www.i-mac.be
Ik, mijn Mac … de Wereld
- ../../resources/background-green.jpg
Enter the name for this tabbed section: XXXXXL Poperinge
15 augustus stond reeds een geruime tijd met stip genoteerd op mijn kalender. Te Poperinge werd een Bel-Tocht georganiseerd. Men kon kiezen tussen 32, 40,57, 75,100 en 120 kilometer.
Wij, Yves, Peter, Kristof en Ignace, gingen dus voor de 120 km. Om 9u00 deze morgen gingen we van start. Het weer was niet je dat, en bovendien had het de laatste dagen veel geregend, waardoor het parkoer zwaar lag.
De eerste 7 kilometer waren vlak, met af en toe off-road. Nog dit, na amper 5,1 Km stond ik reeds langs de kant met een lekke band. Gelukkig waren Yves en Ignace nog niet voorbij me gepasseerd, dus kon ik met hen verder rijden.
Er waren 16 hellingen voorzien in de 120 editie. De eerste daarvan was de Rode berg. Ik verzeker je, die kon als starter als tellen. De toon was gezet voor vandaag.
Vervolgens ging het naar de Kemmelberg. Niet langs de klassieke wegen, maar langs loodzware off-road stukken. Als toemaatje mochten we nog de kasseistrook van 23% beklimmen. Menig hartslagmeter zal daar behoorlijk in het rood gegaan zijn. De mijn alleszins.....
Toen reden we naar de Baneberg, mij totaal onbekend. De volgende is dan wel een beroemdheid in Vlaanderenland, namelijk de Zwarte Berg. Ook daar kregen we loodzware stukken te verwerken. Bepaalde zones langen bezaaid met steenblokjes, die toch al behoorlijk van formaat mogen genoemd worden. Vooral tijdens de afdaling was het opletten geblazen.
Toen wachtte de Catsberg ons op: Die kende ik ook niet. Maar sinds vandaag wel. Het eerste deel ging nog, maar dan ......
We moesten door een bos rijden, waar de "Klijte" aan de banden plakte, dat het niet normaal was. meer zelfs, we gleden langs allerhande obstakels, zoals omhooggeduwde wortels van bomen, ferme stukken steen, enz....
Als toemaatje waren daar op bepaalde stukken ook noodbruggetjes aangelegd, dit door middel van paletten. Ik hoef het jullie niet te zeggen dat die paletten eerder schaatsbanen waren. Man, man, man, zo glad. Zelfs je voorwiel kreeg daar absoluut geen grip.
Toen sloeg het noodlot toe voor mij. Tijdens de 1ste afdaling van dei Catsberg, ben ik ter hoogte van de autostrade lelijk gevallen (alsof mooi vallen bestaat!).
We reden langs een single track naar beneden, maar remmen hielp daar niet. Ik verloor de controle over mijn bike, en ben als een volleerde Superbike motorrijder van mijn fiets "gezwiept". Ik ben met mijn volle gewicht (droog is dat 87 Kg), op mijn rug gevallen, maar net op de bult van die single-track. Ik heb het uitgeschreeuwd van de pijn. Gelukkig was ik daar niet allen op dat moment. Yves, en nog 2 andere bikers hebben me proberen te helpen, maar ze konden helaas niet veel doen. Toch bedankt voor jullie hulp. Het is goed om weten dat er vrienden klaar staan in nood!!!
We waren toen ongeveer 2 km verwijderd van een bevoorradingspost, en reden heel rustig naar ginder. Daar kwamen ze ons (BBQ en i-Mac, aka Yves en Hans) uitbundig begroeten, want blijkbaar zijn we inmiddels gekend op het MTB forum
Toen ik daar vertelde wat me overkomen was, werd er direct voorgesteld om me naar Poperinge te laten brengen. Ik heb toch nog de moed gehad om met de fiets naar ginder te rijden, zij het niet meer off-road.
