hier te blijven, en hun fiets te verkopen ;-) Maar zover komt het niet. We kiezen resoluut voor de beklimming van een wederom mooie berg. In het begin gaat het relatief kalm aan.
Izoard
Nu ja ... kalm ... wat is kalm? We gaan weer aan 8% naar boven. Zou er gewenning optreden na een tijdje? Ik kies weer voor mijn eigen rustige tempo. Al vlug fiets ik weer alleen. maar dat is een bewuste keuze. Ik verlies helaas nog veel tijd aan .... verkeerslichten. Er zijn werken aan de gang, en het verkeer elk om beurt passeren. En ik sta daar zeker meer dan 2 minuten stil. De volgende kilometers gaan steevast rond de 6%, en ik kan er een redelijk tempo op nahouden. Ik zie in de verte een deel van de andere fietsers uit onze groep.
Na een korte afdaling doorheen Cerviéres gaat het weer gestaag omhoog. Volgens mijn Garmin klim ik rond de 9% naar boven. Ik krijg het alsmaar warmer en warmer. Ik drink en drink, maar het water verdampt even snel weer in mijn lichaam. Ik zweet me te pletter. pff, de laatste loodjes worden toch nog de zwaarste. Bij de volgende serie van haarspeldbochten wordt ik "getrakteerd" op uitlaatgassen van diverse old-timers die de berg aan een razend tempo afrazen. Een mens fiets dan in de mooiste natuurlijke omgeving, dan nog braken die 4 wielers hun giftige stoffen uit.
Langs de andere kant zorgt het wel voor een beetje afleiding. Maar het nadeel is dat ik bij de bochten niet naar de buitenkant durf te fietsen. Nochtans zijn de momenten dat je je hart iets kan laten zakken, en ook iets te drinken. Er rest me niets anders dan de steile binnenbochten te nemen. Ik neem deze "en danseuse", kwestie de onderrug wat te sparen. Ik krijg steeds meer last van de spieren onderaan de rug. Blijkbaar verkeerde training gedaan deze winter. dat heb je als naar een fitness gaat waar ze geen kaas hebben gegeten van wielertoeristen. dan zadelen ze je op met allerhande oefeningen, waar ik weinig aan had .
Na exact 1u39 bereik ik de top van de Izoard. (11.6 gemiddeld). De eersten staan hier al meer dan 20 minuten. Toemme toch ...
Helaas weer zeer slecht geslapen. Hoe komt dat toch? Moe zijn, zware inspanningen doen, en de slaap niet kunnen vatten. Een mens zoekt er de reden voor, maar vindt ze helaas niet. Ach, niet om treuren. Nog een laatste keer genieten (en afzien) in deze schitterende omgeving. Bij het openen van de gordijnen is er echter niets te zien. Mist ....
Nu ja, we zien wel. eerst douchen en stevig ontbijten. De koffie doet me wakker worden. Best een stevige koffie van onze Hollandse gastvrouw. Stephan legt uit wat we vandaag gaan doen. En we starten met een loodzware klim. De Lautaret vanaf het hotel tot aan de top erven. 8 km aan gemiddeld 8%!!!
En inderdaad, als we starten voel ik direct dat ik zware benen heb. Ik wordt direct op achterstand gezet. Puur op karakter wordt het een dikke 40 minuten afzien tot aan de top. De mist is intussen voetje bij voetje aan het wegtrekken. Bij de 28 km lange afdaling naar Briancon komt "Laura" de zon weer in alle schoonheid aan de hemel te staan. In Briancon loodsen de mensen van Velotour ons door het drukke weekendverkeer in de hoogste stad van Frankrijk (1330 meter hoog).
De jasjes worden weer afgegeven, de bidons bijgevuld, de benen ingesmeerd met zonnecreme. De schrik slaat ons om het hart als we opeens voor een muur staan. Moeten we hierop??? gelukkig niet. Iets verder passeren we aan een lokale rommelmarkt. Velen opteren om hier te blijven, en hun fiets te verkopen ;-) Maar zover komt het niet. We kiezen resoluut voor de beklimming van een wederom mooie berg. In het begin gaat het relatief kalm aan.
