www.i-mac.be
Ik, mijn Mac … de Wereld
- ../../resources/background-green.jpg
Enter the name for this tabbed section: Reuzen van de Ardennen
Geert, Stijn, Krisof en mezelf hebben vandaag de "Reuzen van de Ardennen" gereden. Een klepper van een rit. 160 kilometer, 3000 hoogtemeters, 18 hellingen, kortom ... alle ingrediënten voor een leuke, doch zware fietsdag.
Om 4u40 werd ik gewekt door mijn ... wekker. Een kwartiertje later stond Geert voor de deur, en konden we de Thule 903 op zijn auto laden, en dan mijn Bulls erop zetten.
Volgende halte .... Kristof. En vervolgens even naar St-Jozef gereden, om er Stijn op te pikken.
Toen Geert en ik de fiets van Stijn op het fietsrek aan het plaatsen waren, kwam Stijn zijn huis buiten, met een bord spaghetti. Wij hielden het op een boterham, maar Stijn begin de dag als een prof.
Het verslag hou ik kort. Over hellingen kan je veel zeggen, maar ook niets. De meeste hellingen waren doenbaar. Variërend tussen de 4 à 8%. Sommigen flirten met de 13%, een paar met de 15%. De Cote de Hezalles was een buitenbeentje. Gemiddeld 12%, en een piek van maar liefst 23%. Geen kattepis!!!
Ook La Redoute is geen doetje, al kom dit omdat hij ver op het parkoer ligt. Halverwege krijg je daar een piek van 20%, en dat doet pijn. Maar het is wel eens goed om weten wat het moet zijn voor de beroepsrenners. Vooral voor de helpers moet dit een zware helling zijn. Eerst gans de dag de ziel uit je lijf rijden voor je kopman, en dan nog over deze knoerten moeten.
Ik had in ieder geval een goede dag. Alle hellingen, met uitzondering van de Hezalles en La Redoute, reed ik op mijn middenblad omhoog. Op sommige hellingen had ik echt veel over. Ik denk dat ik wat aan kracht heb bijgewonnen. Dus ga ik verder trainen op de manier waarop ik nu bezig ben.
Om 4u40 werd ik gewekt door mijn ... wekker. Een kwartiertje later stond Geert voor de deur, en konden we de Thule 903 op zijn auto laden, en dan mijn Bulls erop zetten.
Volgende halte .... Kristof. En vervolgens even naar St-Jozef gereden, om er Stijn op te pikken.
Toen Geert en ik de fiets van Stijn op het fietsrek aan het plaatsen waren, kwam Stijn zijn huis buiten, met een bord spaghetti. Wij hielden het op een boterham, maar Stijn begin de dag als een prof.
Het verslag hou ik kort. Over hellingen kan je veel zeggen, maar ook niets. De meeste hellingen waren doenbaar. Variërend tussen de 4 à 8%. Sommigen flirten met de 13%, een paar met de 15%. De Cote de Hezalles was een buitenbeentje. Gemiddeld 12%, en een piek van maar liefst 23%. Geen kattepis!!!
Ook La Redoute is geen doetje, al kom dit omdat hij ver op het parkoer ligt. Halverwege krijg je daar een piek van 20%, en dat doet pijn. Maar het is wel eens goed om weten wat het moet zijn voor de beroepsrenners. Vooral voor de helpers moet dit een zware helling zijn. Eerst gans de dag de ziel uit je lijf rijden voor je kopman, en dan nog over deze knoerten moeten.
Ik had in ieder geval een goede dag. Alle hellingen, met uitzondering van de Hezalles en La Redoute, reed ik op mijn middenblad omhoog. Op sommige hellingen had ik echt veel over. Ik denk dat ik wat aan kracht heb bijgewonnen. Dus ga ik verder trainen op de manier waarop ik nu bezig ben.
Enter the name for this tabbed section: Ronde van Vlaanderen
Oostkamp, 8u30. Op de parking van Becue Pants verzameld een groep wielertoeristen. Het AZ St-Jan slaat zijn vleugels weer uit. Opnieuw zijn de Vlaamse Ardennen de uitverkoren plaats om de beentjes te strekken.