In zaal Maecke-Blyde was een dokter aanwezig, die me direct onderzocht. Blijkbaar zijn het alleen wat kneuzingen, en valt (what's in a word) alles wel mee. Ik heel tevreden over deze manier van werken. Dit verdient een pluim!!
Nadien was het wachten op de aankomst van Peter, Kristof en Ignace. Die hebben deze loodzware rit tot een goed einde gebracht. Mooi mannen, schitterende prestatie. Yves verdient ook een pluim op zijn hoed, want hij stond me bij in de pijnlijke momenten.
Sommige stukken van het parkoer waren misschien iets te gevaarlijk, maar aan het weer kan je als organisatie niets doen. Hopelijk volgend jaar beter weer.
Wij, Yves, Peter, Kristof en Ignace, gingen dus voor de 120 km. Om 9u00 deze morgen gingen we van start. Het weer was niet je dat, en bovendien had het de laatste dagen veel geregend, waardoor het parkoer zwaar lag.
De eerste 7 kilometer waren vlak, met af en toe off-road. Nog dit, na amper 5,1 Km stond ik reeds langs de kant met een lekke band. Gelukkig waren Yves en Ignace nog niet voorbij me gepasseerd, dus kon ik met hen verder rijden.
Er waren 16 hellingen voorzien in de 120 editie. De eerste daarvan was de Rode berg. Ik verzeker je, die kon als starter als tellen. De toon was gezet voor vandaag.
Vervolgens ging het naar de Kemmelberg. Niet langs de klassieke wegen, maar langs loodzware off-road stukken. Als toemaatje mochten we nog de kasseistrook van 23% beklimmen. Menig hartslagmeter zal daar behoorlijk in het rood gegaan zijn. De mijn alleszins.....
Toen reden we naar de Baneberg, mij totaal onbekend. De volgende is dan wel een beroemdheid in Vlaanderenland, namelijk de Zwarte Berg. Ook daar kregen we loodzware stukken te verwerken. Bepaalde zones langen bezaaid met steenblokjes, die toch al behoorlijk van formaat mogen genoemd worden. Vooral tijdens de afdaling was het opletten geblazen.
Toen wachtte de Catsberg ons op: Die kende ik ook niet. Maar sinds vandaag wel. Het eerste deel ging nog, maar dan ......
We moesten door een bos rijden, waar de "Klijte" aan de banden plakte, dat het niet normaal was. meer zelfs, we gleden langs allerhande obstakels, zoals omhooggeduwde wortels van bomen, ferme stukken steen, enz....
Als toemaatje waren daar op bepaalde stukken ook noodbruggetjes aangelegd, dit door middel van paletten. Ik hoef het jullie niet te zeggen dat die paletten eerder schaatsbanen waren. Man, man, man, zo glad. Zelfs je voorwiel kreeg daar absoluut geen grip.
Toen sloeg het noodlot toe voor mij. Tijdens de 1ste afdaling van dei Catsberg, ben ik ter hoogte van de autostrade lelijk gevallen (alsof mooi vallen bestaat!).
We reden langs een single track naar beneden, maar remmen hielp daar niet. Ik verloor de controle over mijn bike, en ben als een volleerde Superbike motorrijder van mijn fiets "gezwiept". Ik ben met mijn volle gewicht (droog is dat 87 Kg), op mijn rug gevallen, maar net op de bult van die single-track. Ik heb het uitgeschreeuwd van de pijn. Gelukkig was ik daar niet allen op dat moment. Yves, en nog 2 andere bikers hebben me proberen te helpen, maar ze konden helaas niet veel doen. Toch bedankt voor jullie hulp. Het is goed om weten dat er vrienden klaar staan in nood!!!
We waren toen ongeveer 2 km verwijderd van een bevoorradingspost, en reden heel rustig naar ginder. Daar kwamen ze ons (BBQ en i-Mac, aka Yves en Hans) uitbundig begroeten, want blijkbaar zijn we inmiddels gekend op het MTB forum
Toen ik daar vertelde wat me overkomen was, werd er direct voorgesteld om me naar Poperinge te laten brengen. Ik heb toch nog de moed gehad om met de fiets naar ginder te rijden, zij het niet meer off-road.
