www.i-mac.be
Ik, mijn Mac … de Wereld
- ../../resources/background-green.jpg
Enter the name for this tabbed section: Bruggeman
Toen Philippe begin dit jaar voor goed afscheid nam van ons als collega, waren er al plannen om zeker eens naar Bavikhove te komen. Na de zomer zou dat wel ergens lukken. En donderdag 2 oktober werd bij iedereen aangekruist in de agenda. Frans wist direct dat hij er een paar zorgen bij had om de dienstlijst in elkaar te boksen.
Met behulp van mijn Garmin Edge, en een online route planner, werd een rit uitgestippeld. Ook de plaats waar we zouden samenkomen, het juiste uur en andere zaken werden afgesproken. We stonden uiteindelijk met zijn elf te St-Michiels. Naast de 8 urgentisten, mochten we ook 2 collega's van de dialyse verwelkomen, en één van de hartbewaking.
We mochten voor de allereerste keer ook Richard verwelkomen. Hij kreeg de fietsmicrobe ook te pakken (hoe kan het ook anders), en hij wou het eens proberen. Dat is al een prestatie op zich, want onze gereden kilometers verschillen nogal eens met de vooraf ingeschatte kilometers. En vandaag was dat niet anders.
Na iets meer dan 2 uur fietsen in aangename weersomstandigheden, kwamen we aan te Bavikhove. Dat na ± 42 kilometer. Ten huize Philippe werden ons lekker boterkoeken en koffie aangeboden. Wij gaven hem een boekenbon van de Standaard Boekhandel (ik moet de sponsor van Cercle toch bij zijn naam vernoemen hé). Later werden er nog koken op tafel gezet, en bepaalde medemensen konden niet weerstaan aan de lokroep van de Leffe. Als daar maar geen vodden van komen op de terugweg. Na 2 uur werd het tijd om weer naar Brugge te fietsen. Na een kleine 4 kilometer konden we langsheen het kanaal rijden. Dat is altijd leuk, daar er bijna geen ander verkeer te vinden is. Wat later vertoefden we weer op de landelijke baantjes. Alleen mochten we weer een paar weg terroristen tegenkomen. De eerste was een snotaap die moest indruk maken op zijn vriendin. Met zijn "sjonnie" bak scheurde hij aan hoge snelheid langs ons heen. Wat verder was er dan eentje die waarschijnlijk grote achterstand had met zijn schema, want met zijn oplegger wou hij zo goed als niet uit de kant gaan. Als je dan ziet dat hij nauwelijks 100 meter verder bij een boerderij binnen rijdt, dan stel je je toch vragen bij dergelijk gedrag. Tot dan waren we bespaard gebleven van de nodige pech, maar de pechduivel loerde toch mee over onze schouders. Slachtoffer van dienst was Tommy. Gelukkig was Kristof er als de kippen bij om zijn kunnen te tonen aan ons. Binnen de kortste keren waren we al weer op pad. Te Torhout ontbonden de weergoden dan hun duivels. We hadden tot dan nog spatje regen gezien (of gevoeld), toen we zowaar hagelstenen te verwerken kregen. Dus zat er niets anders op dan een moment te schuilen. Gelukkig moesten we niet ver mee, en kwam het zonnetje ons weer wat opwarmen. Na een eindspurt, uiteraard ingezet door een lepe Gino, mocht ik de overwinning vieren (ik mag toch ook eens boffen met mezelf hé). Te Loppem splitsten onze wegen zich. Bij mijn thuiskomst stond de teller op 111, 2 kilometer. Het was weer eens een toffe rit, waar we veel plezier hadden. En Philippe, volgend jaar komen we weer!!!
Met behulp van mijn Garmin Edge, en een online route planner, werd een rit uitgestippeld. Ook de plaats waar we zouden samenkomen, het juiste uur en andere zaken werden afgesproken. We stonden uiteindelijk met zijn elf te St-Michiels. Naast de 8 urgentisten, mochten we ook 2 collega's van de dialyse verwelkomen, en één van de hartbewaking.