Voor ondergetekende begon de dag met een leuke knipoog. net toen we de autosnelweg opreden, passeerde autocar van een flauw-zwart getinte ploeg uit Brugge (Of is het (f)Loppem?)
Ik vroeg direct aan Geert om mijn Cercle Brugge koerstrui uit mijn sportzak te halen. Tot mijn grote consternatie, bleek dat ik die thuis had vergeten. dat beloofde. Maar ik heb wel mijn hoofddoek, die ik prompt toonde aan de bus toen we die voorbijreden. Zoals het sportmensen beaamt, kon iedereen het leuke ervan inzien.
De Vlaamse Ardennen blijven één van de mooiste regio's in het Vlaamse landsgedeelte. Het deel "Ardennen" is geheel op zijn plaats. Al zijn de hellingen er niet zo hoog, ze doen elke wielrenner pijn. Vooral omdat men deze "puisten" een weg wou aanleggen.
In plaats van die wat te laten kronkelen op de zijkant, werd die weg gewoon rechttoe, rechtaan aangelegd. De kortste weg tussen 2 punten, is nog steeds een rechte lijn.
We hebben het weer eens geweten.
Het wou er weer eens om doen, de parking die anders niet al te druk bezet is, was vandaag de plaats bij uitstek voor de wekelijks bezoekers van de markt. Dus werd het parkeren in een bouwwerf, alwaar de modder ons deel was. Maar gelukkig viel het weer heel goed mee. Al waren we nog niet weg, of de eerste (en enige) lekke band was een feit.
Het was alweer een tijdje geleden, maar we hadden nog eens dames mee. En dat is iets wat we allemaal toejuichen. Onze jaarlijkse uitstap, is er eentje waar we aan rustig tempo rijden. Op die manier hopen we dat het voor iedereen een leuke dag wordt.
Voor ondergetekende begon de dag met een leuke knipoog. net toen we de autosnelweg opreden, passeerde autocar van een flauw-zwart getinte ploeg uit Brugge (Of is het (f)Loppem?)
Ik vroeg direct aan Geert om mijn Cercle Brugge koerstrui uit mijn sportzak te halen. Tot mijn grote consternatie, bleek dat ik die thuis had vergeten. dat beloofde. Maar ik heb wel mijn hoofddoek, die ik prompt toonde aan de bus toen we die voorbijreden. Zoals het sportmensen beaamt, kon iedereen het leuke ervan inzien.
De Vlaamse Ardennen blijven één van de mooiste regio's in het Vlaamse landsgedeelte. Het deel "Ardennen" is geheel op zijn plaats. Al zijn de hellingen er niet zo hoog, ze doen elke wielrenner pijn. Vooral omdat men deze "puisten" een weg wou aanleggen.
In plaats van die wat te laten kronkelen op de zijkant, werd die weg gewoon rechttoe, rechtaan aangelegd. De kortste weg tussen 2 punten, is nog steeds een rechte lijn.
We hebben het weer eens geweten.
Het wou er weer eens om doen, de parking die anders niet al te druk bezet is, was vandaag de plaats bij uitstek voor de wekelijks bezoekers van de markt. Dus werd het parkeren in een bouwwerf, alwaar de modder ons deel was. Maar gelukkig viel het weer heel goed mee. Al waren we nog niet weg, of de eerste (en enige) lekke band was een feit.
Het was alweer een tijdje geleden, maar we hadden nog eens dames mee. En dat is iets wat we allemaal toejuichen. Onze jaarlijkse uitstap, is er eentje waar we aan rustig tempo rijden. Op die manier hopen we dat het voor iedereen een leuke dag wordt.