In zaal Maecke-Blyde was een dokter aanwezig, die me direct onderzocht. Blijkbaar zijn het alleen wat kneuzingen, en valt (what's in a word) alles wel mee. Ik heel tevreden over deze manier van werken. Dit verdient een pluim!!
Nadien was het wachten op de aankomst van Peter, Kristof en Ignace. Die hebben deze loodzware rit tot een goed einde gebracht. Mooi mannen, schitterende prestatie. Yves verdient ook een pluim op zijn hoed, want hij stond me bij in de pijnlijke momenten.
Sommige stukken van het parkoer waren misschien iets te gevaarlijk, maar aan het weer kan je als organisatie niets doen. Hopelijk volgend jaar beter weer.
Enter the name for this tabbed section: Peter van Petegem
Al maanden stond de datum voor een van onze jaarlijkse ritten op de kalender. dat we uitgerekend nu met een mini-hittegolf zouden te maken hebben, was niet te voorspellen. Goed, eind juni verwacht je mooi weer, maar dit was er misschien wel iets over. De gemiddelde temperatuur lag op ± 30°, met een piek van 35°!!!!!!
Maar niet getreurd, om 8u40 vertrokken we met zijn 10 (Gino, Peter, nog een Peter, Erwin, Geert, Kristof, Cedric, Martin en een vriend van hem, en ondergetekende) aan de op/afrit Oostkamp richting Zingem. We (of deed ik dat alleen) beslisten om aan de brug over de Schelde te starten. Dit na het forum van www.wielertoerist.be een paar keer te bezoeken, met de vraag waar we het beste zouden starten. Aan de brug van Zingem was het pijltje (*) goed te zien, dus ..... zouden we daar effectief van start gaan.
(*) die pijl zou later op de dag nog doen van zich spreken!!!
We dachten dat de eerste kilometers rustig aan zouden gaan. Mis!!! Na amper 6 Km mochten we al de Molenberg bestormen. Direct in het rood was hier de boodschap. Dat beloofde voor later.
De volgende kuitenbijter was de Berendries, die wij als RVV rijders natuurlijk al goed kennen. Voor onze Gino zal dat eventjes anders geweest zijn.
Na die twee opwarmers, alsof dat nodig zou zijn met dat weer, kwamen we te Brakel. Dat is de woonplaats van "Den Peet"
Daar mochten we even een lus rijden, met als uitsmijter, de Valkenberg. Die helling zal eeuwig in onze geheugens gegrift staan, we kregen er onze 10 seconden TV roem.
Na deze klim reden we weer naar Brakel, waar het eigenaardige fietsmonument staat. Aan de Top bronnen, mochten we een klimmetje doen, die officieel niet als een klim aanzien word. Dat "ding" heeft de naam Toefkapel.
Via St-Martens Lierde en Parike ging het dan naar het Franstalige landsgedeelte, namelijk Flobecq (Vloesberg). Daar mochten we kennis maken met de Fayte. Ongeveer 1,4 Km lang.
Nu kon, volgens de info op het forum van wielertoerist.be, het mooie gedeelte van de PvP beginnen. Eerst passeerden we Ellezelles. Dan kwam Frasnez-lez-Buissenal in het zicht. Daar kwam dan weer een helling. Die ging door het bos van dit dorp. Na ± 1,1 Km was dit varkentje ook gewassen.
En dan kwam een van de mooiste hellingen van deze rit. Eigenlijk een aaneenschakeling van verschillende heuvels, die samen 4,0 Km fiets plezier gaven.
Het werd de hoogste tijd om een terrasje op te zoeken. We waren ongeveer halfweg, en dus moest er bijgetankt worden. Te Saint-Saveur vonden we restaurant, waar ze ons wilden bedienen. En smaken dat dat doet. man man man.