We mochten voor de allereerste keer ook Richard verwelkomen. Hij kreeg de fietsmicrobe ook te pakken (hoe kan het ook anders), en hij wou het eens proberen. Dat is al een prestatie op zich, want onze gereden kilometers verschillen nogal eens met de vooraf ingeschatte kilometers. En vandaag was dat niet anders.
Na iets meer dan 2 uur fietsen in aangename weersomstandigheden, kwamen we aan te Bavikhove. Dat na ± 42 kilometer. Ten huize Philippe werden ons lekker boterkoeken en koffie aangeboden. Wij gaven hem een boekenbon van de Standaard Boekhandel (ik moet de sponsor van Cercle toch bij zijn naam vernoemen hé). Later werden er nog koken op tafel gezet, en bepaalde medemensen konden niet weerstaan aan de lokroep van de Leffe. Als daar maar geen vodden van komen op de terugweg. Na 2 uur werd het tijd om weer naar Brugge te fietsen. Na een kleine 4 kilometer konden we langsheen het kanaal rijden. Dat is altijd leuk, daar er bijna geen ander verkeer te vinden is. Wat later vertoefden we weer op de landelijke baantjes. Alleen mochten we weer een paar weg terroristen tegenkomen. De eerste was een snotaap die moest indruk maken op zijn vriendin. Met zijn "sjonnie" bak scheurde hij aan hoge snelheid langs ons heen. Wat verder was er dan eentje die waarschijnlijk grote achterstand had met zijn schema, want met zijn oplegger wou hij zo goed als niet uit de kant gaan. Als je dan ziet dat hij nauwelijks 100 meter verder bij een boerderij binnen rijdt, dan stel je je toch vragen bij dergelijk gedrag. Tot dan waren we bespaard gebleven van de nodige pech, maar de pechduivel loerde toch mee over onze schouders. Slachtoffer van dienst was Tommy. Gelukkig was Kristof er als de kippen bij om zijn kunnen te tonen aan ons. Binnen de kortste keren waren we al weer op pad. Te Torhout ontbonden de weergoden dan hun duivels. We hadden tot dan nog spatje regen gezien (of gevoeld), toen we zowaar hagelstenen te verwerken kregen. Dus zat er niets anders op dan een moment te schuilen. Gelukkig moesten we niet ver mee, en kwam het zonnetje ons weer wat opwarmen. Na een eindspurt, uiteraard ingezet door een lepe Gino, mocht ik de overwinning vieren (ik mag toch ook eens boffen met mezelf hé). Te Loppem splitsten onze wegen zich. Bij mijn thuiskomst stond de teller op 111, 2 kilometer. Het was weer eens een toffe rit, waar we veel plezier hadden. En Philippe, volgend jaar komen we weer!!!
Enter the name for this tabbed section: Vogezen
Dag 1 begon veel te vroeg. Om vlot voorbij Brussel te geraken, werd geopteerd om vroeg te vertrekken. Héél vroeg!!!
Maar nog voor we vroeg op pad trokken, werd de dag vooraf afgesproken om fiets en bagage af te leveren bij Stijn. Alles werd gewikt en gewogen, om zo een perfect plaatsje te krijgen in de aanhangwagen. Bovenop kwamen de fietsen. Op die manier was er in de Citroën Jumper nog plaats voor 2 fietsen en wat bagage. Nu schrijf ik dat hier vlot neer, maar in werkelijkheid was het een werk van een paar uur. Maar het resultaat mocht er wezen.
Zoals al eerder gezegd, we gingen vroeg op pad. Om 4u55 stond Geert al klaar bij me thuis. Wij haalden zo Gino en Geert 2 op. Om 5u15 werden we opgepikt door de anderen (Stijn, Thomas, Peter en Erwin).
Brussel werd geen struikelblok, en zo werd een eerste keer gestopt voor een koffie en een koek (boterham).
Te Luxemburg kwamen we dan wel in een kleine file (de piek van 9u00 waarschijnlijk), en was het tijd om bij te tanken. Stijn nam intussen het stuur over van Gino, en zo ging het verder naar La Bresse. Na een aangename rit, kwamen we omstreeks 12u15 aan bij het hotel. Na eerst alle bagage naar de kamers te hebben gebracht, en de fietsen veilig in de kelder te zetten, was het tijd om een dagschotel te verorberen. Daar werd er verder afgesproken hoe laat we zouden vertrekken voor onze eerste rit.