Overzicht van de hellingen voor Geraardsbergen :
1 : Achterberg
2 : Onderbossenaere (De Saedeleer)
3 : Taaienberg
4 : Eikenberg
5 : Kapelleberg
6 : Varent
7 : Foreest
8 : Steenberg
9 : Haaghoek
10:Leberg
11:Berendries
12:Valkenberg
13:Ten Bossestraat
14:Parike
15:Muur van Geraardsbergen
16:Rekelberg
17:Volkegemberg
Leuke tussendoortjes waren er ook. De kasseien van Kerkgate was daar één van. Erwin was er weer over van.
En dan spreken we niet van de talloze hellingen "zonder naam". Die doen op den duur op pijn, nietwaar Peter ;-)
Kortom : 100 kilometer, 17 hellingen, 1395 meter hoogteverschil. Mooie cijfers voor een dagje uit.
1 : Achterberg
2 : Onderbossenaere (De Saedeleer)
3 : Taaienberg
4 : Eikenberg
5 : Kapelleberg
6 : Varent
7 : Foreest
8 : Steenberg
9 : Haaghoek
10:Leberg
11:Berendries
12:Valkenberg
13:Ten Bossestraat
14:Parike
15:Muur van Geraardsbergen
16:Rekelberg
17:Volkegemberg
Leuke tussendoortjes waren er ook. De kasseien van Kerkgate was daar één van. Erwin was er weer over van.
En dan spreken we niet van de talloze hellingen "zonder naam". Die doen op den duur op pijn, nietwaar Peter ;-)
Kortom : 100 kilometer, 17 hellingen, 1395 meter hoogteverschil. Mooie cijfers voor een dagje uit.
Enter the name for this tabbed section: Vogezen
- Verslag
- 8 Man
- De Bergen
- Verslag Dag 1
- Foto Dag 1
- Verslag Dag 2
- Foto Dag 2
- Verslag Dag 3
- Foto Dag 3
- Verslag Dag 4
Man, man, man .... wat gaat de tijd toch vlug. Maanden waren we over bezig, en opeens is het weer zover. En zeggen dat we nog steeds praten over de trip van vorig jaar. De Vogezen trip van 2006 was in vele opzichten een onvergetelijke reis.
Maar goed, 2006 is achter de rug, en we zijn klaar voor 2007. Er waren zaken die niet moesten gewijzigd worden. Het hotel was prima, dus werd opnieuw geopteerd om daar te logeren. Bepaalde hellingen moeten ook in het programma zitten, alleen al omwille van het feit dat ze ook in de Ronde van Frankrijk zitten. Een Ballon d'Alsace, of een Grand Ballon mogen gewoonweg niet ontbreken.
Waar we vorig jaar met zijn zessen waren, was er dit jaar nog eentje bijgekomen. Stijn had net zoals zoveel anderen op onze dienst, de leuke verhalen gehoord, en had zich op het fietsen gegooid. En op dag 2 zou Peter ons nog vervoegen. Dat beloofde vuurwerk.
Maar goed, 2006 is achter de rug, en we zijn klaar voor 2007. Er waren zaken die niet moesten gewijzigd worden. Het hotel was prima, dus werd opnieuw geopteerd om daar te logeren. Bepaalde hellingen moeten ook in het programma zitten, alleen al omwille van het feit dat ze ook in de Ronde van Frankrijk zitten. Een Ballon d'Alsace, of een Grand Ballon mogen gewoonweg niet ontbreken.
Waar we vorig jaar met zijn zessen waren, was er dit jaar nog eentje bijgekomen. Stijn had net zoals zoveel anderen op onze dienst, de leuke verhalen gehoord, en had zich op het fietsen gegooid. En op dag 2 zou Peter ons nog vervoegen. Dat beloofde vuurwerk.
Brussel staat op een vroeg uur synoniem voor files. Dat zorgt waarschijnlijk dagelijks bij veel automobilisten voor wrevel, maar niet voor ons. Wij observeerden alle andere chauffeurs, en konden dikwijls hartelijk lachen. Net voorbij de ring van Brussel, te Waver gaf Peter al het stuur over aan Bruno. Daar begon mijn dag al goed. Ik vond er €20. Goed voor een "toerneé géneral" in het hotel.