Izoard
Nu ja ... kalm ... wat is kalm? We gaan weer aan 8% naar boven. Zou er gewenning optreden na een tijdje? Ik kies weer voor mijn eigen rustige tempo. Al vlug fiets ik weer alleen. maar dat is een bewuste keuze. Ik verlies helaas nog veel tijd aan .... verkeerslichten. Er zijn werken aan de gang, en het verkeer elk om beurt passeren. En ik sta daar zeker meer dan 2 minuten stil. De volgende kilometers gaan steevast rond de 6%, en ik kan er een redelijk tempo op nahouden. Ik zie in de verte een deel van de andere fietsers uit onze groep.
Na een korte afdaling doorheen Cerviéres gaat het weer gestaag omhoog. Volgens mijn Garmin klim ik rond de 9% naar boven. Ik krijg het alsmaar warmer en warmer. Ik drink en drink, maar het water verdampt even snel weer in mijn lichaam. Ik zweet me te pletter. pff, de laatste loodjes worden toch nog de zwaarste. Bij de volgende serie van haarspeldbochten wordt ik "getrakteerd" op uitlaatgassen van diverse old-timers die de berg aan een razend tempo afrazen. Een mens fiets dan in de mooiste natuurlijke omgeving, dan nog braken die 4 wielers hun giftige stoffen uit.
Langs de andere kant zorgt het wel voor een beetje afleiding. Maar het nadeel is dat ik bij de bochten niet naar de buitenkant durf te fietsen. Nochtans zijn de momenten dat je je hart iets kan laten zakken, en ook iets te drinken. Er rest me niets anders dan de steile binnenbochten te nemen. Ik neem deze "en danseuse", kwestie de onderrug wat te sparen. Ik krijg steeds meer last van de spieren onderaan de rug. Blijkbaar verkeerde training gedaan deze winter. dat heb je als naar een fitness gaat waar ze geen kaas hebben gegeten van wielertoeristen. dan zadelen ze je op met allerhande oefeningen, waar ik weinig aan had .
Na exact 1u39 bereik ik de top van de Izoard. (11.6 gemiddeld). De eersten staan hier al meer dan 20 minuten. Toemme toch ...
Lautaret
We blijven niet te lang talmen hier. We dalen weer af naar Briancon, waar we gaan eten. En dat laat zich meer dan smeken. We worden nogal in de watten gelegd door velotour. Ik vermoed dat ik een paar kilo's meer zal meenemen naar huis. Ik voel echter ook dat ik aan het eind van mijn krachten geraak. Maar ik ga toch proberen om de 28 km lange "loper" die de Lautaret is mee te doen.
De groep start echter aan een hoog tempo, en al snel haak ik af. Dit gaat veel te snel voor me. De warmte speelt me ook parten. En hoe verder ik fiets, hoe trager ik rij. Ook mijn hartslag blijft maar zakken. Ik probeer nochtans om meer kracht te zetten, maar niets lukt nog. Op karakter rij ik verder. Maar op ongeveer 6 km voor de top gaat mijn licht definitief uit. Alles doet intussen ook pijn. Mijn rug, mijn voeten, mijn kont. Ik stap in de auto bij Yves. Ik zit direct me schuldgevoelens naar een de man die steeds bij me bleef. Nu moet hij die laatste kilometers alleen naar boven.
Als ik boven afgezet wordt, komt Johan al als eerste aan. Peter volgt niet veel later. dan is het nog wachten op de anderen. Stephan vraagt aan me om de afdaling nog mee te doen. dat doe ik, maar met de rem op. We rijden de laatste 8 km van deze mooie vakantie samen naar beneden. Bij aankomst aan het hotel zorgen Stephan en Yves nog voor een pintje en chips. Dat verdienen we. we blikken terug op een mooie 4-daagse. eentje die we lang gaan koesteren (ik toch).
De rit eindigt voor mij met één minpunt : mijn iPod is zoek. Ik denk dat die op de Lautaret is blijven liggen. Mocht ik nog kracht gehad hebben, dan fietste ik weer naar boven. Maar dat we me net iets teveel van het goede. Niets aan te doen ... het leven gaat verder. Zulke zaken maken ze elke dag. Deze vakantie maak je niet elk jaar mee. Alhoewel ... ik probeer volgend jaar weer mee te gaan met Velotour.