Om 14u55 was het dan zo ver. Langs de soms drukke D43 ging het richting La Bresse. Daar kwam de eerste klim al heel snel. Na amper 2 à 3 kilometer werden we al getest op onze degelijkheid. Het moet gezegd, het was weer schrikken hoe hard klimmen wel kan zijn. Nochtans is de Col De La Vierge op papier geen moeilijke klim. Maar we hebben al geleerd , dat de namen van de bergen hier meer zeggen dat je durft vermoeden. Een lieflijk klinkende naam, staat meestal garant voor een relatief zware helling. Voor mezelf was het de grote vuurdoop van mijn Garmin Edge 705. Het is nooit goed als je vooraf bepaalde ritten moet volgen zonder te hebben geoefend. Maar goed, de collega's namen dat goed op. Al zal ik het nog wel mogen aanhoren als we weer thuis zijn.
Na deze klim volgde uiteraard een afdaling. Helaas miskeek ik me hier, en volgde mijn GPS niet. Wat volgde was een aaneenschakeling van kleine klimmetjes en idem dito afdalingen. Maar eenmaal we weer aankwamen te La Bresse, wist ik weer waar we heen moesten. Het was tijd om naar de Col de Croix des Moinats te rijden. Intussen scheen de zon volop, en klom de temperatuur vlot naar de 30°. Mar de klim was niet echt steil te noemen, en iedereen klom gemakkelijk naar boven.
Na een afdaling van pakweg 5 kilometer, kwamen we aan in Cornimont. Daar wou mijn GPS ons o zo graag naar het hotel doen rijden. Maar ik wist dat we nog naar de Col Du Brabant moesten. En dat hebben we geweten. De eerste kilometers klim je aan 9%. Dat samen met de warmte, en je weet dat die mix zwaar op de maag ligt. Of is het zwaar op de benen in dit geval? In ieder geval, ik had het hier zeer lastig. Maar ik wou mezelf niet opblazen, want er komen nog 3 dagen.
Boven konden we even genieten van een heel mooi zicht. Omringt door een schitterende natuur aan de ene kant, La Bresse aan de andere kant. Daarvoor doen je zulke inspanningen. Na kort te genieten, daalden we af naar het hotel.
De eerste rit was best aangenaam. De paar steekjes die ik maakte, hoop ik de volgende dagen goed te maken.
Toen we klaar waren om onze hongerige magen te stillen, kwamen ook moto groep toe. 3 collega's met hun vrouw (alez, ene was alleen) kwamen onze groep vervoegen. En dat was best leuk. Vooral aan tafel werd wat afgelachen. De sfeer zat er direct goed in.
Maar nog voor we vroeg op pad trokken, werd de dag vooraf afgesproken om fiets en bagage af te leveren bij Stijn. Alles werd gewikt en gewogen, om zo een perfect plaatsje te krijgen in de aanhangwagen. Bovenop kwamen de fietsen. Op die manier was er in de Citroën Jumper nog plaats voor 2 fietsen en wat bagage. Nu schrijf ik dat hier vlot neer, maar in werkelijkheid was het een werk van een paar uur. Maar het resultaat mocht er wezen.
Zoals al eerder gezegd, we gingen vroeg op pad. Om 4u55 stond Geert al klaar bij me thuis. Wij haalden zo Gino en Geert 2 op. Om 5u15 werden we opgepikt door de anderen (Stijn, Thomas, Peter en Erwin).
Brussel werd geen struikelblok, en zo werd een eerste keer gestopt voor een koffie en een koek (boterham).
Te Luxemburg kwamen we dan wel in een kleine file (de piek van 9u00 waarschijnlijk), en was het tijd om bij te tanken. Stijn nam intussen het stuur over van Gino, en zo ging het verder naar La Bresse. Na een aangename rit, kwamen we omstreeks 12u15 aan bij het hotel. Na eerst alle bagage naar de kamers te hebben gebracht, en de fietsen veilig in de kelder te zetten, was het tijd om een dagschotel te verorberen. Daar werd er verder afgesproken hoe laat we zouden vertrekken voor onze eerste rit.