Te Luxemburg was het tijd om het stuur over te nemen, en zo de resterende kilometers af te malen. Maar zoals alle Belgen doen, eerste tanken :-)
| Heading | Heading |
|---|---|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| Heading | Heading |
|---|---|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Via Cornimont, langs het "Voie Verte", naar Vagney. Daar lag de eerste helling van onze Vogezen trip. De "Col de Sapois".
Ongeveer 9.7 kilometer lang, gemiddeld 4,4%, maximaal 7,3%, 427 meter hoogteverschil. Kortom, een mooie opener.
Helling 2 is de "Col de la Grosse Pierre". Een ambetante klim, want na ongeveer 2 km daal je opnieuw, om vervolgens terug hard op de trappers te moeten staan.
8.7 kilometer, amper 300 meter hoogteverschil, gemiddeld 3,4%, maximaal 7,3.
Helling 2 is de "Col de la Grosse Pierre". Een ambetante klim, want na ongeveer 2 km daal je opnieuw, om vervolgens terug hard op de trappers te moeten staan.
8.7 kilometer, amper 300 meter hoogteverschil, gemiddeld 3,4%, maximaal 7,3.
Op dag 2 stonden een paar kleppers te wachten op ons. De Ballon d'Alsace, de Grand Ballon en de lichtere Col du Bussang. Omdat die bergen een eindje van elkaar liggen, is een lange overgangsrit min of meer noodzakelijk. Tenzij je er nog een paar redelijk zware klimmen bij neemt. Eerst reden we met de auto naar Le Thillot, vanwaar we de rit zouden aanvangen. Net toen we klaar stonden om te vertrekken, kregen we een sms van Peter dat hij op 10 kilometer van ons was (hij kwam een dag later). Uiteraard werd er dan gewacht, om zo met 8 te kunnen fietsen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde ;-)
Ook hier konden we de drukke baan vermijden, door het "Voie Verte" te nemen. En ook nu weer werden we getrakteerd op schitterende landschappen. Maar aan alle moiie liedjes komt een eind, en het was tijd voor het zwaardere werk. De Ballon d'Alcase......
De eerste helling was dus de Ballon d'Alsace. Deze berg werd al verschillende keren aangedaan door de Ronde van Frankrijk. En dat merk je vlug. Vanaf een bepaalde hoogte zie je namen van renners gekalkt op de grond. Ik zag tussen de vele zweetdruppels in, de naam van Voeckler onder mijn wielen schuiven. Ook Moureau was een van de namen. Voor de rest was het vooral de cadans erin houden.
De Ballon d'Alsace is vanaf "Saint Maurice sur Moselle" 9 kilometer klimmen. Er wordt ongeveer 620 hoogteverschil overwonnen, en het gemiddelde stijgingspercentage is 6,9%. Het zwaarste deel is ergens halverwege, waar je 8% voorgeschoteld krijgt. De top ligt op 1171 meter.
Eenmaal boven, besliste Bruno om rustig terug te rijden naar la Bresse. Een wijze beslissing, want de rest van de dag zou nog pittig worden.
De afdaling was een pareltje. De ene na de andere haarspeldbocht, prachtige vergezichten, kortom ..... genieten!!!
Eenmaal terug in het dal, reden we langs het intussen gekende Voie Verte naar Sewen. Daar namen we rustig de tijd om iets te eten in een lokale patisserie.
Ook hier konden we de drukke baan vermijden, door het "Voie Verte" te nemen. En ook nu weer werden we getrakteerd op schitterende landschappen. Maar aan alle moiie liedjes komt een eind, en het was tijd voor het zwaardere werk. De Ballon d'Alcase......
De eerste helling was dus de Ballon d'Alsace. Deze berg werd al verschillende keren aangedaan door de Ronde van Frankrijk. En dat merk je vlug. Vanaf een bepaalde hoogte zie je namen van renners gekalkt op de grond. Ik zag tussen de vele zweetdruppels in, de naam van Voeckler onder mijn wielen schuiven. Ook Moureau was een van de namen. Voor de rest was het vooral de cadans erin houden.