Na ongeveer 1 uur (!) genieten, was het weer tijd om onze rit verder te zetten. Na een klim volgt meestal een afdaling, en dit was hier (gelukkig) niet anders. Aan de windmolen van " Le Cat Sauvage" kregen we zicht op de volgende helling, D'Hoppe. 1,5 Km lang, met een leuke klim in het bos.
We kwamen na deze "bult" weer in Vlaanderenland terecht. Schorisse is ons bekend. Daar hebben ze de Foreest en de Steenberg. We moeste alleen de laatste beklimmen. Helaas sloeg het noodlot toe. Peter M. merkte een bocht te laat op, en ging vol in de remmen. Getuige deze foto, een serieus remspoor als je het mij vraagt!!!!
Na Peter goed te verzorgen, zijn fiets in orde te maken, en hem al beginnen "duvelen", konden we richting Steenberg rijden. Nu pas voelden we de warmte branden als een oven. Maar goed, niet getreurd, het einde kwam in zicht. Volgens de site van de PvP Classic moesten we nu de Varent op, maar in plaats hiervan mochten we via de Frunte naar de Boigneberg. Als afsluiter is dat eentje die kan tellen.
Langs de brouwerij van Roman, reden we naar Mater. Waren we blij dat we de bekende en vooral berucht kasseistrook niet op moesten. Een ware marteling voor de fietser en zijn stalen ros. Langs de Kattenberg daalden we af naar Ename. Daar dit een afdaling betrof, vlogen alle registers nog eens open. Ik haalde de kaap van de 60 Km/u. Lekker gevoel geeft dat.
Te Ename namen we de baan naar Aalst, om in Nederzwalm naar onze startplaats te rijden. Daar hebben we eerst nog wat nagenoten van deze toch wel heel mooie rit. Na een natje en een droogje konden we deze warme fietsdag afsluiten op een aangename manier.
Maar niet getreurd, om 8u40 vertrokken we met zijn 10 (Gino, Peter, nog een Peter, Erwin, Geert, Kristof, Cedric, Martin en een vriend van hem, en ondergetekende) aan de op/afrit Oostkamp richting Zingem. We (of deed ik dat alleen) beslisten om aan de brug over de Schelde te starten. Dit na het forum van www.wielertoerist.be een paar keer te bezoeken, met de vraag waar we het beste zouden starten. Aan de brug van Zingem was het pijltje (*) goed te zien, dus ..... zouden we daar effectief van start gaan.
(*) die pijl zou later op de dag nog doen van zich spreken!!!
We dachten dat de eerste kilometers rustig aan zouden gaan. Mis!!! Na amper 6 Km mochten we al de Molenberg bestormen. Direct in het rood was hier de boodschap. Dat beloofde voor later.
De volgende kuitenbijter was de Berendries, die wij als RVV rijders natuurlijk al goed kennen. Voor onze Gino zal dat eventjes anders geweest zijn.
Na die twee opwarmers, alsof dat nodig zou zijn met dat weer, kwamen we te Brakel. Dat is de woonplaats van "Den Peet"
Daar mochten we even een lus rijden, met als uitsmijter, de Valkenberg. Die helling zal eeuwig in onze geheugens gegrift staan, we kregen er onze 10 seconden TV roem.
Na deze klim reden we weer naar Brakel, waar het eigenaardige fietsmonument staat. Aan de Top bronnen, mochten we een klimmetje doen, die officieel niet als een klim aanzien word. Dat "ding" heeft de naam Toefkapel.
Via St-Martens Lierde en Parike ging het dan naar het Franstalige landsgedeelte, namelijk Flobecq (Vloesberg). Daar mochten we kennis maken met de Fayte. Ongeveer 1,4 Km lang.
Nu kon, volgens de info op het forum van wielertoerist.be, het mooie gedeelte van de PvP beginnen. Eerst passeerden we Ellezelles. Dan kwam Frasnez-lez-Buissenal in het zicht. Daar kwam dan weer een helling. Die ging door het bos van dit dorp. Na ± 1,1 Km was dit varkentje ook gewassen.