Om 14u55 was het dan zo ver. Langs de soms drukke D43 ging het richting La Bresse. Daar kwam de eerste klim al heel snel. Na amper 2 à 3 kilometer werden we al getest op onze degelijkheid. Het moet gezegd, het was weer schrikken hoe hard klimmen wel kan zijn. Nochtans is de Col De La Vierge op papier geen moeilijke klim. Maar we hebben al geleerd , dat de namen van de bergen hier meer zeggen dat je durft vermoeden. Een lieflijk klinkende naam, staat meestal garant voor een relatief zware helling. Voor mezelf was het de grote vuurdoop van mijn Garmin Edge 705. Het is nooit goed als je vooraf bepaalde ritten moet volgen zonder te hebben geoefend. Maar goed, de collega's namen dat goed op. Al zal ik het nog wel mogen aanhoren als we weer thuis zijn.
Na deze klim volgde uiteraard een afdaling. Helaas miskeek ik me hier, en volgde mijn GPS niet. Wat volgde was een aaneenschakeling van kleine klimmetjes en idem dito afdalingen. Maar eenmaal we weer aankwamen te La Bresse, wist ik weer waar we heen moesten. Het was tijd om naar de Col de Croix des Moinats te rijden. Intussen scheen de zon volop, en klom de temperatuur vlot naar de 30°. Mar de klim was niet echt steil te noemen, en iedereen klom gemakkelijk naar boven.
Na een afdaling van pakweg 5 kilometer, kwamen we aan in Cornimont. Daar wou mijn GPS ons o zo graag naar het hotel doen rijden. Maar ik wist dat we nog naar de Col Du Brabant moesten. En dat hebben we geweten. De eerste kilometers klim je aan 9%. Dat samen met de warmte, en je weet dat die mix zwaar op de maag ligt. Of is het zwaar op de benen in dit geval? In ieder geval, ik had het hier zeer lastig. Maar ik wou mezelf niet opblazen, want er komen nog 3 dagen.
Boven konden we even genieten van een heel mooi zicht. Omringt door een schitterende natuur aan de ene kant, La Bresse aan de andere kant. Daarvoor doen je zulke inspanningen. Na kort te genieten, daalden we af naar het hotel.
De eerste rit was best aangenaam. De paar steekjes die ik maakte, hoop ik de volgende dagen goed te maken.
Toen we klaar waren om onze hongerige magen te stillen, kwamen ook moto groep toe. 3 collega's met hun vrouw (alez, ene was alleen) kwamen onze groep vervoegen. En dat was best leuk. Vooral aan tafel werd wat afgelachen. De sfeer zat er direct goed in.
Voor we aan de 2de rit begonnen, werd er eerst overleg gepleegd. De oorspronkelijk rit was een hele zware, en misschien was het beter om die te verschuiven naar dag 3. Kwestie te bekijken of we dergelijke ritten nog kunnen verteren.
Het weer zag er in ieder geval goed uit, dus mochten we niet klagen. Omstreeks 9u25 vertrok de groep richting Route De Cretes. Deze weg verbind diverse toppen die het hooggebergte van de Vogezen rijk is. Maar om daar te geraken moet je .... klimmen. En reeds vanaf de start aan het hotel begon het met vals plat. Na een goeie 5 kilometer startte de eerste klim. Eerst tot aan de top van de Col Du Bramont, om zo langs de Route Des Americains op de Route Des Cretes aan te komen. Een klim van toch wel 7 kilometer.
Maar eenmaal boven krijg je het ene na het andere prachtige vergezicht. En daar doen we het ook voor. Langs deze weg ging het tot aan de Grand Ballon. Kortom, het dak van de Vogezen. Met zijn 1344 meter steekt hij een pak boven de rest uit.
Da afdaling van de Grand Ballon bracht ons tot in Willer-Sur-Thur. Via een te drukke weg moesten we tot aan de Route de Joffre. Deze man kreeg de eer om zijn naam te mogen verbinden aan een prachtige weg. Net zoals de Route Des Cretes werd deze weg speciaal voor de oorlog aangelegd.