De Ballon d'Alsace is vanaf "Saint Maurice sur Moselle" 9 kilometer klimmen. Er wordt ongeveer 620 hoogteverschil overwonnen, en het gemiddelde stijgingspercentage is 6,9%. Het zwaarste deel is ergens halverwege, waar je 8% voorgeschoteld krijgt. De top ligt op 1171 meter.
Eenmaal boven, besliste Bruno om rustig terug te rijden naar la Bresse. Een wijze beslissing, want de rest van de dag zou nog pittig worden.
De afdaling was een pareltje. De ene na de andere haarspeldbocht, prachtige vergezichten, kortom ..... genieten!!!
Eenmaal terug in het dal, reden we langs het intussen gekende Voie Verte naar Sewen. Daar namen we rustig de tijd om iets te eten in een lokale patisserie.
Na het verorberen van de nodige koolhydraten, suikers en andere noodzakelijke voedingsstoffen, was het weer de hoogste tijd om verder te fietsen. We hadden er intussen een goeie 45 km achter de rug, en er stonde, er ons nog een pak te wachten.
Helaas zijn sommige kaarten niet optimaal. Sommige details worden niet goed weergegeven, waardoor je soms op een pad terecht komt, die niet geschikt is voor een koersfiets. Eerder voor een MTB ;-)
Gelukkig kwam een toevallige passant ons tegemoet om ons op de juiste weg te helpen.
Vanaf Cernay kan je klimmen naar de "Route Des Crêtes". Deze prachtige weg werd echter met minder mooie doeleinden gemaakt. De weg diende voor de aanvoer van materiaal voor de troepen tijdens WO I en WO II. Vandaar ook de vele militaire kerkhoven die we onderweg tegenkwamen.
In Cernay ga je dus de Grand Ballon op. Een hele lange klim, die echter een paar afdalingen bevat. Dit is de zuid-oostzijde die beklommen wordt. De Grand Ballon kan je immers van 3 kanten op.
Vanaf Cernay is het 23,3 kilometer naar het dak van de Vogezen (1343 meter boven de zeespiegel).
Na de Grand Ballon, was het de hoogste tijd om richting Le Thillot te rijden. Dat moest helaas langs een zeer drukke weg, waar er ook nog eens werken aan de gang waren. Gelukkig werkten de lichten niet die het verkeer moesten regelen. Daardoor konden we een paar minuten genieten van iemand die echt plezier had in zijn werk.
En blijkbaar had de man succes bij de vele automobilisten en vrachtwagenchauffeurs, want hij moest gans de tijd zwaaien naar iedereen.
Een zalig moment ;-)
De laatste helling van de dag, was de Col de Bussang. Een rustige klim van ± 6 kilometer, die echter maximum 5,5% bedraagt. Jammer genoeg is het een zeer drukke baan.
Na de helling, werd de riem er nog eens opgelegd, en ging de teller niet meer onder de 40 km/u. Uiteraard ging het lichtjes naar beneden.
We hadden bij aankomst te Le Thillot, 130 kilometer op de teller staan
Helaas zijn sommige kaarten niet optimaal. Sommige details worden niet goed weergegeven, waardoor je soms op een pad terecht komt, die niet geschikt is voor een koersfiets. Eerder voor een MTB ;-)
Gelukkig kwam een toevallige passant ons tegemoet om ons op de juiste weg te helpen.
Vanaf Cernay kan je klimmen naar de "Route Des Crêtes". Deze prachtige weg werd echter met minder mooie doeleinden gemaakt. De weg diende voor de aanvoer van materiaal voor de troepen tijdens WO I en WO II. Vandaar ook de vele militaire kerkhoven die we onderweg tegenkwamen.
In Cernay ga je dus de Grand Ballon op. Een hele lange klim, die echter een paar afdalingen bevat. Dit is de zuid-oostzijde die beklommen wordt. De Grand Ballon kan je immers van 3 kanten op.
Vanaf Cernay is het 23,3 kilometer naar het dak van de Vogezen (1343 meter boven de zeespiegel).