En dan kwam een van de mooiste hellingen van deze rit. Eigenlijk een aaneenschakeling van verschillende heuvels, die samen 4,0 Km fiets plezier gaven.
Het werd de hoogste tijd om een terrasje op te zoeken. We waren ongeveer halfweg, en dus moest er bijgetankt worden. Te Saint-Saveur vonden we restaurant, waar ze ons wilden bedienen. En smaken dat dat doet. man man man.
Na ongeveer 1 uur (!) genieten, was het weer tijd om onze rit verder te zetten. Na een klim volgt meestal een afdaling, en dit was hier (gelukkig) niet anders. Aan de windmolen van " Le Cat Sauvage" kregen we zicht op de volgende helling, D'Hoppe. 1,5 Km lang, met een leuke klim in het bos.
We kwamen na deze "bult" weer in Vlaanderenland terecht. Schorisse is ons bekend. Daar hebben ze de Foreest en de Steenberg. We moeste alleen de laatste beklimmen. Helaas sloeg het noodlot toe. Peter M. merkte een bocht te laat op, en ging vol in de remmen. Getuige deze foto, een serieus remspoor als je het mij vraagt!!!!
Na Peter goed te verzorgen, zijn fiets in orde te maken, en hem al beginnen "duvelen", konden we richting Steenberg rijden. Nu pas voelden we de warmte branden als een oven. Maar goed, niet getreurd, het einde kwam in zicht. Volgens de site van de PvP Classic moesten we nu de Varent op, maar in plaats hiervan mochten we via de Frunte naar de Boigneberg. Als afsluiter is dat eentje die kan tellen.
Langs de brouwerij van Roman, reden we naar Mater. Waren we blij dat we de bekende en vooral berucht kasseistrook niet op moesten. Een ware marteling voor de fietser en zijn stalen ros. Langs de Kattenberg daalden we af naar Ename. Daar dit een afdaling betrof, vlogen alle registers nog eens open. Ik haalde de kaap van de 60 Km/u. Lekker gevoel geeft dat.
Te Ename namen we de baan naar Aalst, om in Nederzwalm naar onze startplaats te rijden. Daar hebben we eerst nog wat nagenoten van deze toch wel heel mooie rit. Na een natje en een droogje konden we deze warme fietsdag afsluiten op een aangename manier.
Enter the name for this tabbed section: Regiotoer
Vandaag stond de Regiotoer Vlaamse Ardennen op het programma.
Peter, Yves, Ignace en ik hadden afgesproken om die samen te rijden. We gingen dus voor de "Full Monty" Mochten we toen geweten hebben wat ons te wachten stond.....
De Regiotoer is een overkoepelende organisatie van 7 verschillende Oost-Vlaamse gemeentes, dit in samenwerking met de provincie Oost-Vlaanderen. wat er aangenaam is, is dat men op 7 verschillende plaatsen kan starten, wat tot gevolg heeft, dat je nergens in de "file" moet staan om in te schrijven.
Wij opteerden om te starten te Sint-Lievens Houtem. Vandaar uit reden we richting Erpe-Mere. In het begin reden we veel langs rustige en zacht glooiende weggetjes. We passeerden langs de E40 (we reden zelfs een stukje net naast de oprit). wat vooral opviel, was het feit dat het zeer droog lag. In momenten waanden we ons in Paris-Dakar. Man man man, wat een stofwolken! Ik moet er eerlijk aan toevoegen, als het hier nat zou gelegen hebben, dan zou de modder ons langs de oren gevlogen hebben.
Vervolgens ging het naar Denderhoutem en Ninove. Vooral langs zeer rustige landweggetjes.
Na Ninove ging het naar Geraardsbergen. En ... dat merkten we meteen. De heuveltjes, werden stilletjes weg hellingen van 3de categorie. Te Denderwindeke stopten we even voor een foto.
Net voor Geraardsbergen kregen we de eerste serieuze helling. De naam van deze single track weet ik niet, maar het was een eerste indicatie van hetgeen ons nog te wachten stond. Vervolgens mochten we "genieten" van een afdaling naar het centrum. Daar werden we verwelkomd door de meisjes van Red Bull. Nu lust ik dat goedje niet, maar goed, over smaak valt niet te discussiëren.