De Route de Joffre is de verbindingsweg tussen Thann en Masevaux. Onderweg wacht de Col Du Hundsruck (honderug). Een hele mooie klim, midden de natuur. Tijdens de afdaling krijg je wel nog een extra (korte) klim.
Te Masevaux zochten we de bakkerij op waar we vorig jaar ook onze honger probeerden te stillen.
Na deze pauze, ging het naar de Ballon D'Alsace. Via een mooi fietspad reden we in stilte (het viel echt op) naar de Sewen. Tot daar was het relatief vlak. Vanaf het meer van Sewen begon de weg al wat meer te klimmen. Aan de voet van meer van Alfeld kregen we de eerste haarspeldbochten, en begon de nijdige klim naar één van de bekendste bergen die de Vogezen rijk is. Deze berg mocht de Tour De France al diverse keren ontvangen
Intussen was het weer zeer warm geworden. Vooral de stukken waar we in volle zon naar boven reden, waren heel zwaar (voor mij toch). Ik kon elke meter aftellen dankzij mijn GPS. Alleen is het toch frustrerend dat het o zo traag gaat. Maar na een tijd kreeg ik de goede cadans te pakken, en reed ik zo redelijk vlot naar boven. Alleen stopte ik een paar keer op uitgebreid te kunnen drinken.
Boven op de Ballon D'Alsace stonden Peter (zie dat van hier) Erwin en Geert al uit te rusten. Korte tijd later volgden de anderen ook. De afdaling kon beginnen. 9 kilometer later stonden we beneden, en zochten we het "Voie Verte" op. Deze oude spoorwegbedding werd omgebouwd tot een heel mooi fiets en rollerskate pad.
Dit spoor volgden we tot in Le Thillot. La Bresse was nu maar 16 kilometer meer van ons verwijdert. Onderweg kregen we echter nog een venijnige klim, die na 100 kilometer een beetje pijn deed.
Maar na 113,4 kilometer stonden we weer aan ons hotel, en konden we opnieuw terugblikken op een leuke dag. Ook nu weer maakten we het beste van deze dag. Er werd gelachen en gevloekt. Kortom, een lach en een traan.
Het weer zag er in ieder geval goed uit, dus mochten we niet klagen. Omstreeks 9u25 vertrok de groep richting Route De Cretes. Deze weg verbind diverse toppen die het hooggebergte van de Vogezen rijk is. Maar om daar te geraken moet je .... klimmen. En reeds vanaf de start aan het hotel begon het met vals plat. Na een goeie 5 kilometer startte de eerste klim. Eerst tot aan de top van de Col Du Bramont, om zo langs de Route Des Americains op de Route Des Cretes aan te komen. Een klim van toch wel 7 kilometer.
Maar eenmaal boven krijg je het ene na het andere prachtige vergezicht. En daar doen we het ook voor. Langs deze weg ging het tot aan de Grand Ballon. Kortom, het dak van de Vogezen. Met zijn 1344 meter steekt hij een pak boven de rest uit.
Da afdaling van de Grand Ballon bracht ons tot in Willer-Sur-Thur. Via een te drukke weg moesten we tot aan de Route de Joffre. Deze man kreeg de eer om zijn naam te mogen verbinden aan een prachtige weg. Net zoals de Route Des Cretes werd deze weg speciaal voor de oorlog aangelegd.
De Route de Joffre is de verbindingsweg tussen Thann en Masevaux. Onderweg wacht de Col Du Hundsruck (honderug). Een hele mooie klim, midden de natuur. Tijdens de afdaling krijg je wel nog een extra (korte) klim.
Te Masevaux zochten we de bakkerij op waar we vorig jaar ook onze honger probeerden te stillen.