Na de Grand Ballon, was het de hoogste tijd om richting Le Thillot te rijden. Dat moest helaas langs een zeer drukke weg, waar er ook nog eens werken aan de gang waren. Gelukkig werkten de lichten niet die het verkeer moesten regelen. Daardoor konden we een paar minuten genieten van iemand die echt plezier had in zijn werk.
En blijkbaar had de man succes bij de vele automobilisten en vrachtwagenchauffeurs, want hij moest gans de tijd zwaaien naar iedereen.
Een zalig moment ;-)
De laatste helling van de dag, was de Col de Bussang. Een rustige klim van ± 6 kilometer, die echter maximum 5,5% bedraagt. Jammer genoeg is het een zeer drukke baan.
Na de helling, werd de riem er nog eens opgelegd, en ging de teller niet meer onder de 40 km/u. Uiteraard ging het lichtjes naar beneden.
We hadden bij aankomst te Le Thillot, 130 kilometer op de teller staan
Dag 3 zou opnieuw een zware dag worden. De Col des Faignes, Col de la Schlucht, de Hohrodberg, Col du Wettstein en de Plaetserwaesel. Op de Routes Des Crêtes dan nog de Markstein, de Hahnenbrunnen.
De eerste klim die naam waardig, was de Col de la Schlucht. De top van deze klepper, ligt op 1189 meter. Halverwege de klim werden de remmen echter dicht getrokken, om er de "Roche Du Diable" te bezichtigen.
Na de Hohrodberg, werd het tijd om te eten. En dat zouden we doen te Münster. De afdaling van de Hohrodberg is zalig. Haarspeldbochten zoveel een renner maar wil. En je ziet Münster bij iedere draai dichter komen. Kortom .... genieten :-)
De eerste klim die naam waardig, was de Col de la Schlucht. De top van deze klepper, ligt op 1189 meter. Halverwege de klim werden de remmen echter dicht getrokken, om er de "Roche Du Diable" te bezichtigen.
Na de Hohrodberg, werd het tijd om te eten. En dat zouden we doen te Münster. De afdaling van de Hohrodberg is zalig. Haarspeldbochten zoveel een renner maar wil. En je ziet Münster bij iedere draai dichter komen. Kortom .... genieten :-)
En dan ..... dan "mag" je met een goed gevulde maag, de "Platzerwaesel" op. Een serieuze helling, die bij elkeen van ons pijn doet. Alez ... bijna iedereen ;-)
De gegevens ....
16,2 kilometer lang, 781 meters klimmen, de top ligt op 1155 meter, 4,8% gemiddeld, maximaal 9,6%, met andere woorden, geen doetje!!!
De gegevens ....
16,2 kilometer lang, 781 meters klimmen, de top ligt op 1155 meter, 4,8% gemiddeld, maximaal 9,6%, met andere woorden, geen doetje!!!
Dag 4
Vandaag nog een kleine rit gereden samen met Peter. Via Cornimont, naar de Col d'Oderen. Vervolgens naar Kruth, waar de het mooie Lac du Wildenstein passeerden. Daarna de klim naar de Col du Bramont. Samen goed voor 45 kilometer, en 830 geklommen meters.
Onderweg waren we nog getuige van de wilde natuur in deze mooie streek. Langs de kant van de weg, zat een hertenjong. We vertraagden even om het jonge diertje rustig de baan te laten oversteken. Prachtig om dat zo van dicht te mogen zien. Nadien was het tijd om nog één keer te klimmen. De Col Du Bramont heeft net als Alpe D'Huez een serie haarspeldbochten in petto. Eenmaal dit achter de rug is, wacht een afdaling waar je de snelheid hoog kan laten oplopen. Overal zeer goed zicht op de weg en omgeving.
Na 2 uur fietsen, en pakweg 50 km staan we terug aan het hotel. Nog vlug een douche, inpakken, de fietsen op de auto, en als de gesmeerde bliksem terug naar het mooi doch vlakke Brugge. Het zal weer wennen worden.