Het moet gezegd, bij elke bevoorrading was alles in orde. wafels, zoetekoek (Steenbrugse hesp voor de Bruggelingen), sportdrank, wafels, enz....
We waren intussen getuige van een huwelijk. Toen de bruid uit de koets werd begeleid van haar vader, applaudisseerden alle aanwezige bikers spontaan. Er was er een van ons, die de bruid wenste te kussen, maar dat mocht niet
Na deze stop mochten we direct alles op alles zetten, want daar waren de Abdijstraat, en aansluitend de "Muur". Yves had mij gezegd dat hij een foto zou nemen van me, waarmee hij dus bedoelde dat hij voor me zou boven komen. Ik heb in de Abdijstraat stilletjes mijn eigen tempo aangehouden, en kon dit volhouden tot op de Kapelmuur. Ik heb verdomd diep moeten gaan. Mijn benen ontploften bijna, maar de voldoening was groot! Nu moet ik eerlijk aan toevoegen dat Yves zijn uitspraak waarschijnlijk vergeten was, want anders had hij zijn belofte wel nagekomen. Nu ja, hij is dan ook jonger dan mezelf, dus ....
Na Geraardsbergen reden we verder naar Lierde. Daar was de splitsing tussen de 100 en de 130 route. Daar viel het meteen op, dat weinigen de 130 reden. We hadden toen al nattigheid moeten voelen. Nu kwam het erop neer om vooral veel te eten en te drinken, want de volgende tussenstop kwam pas na 35 Km.
En toen begon de echte MTB rit. Volgens info op het forum van www.mountainbike.be zaten in die 35 Km, ongeveer 700 meter hoogteverschil, met o.a. de Valkenberg en de Berendries. We hadden toen al 90 Km op de teller staan.
De Valkenberg reden we vooral in het veld omhoog. Maar toen kwam de Berendries! Ik dacht dat we die gewoon langs de weg zouden rijden, maar daar sloeg ik de bal volledig mis. Halverwege moesten we opeens naar links, en maakten een angstaanjagende duik in een bos. man, wat was dit hier. Het weggetje was waarschijnlijk klaargemaakt in de week voor de feitelijke rit. Je kon net met je MTB passeren. Je moest per moment zelfs je pedalen mooi horizontaal houden, want anders stootte je gegarandeerd tegen de stenen.
Na dit echte Ardennen bos, kwamen we terug op de Berendries, en mochten we meteen weer naar rechts. Weer zo een hallucinante afdaling, met een al even moeilijk klim als extra.
Na die loodzware 35 km, kwamen we aan te Zottegem. Daar mochten we nog wat eten en drinken. Maar het viel op dat ook de 70 en 100 hier weer bijkwamen, want de voorraad was maar magertjes. gelukkig resten ons slechts 10 Km van ons eindpunt.
Maar toch was onze dag nog niet voorbij, want we waren amper 500 meter voorbij de bevoorrading, toen Yves, wie anders, weer eens plat viel. Yves heeft een patent op lek rijden net voor het eindpunt van een TT. Yves zijn moment was gekomen.Hij plaatste zijn MTB op de pekkel. ja , je leest het goed, den Yves heeft een pekkel aan zijn MTB. Daarmee is hij uniek in MTB land! Helaas, als je een lekke band hebt, kan je de fiets niet op een pekkel plaatsen, want dan valt hij zeker om.
Nu pas kon je zien dat de vermoeidheid had toegeslaan. Yves wilde een ander binnenband plaatsen, maar had blijkbaar een verkeerde vast. met een klein ventiel, kan je niets doen als je een hoge velg hebt. maar eer hij dat door had, lagen wij al in een knoop van het lachen.