Na deze pauze, ging het naar de Ballon D'Alsace. Via een mooi fietspad reden we in stilte (het viel echt op) naar de Sewen. Tot daar was het relatief vlak. Vanaf het meer van Sewen begon de weg al wat meer te klimmen. Aan de voet van meer van Alfeld kregen we de eerste haarspeldbochten, en begon de nijdige klim naar één van de bekendste bergen die de Vogezen rijk is. Deze berg mocht de Tour De France al diverse keren ontvangen
Intussen was het weer zeer warm geworden. Vooral de stukken waar we in volle zon naar boven reden, waren heel zwaar (voor mij toch). Ik kon elke meter aftellen dankzij mijn GPS. Alleen is het toch frustrerend dat het o zo traag gaat. Maar na een tijd kreeg ik de goede cadans te pakken, en reed ik zo redelijk vlot naar boven. Alleen stopte ik een paar keer op uitgebreid te kunnen drinken.
Boven op de Ballon D'Alsace stonden Peter (zie dat van hier) Erwin en Geert al uit te rusten. Korte tijd later volgden de anderen ook. De afdaling kon beginnen. 9 kilometer later stonden we beneden, en zochten we het "Voie Verte" op. Deze oude spoorwegbedding werd omgebouwd tot een heel mooi fiets en rollerskate pad.
Dit spoor volgden we tot in Le Thillot. La Bresse was nu maar 16 kilometer meer van ons verwijdert. Onderweg kregen we echter nog een venijnige klim, die na 100 kilometer een beetje pijn deed.
Maar na 113,4 kilometer stonden we weer aan ons hotel, en konden we opnieuw terugblikken op een leuke dag. Ook nu weer maakten we het beste van deze dag. Er werd gelachen en gevloekt. Kortom, een lach en een traan.
Donderdag 29 mei.
Ook nu weer lacht de ochtendzon ons tegemoet. Tijdens het ontbijt spreken we af hoe en waar we vandaag gaan fietsen. We gaan in ieder geval richting Col De La Schlucht. Deze keer nemen we niet de drukke D43, maar kiezen we voor de Route De Lispach. Eenmaal je La Bresse verlaat, kom je te midden van de mooie natuur. Ondanks hert licht stijgende karakter van deze weg, is het genieten van de omgeving.
Wel is het even schrikken als we opeens doorheen een lading vers gelegde kiezels moeten fietsen. Wetende dat we normaal op de eerste dag langs hier naar beneden zouden rijden, ben ik blij dat ik een fout maakte bij het inschatten van de route (neen, het lag niet aan de GPS).
Op de Collet du Linge dalen we richting Gerardmer. Beneden nemen we echter de klim aan tot de Schlucht Halverwege de klim stoppen we aan de "Roche du Diable" Hier kan je genieten van een mooi gezicht op de vallei waar we zonet door fietsten. Ik laat me er nog eens fotograferen met de Cercle vlag.
Op de Schlucht nemen we de Routes Des Cretes. Telkens je hier komt, geniet je met volle teugen van deze prachtige weg. Daar de volgende halte nog een goeie 15 kilometer verder is, wordt er eens goed doorgetrokken. Aan de top van de Plaetzerwasel wordt gestopt om overleg te plegen. Intussen zijn we al ± 45 km ver.
Hier splits de groep zich op. Geert, Gino en Thomas kiezen voor de afdaling naar Wildenstein, alwaar ze de Col Du Bramont gaan beklimmen. Voor ze dat doen gaan ze eerste goed gaan eten in Wildenstein. Nadeel : met een volle maag aan een klim beginnen is geen goed idee. Maar goed, ieder nadeel heb zijn voordeel! Voor ze echter aan de afdaling kunnen beginnen, moeten ze eerst nog verder langs de Routes Des Cretes. Dit tot op Le Markstein.
Peter, Erwin, Geert, Stijn en Hans (ik dus) dalen de Plaetzerwasel af. De eerste borden langs de weg waarschuwen ons. Het gaat hier met 12% omlaag. Als je die berg mag beklimmen, dan is dat een ferme klepper. Maar goed, nu dalen we, en de snelheid flirt een paar keer met de 70 Km/u grens. 20 kilometer verder komen we aan te Münster, en zoeken we ergens een Italiaans restaurant op om de nodige pasta's naar binnen te werken.
Ook onze groep vertrekt met een goed gevulde maag. Helaas wacht ons na amper een dozijn hectometers een beklimming. Geen al te zware, maar het wordt toch gevoeld. De Hohrodberg is niet echt stijl te noemen. Ik schat dat de klim constant om en bij de 5% blijft. Wel is de klim om en bij de 10 km lang.
Aangezien we intussen een goeie 76 km ver zijn, wordt stilaan uitgekeken langs welke weg we naar het hotel kunnen fietsen. De eenvoudigste weg blijkt naar de Col De La Schlucht te zijn. Die moet je dan wel langs een redelijk drukke baan beklimmen. Ook nu weer is de beklimming niet stijl, maar bij mij begint de vermoeidheid zich te laten voelen. Ik zoek de perfecte combinatie tussen cadans en ademen, en rij zo gestaag naar boven.
Onderweg komen we onze collega's met de motor tegen. En dat zorgt voor een kleine opflakkering. Zeker als ze je weten te zeggen dat het niet ver meer is. Maar dat valt toch tegen hoor. Met de motor is het niet ver, maar met de fiets rij je er toch iets langer over. Boven op de top staan ze ons echter op te wachten. En de verbroedering verloopt in een schitterende sfeer.
Terwijl de motards terugrijden naar La Bresse, stoppen wij nog even voor een welverdiende koffie. Helaas voor ons, blijkt dat het mooie weer gedaan is. In de verte horen we geroffel. En we zien ook diverse natgeregende auto's die uit de richting van La Bresse komen. Na een paar minuten afdalen weten we hoe laat het is ... regen!!!
Eerst nog lichtjes, maar ter hoogte van de skipiste van La Bresse gaan de hemelsluizen wagenwijd open. De resterende 14 km blijft het voorzichtig afdalen. Ook passen we onze snelheid aan. We willen immers geen ongeval tijdens de laatste rit.
Als we toekomen aan het hotel, staat Gino ons op te wachten met zijn camera. Dat beloven mooie plaatjes te worden. Maar goed, we kunnen weer terugkijken op een geslaagde rit. Ik kom zeker nog terug. Er zijn hier nog veel zaken die we kunnen doen.
Ook nu weer lacht de ochtendzon ons tegemoet. Tijdens het ontbijt spreken we af hoe en waar we vandaag gaan fietsen. We gaan in ieder geval richting Col De La Schlucht. Deze keer nemen we niet de drukke D43, maar kiezen we voor de Route De Lispach. Eenmaal je La Bresse verlaat, kom je te midden van de mooie natuur. Ondanks hert licht stijgende karakter van deze weg, is het genieten van de omgeving.
Wel is het even schrikken als we opeens doorheen een lading vers gelegde kiezels moeten fietsen. Wetende dat we normaal op de eerste dag langs hier naar beneden zouden rijden, ben ik blij dat ik een fout maakte bij het inschatten van de route (neen, het lag niet aan de GPS).
Op de Collet du Linge dalen we richting Gerardmer. Beneden nemen we echter de klim aan tot de Schlucht Halverwege de klim stoppen we aan de "Roche du Diable" Hier kan je genieten van een mooi gezicht op de vallei waar we zonet door fietsten. Ik laat me er nog eens fotograferen met de Cercle vlag.
Op de Schlucht nemen we de Routes Des Cretes. Telkens je hier komt, geniet je met volle teugen van deze prachtige weg. Daar de volgende halte nog een goeie 15 kilometer verder is, wordt er eens goed doorgetrokken. Aan de top van de Plaetzerwasel wordt gestopt om overleg te plegen. Intussen zijn we al ± 45 km ver.
Hier splits de groep zich op. Geert, Gino en Thomas kiezen voor de afdaling naar Wildenstein, alwaar ze de Col Du Bramont gaan beklimmen. Voor ze dat doen gaan ze eerste goed gaan eten in Wildenstein. Nadeel : met een volle maag aan een klim beginnen is geen goed idee. Maar goed, ieder nadeel heb zijn voordeel! Voor ze echter aan de afdaling kunnen beginnen, moeten ze eerst nog verder langs de Routes Des Cretes. Dit tot op Le Markstein.