Toen dat toch wilde lukken, bleef de band hardnekkig plat. Yveske had een gat in de binnenband niet gezien. Terwijl dat gat zo groot was, dat zelfs een blinde die zou zien!!! Toen haalde hij zijn pomp uit, maar die wilde ook niet. En toen kwam weer eens het bewijs, om geluk te hebben, moet je niet mooi zijn. Er kwam een dame Yves uit de nood helpen, met een voetpomp.
De laatste kilometers reden Ignace en ik op het tandvlees. Het was een loodzware rit. Zoiets heet dan een MTB marathon. Nu, met al de kennis die we nu hebben van deze rit, doen we ze volgend jaar opnieuw. We reden 135 Km. daarvoor hadden we 7u17 nodig, wat best lang is. Het gemiddelde is dan ook zeer laag. Ik verbruikte maar liefst 6472 calorieën!!!
Tot volgend jaar.
Peter, Yves, Ignace en ik hadden afgesproken om die samen te rijden. We gingen dus voor de "Full Monty" Mochten we toen geweten hebben wat ons te wachten stond.....
De Regiotoer is een overkoepelende organisatie van 7 verschillende Oost-Vlaamse gemeentes, dit in samenwerking met de provincie Oost-Vlaanderen. wat er aangenaam is, is dat men op 7 verschillende plaatsen kan starten, wat tot gevolg heeft, dat je nergens in de "file" moet staan om in te schrijven.
Wij opteerden om te starten te Sint-Lievens Houtem. Vandaar uit reden we richting Erpe-Mere. In het begin reden we veel langs rustige en zacht glooiende weggetjes. We passeerden langs de E40 (we reden zelfs een stukje net naast de oprit). wat vooral opviel, was het feit dat het zeer droog lag. In momenten waanden we ons in Paris-Dakar. Man man man, wat een stofwolken! Ik moet er eerlijk aan toevoegen, als het hier nat zou gelegen hebben, dan zou de modder ons langs de oren gevlogen hebben.
Vervolgens ging het naar Denderhoutem en Ninove. Vooral langs zeer rustige landweggetjes.
Na Ninove ging het naar Geraardsbergen. En ... dat merkten we meteen. De heuveltjes, werden stilletjes weg hellingen van 3de categorie. Te Denderwindeke stopten we even voor een foto.
Net voor Geraardsbergen kregen we de eerste serieuze helling. De naam van deze single track weet ik niet, maar het was een eerste indicatie van hetgeen ons nog te wachten stond. Vervolgens mochten we "genieten" van een afdaling naar het centrum. Daar werden we verwelkomd door de meisjes van Red Bull. Nu lust ik dat goedje niet, maar goed, over smaak valt niet te discussiëren.
Het moet gezegd, bij elke bevoorrading was alles in orde. wafels, zoetekoek (Steenbrugse hesp voor de Bruggelingen), sportdrank, wafels, enz....
We waren intussen getuige van een huwelijk. Toen de bruid uit de koets werd begeleid van haar vader, applaudisseerden alle aanwezige bikers spontaan. Er was er een van ons, die de bruid wenste te kussen, maar dat mocht niet
Na deze stop mochten we direct alles op alles zetten, want daar waren de Abdijstraat, en aansluitend de "Muur". Yves had mij gezegd dat hij een foto zou nemen van me, waarmee hij dus bedoelde dat hij voor me zou boven komen. Ik heb in de Abdijstraat stilletjes mijn eigen tempo aangehouden, en kon dit volhouden tot op de Kapelmuur. Ik heb verdomd diep moeten gaan. Mijn benen ontploften bijna, maar de voldoening was groot! Nu moet ik eerlijk aan toevoegen dat Yves zijn uitspraak waarschijnlijk vergeten was, want anders had hij zijn belofte wel nagekomen. Nu ja, hij is dan ook jonger dan mezelf, dus ....
Na Geraardsbergen reden we verder naar Lierde. Daar was de splitsing tussen de 100 en de 130 route. Daar viel het meteen op, dat weinigen de 130 reden. We hadden toen al nattigheid moeten voelen. Nu kwam het erop neer om vooral veel te eten en te drinken, want de volgende tussenstop kwam pas na 35 Km.