Peter, Erwin, Geert, Stijn en Hans (ik dus) dalen de Plaetzerwasel af. De eerste borden langs de weg waarschuwen ons. Het gaat hier met 12% omlaag. Als je die berg mag beklimmen, dan is dat een ferme klepper. Maar goed, nu dalen we, en de snelheid flirt een paar keer met de 70 Km/u grens. 20 kilometer verder komen we aan te Münster, en zoeken we ergens een Italiaans restaurant op om de nodige pasta's naar binnen te werken.
Ook onze groep vertrekt met een goed gevulde maag. Helaas wacht ons na amper een dozijn hectometers een beklimming. Geen al te zware, maar het wordt toch gevoeld. De Hohrodberg is niet echt stijl te noemen. Ik schat dat de klim constant om en bij de 5% blijft. Wel is de klim om en bij de 10 km lang.
Aangezien we intussen een goeie 76 km ver zijn, wordt stilaan uitgekeken langs welke weg we naar het hotel kunnen fietsen. De eenvoudigste weg blijkt naar de Col De La Schlucht te zijn. Die moet je dan wel langs een redelijk drukke baan beklimmen. Ook nu weer is de beklimming niet stijl, maar bij mij begint de vermoeidheid zich te laten voelen. Ik zoek de perfecte combinatie tussen cadans en ademen, en rij zo gestaag naar boven.
Onderweg komen we onze collega's met de motor tegen. En dat zorgt voor een kleine opflakkering. Zeker als ze je weten te zeggen dat het niet ver meer is. Maar dat valt toch tegen hoor. Met de motor is het niet ver, maar met de fiets rij je er toch iets langer over. Boven op de top staan ze ons echter op te wachten. En de verbroedering verloopt in een schitterende sfeer.
Terwijl de motards terugrijden naar La Bresse, stoppen wij nog even voor een welverdiende koffie. Helaas voor ons, blijkt dat het mooie weer gedaan is. In de verte horen we geroffel. En we zien ook diverse natgeregende auto's die uit de richting van La Bresse komen. Na een paar minuten afdalen weten we hoe laat het is ... regen!!!
Eerst nog lichtjes, maar ter hoogte van de skipiste van La Bresse gaan de hemelsluizen wagenwijd open. De resterende 14 km blijft het voorzichtig afdalen. Ook passen we onze snelheid aan. We willen immers geen ongeval tijdens de laatste rit.
Als we toekomen aan het hotel, staat Gino ons op te wachten met zijn camera. Dat beloven mooie plaatjes te worden. Maar goed, we kunnen weer terugkijken op een geslaagde rit. Ik kom zeker nog terug. Er zijn hier nog veel zaken die we kunnen doen.
Vrijdag 30 mei 2008,
het is alweer voorbij. Leuke momenten gaan te snel voorbij. Maar goed, de herinnering blijft, en ook nu weer gaan we lang napraten over deze trip. En ik ben ervan overtuigd dat het nog steeds voor herhaling vatbaar is. De combinatie van sport en ontspanning is net wat een mens soms eens nodig heeft.
Op de terugweg werd er weer evenveel plezier gemaakt als op de heenreis. De muziek weerklonk door de luidsprekers, en werd meerdere keren meegezongen (nu ja ... zingen, af en toe was het brullen).
Geert, Geert, Gino, Peter, Erwin, Thomas , Stijn .... bedankt voor 4 schitterende dagen. Ook wil ik de motards bedanken. Jullie aanwezigheid was heel aangenaam.
het is alweer voorbij. Leuke momenten gaan te snel voorbij. Maar goed, de herinnering blijft, en ook nu weer gaan we lang napraten over deze trip. En ik ben ervan overtuigd dat het nog steeds voor herhaling vatbaar is. De combinatie van sport en ontspanning is net wat een mens soms eens nodig heeft.
Op de terugweg werd er weer evenveel plezier gemaakt als op de heenreis. De muziek weerklonk door de luidsprekers, en werd meerdere keren meegezongen (nu ja ... zingen, af en toe was het brullen).
Geert, Geert, Gino, Peter, Erwin, Thomas , Stijn .... bedankt voor 4 schitterende dagen. Ook wil ik de motards bedanken. Jullie aanwezigheid was heel aangenaam.