En toen begon de echte MTB rit. Volgens info op het forum van www.mountainbike.be zaten in die 35 Km, ongeveer 700 meter hoogteverschil, met o.a. de Valkenberg en de Berendries. We hadden toen al 90 Km op de teller staan.
De Valkenberg reden we vooral in het veld omhoog. Maar toen kwam de Berendries! Ik dacht dat we die gewoon langs de weg zouden rijden, maar daar sloeg ik de bal volledig mis. Halverwege moesten we opeens naar links, en maakten een angstaanjagende duik in een bos. man, wat was dit hier. Het weggetje was waarschijnlijk klaargemaakt in de week voor de feitelijke rit. Je kon net met je MTB passeren. Je moest per moment zelfs je pedalen mooi horizontaal houden, want anders stootte je gegarandeerd tegen de stenen.
Na dit echte Ardennen bos, kwamen we terug op de Berendries, en mochten we meteen weer naar rechts. Weer zo een hallucinante afdaling, met een al even moeilijk klim als extra.
Na die loodzware 35 km, kwamen we aan te Zottegem. Daar mochten we nog wat eten en drinken. Maar het viel op dat ook de 70 en 100 hier weer bijkwamen, want de voorraad was maar magertjes. gelukkig resten ons slechts 10 Km van ons eindpunt.
Maar toch was onze dag nog niet voorbij, want we waren amper 500 meter voorbij de bevoorrading, toen Yves, wie anders, weer eens plat viel. Yves heeft een patent op lek rijden net voor het eindpunt van een TT. Yves zijn moment was gekomen.Hij plaatste zijn MTB op de pekkel. ja , je leest het goed, den Yves heeft een pekkel aan zijn MTB. Daarmee is hij uniek in MTB land! Helaas, als je een lekke band hebt, kan je de fiets niet op een pekkel plaatsen, want dan valt hij zeker om.
Nu pas kon je zien dat de vermoeidheid had toegeslaan. Yves wilde een ander binnenband plaatsen, maar had blijkbaar een verkeerde vast. met een klein ventiel, kan je niets doen als je een hoge velg hebt. maar eer hij dat door had, lagen wij al in een knoop van het lachen.
Toen dat toch wilde lukken, bleef de band hardnekkig plat. Yveske had een gat in de binnenband niet gezien. Terwijl dat gat zo groot was, dat zelfs een blinde die zou zien!!! Toen haalde hij zijn pomp uit, maar die wilde ook niet. En toen kwam weer eens het bewijs, om geluk te hebben, moet je niet mooi zijn. Er kwam een dame Yves uit de nood helpen, met een voetpomp.
De laatste kilometers reden Ignace en ik op het tandvlees. Het was een loodzware rit. Zoiets heet dan een MTB marathon. Nu, met al de kennis die we nu hebben van deze rit, doen we ze volgend jaar opnieuw. We reden 135 Km. daarvoor hadden we 7u17 nodig, wat best lang is. Het gemiddelde is dan ook zeer laag. Ik verbruikte maar liefst 6472 calorieën!!!
Tot volgend jaar.
Enter the name for this tabbed section: Ronde van Vlaanderen
Yves, Erwin en mezelf hadden afgesproken om van bij Peter te vertrekken. Daar zat de sfeer er al goed in. We hadden weer afgesproken om met een groepje de 140 Km te rijden. We zijn te Ninove gestart met maar liefst 21 man! Al dien ik er bij te zeggen dat er een 3-tal koos voor de 75 Km, en drie reden mee tot aan de Eikenberg. Vervolgens reden ze langs de baan Oudenaarde-Brakel naar de eindstreep toe. We vertrokken te Ninove om 9u40. Het eerste uur reden we op een gezapig tempo richting Molenberg, die na ± 26 Km onder de billen geschoven werd. Tijdens die opwarming , kwamen we niemand minder dan "Peet" Peter van Petegem tegen. De Molenberg hebben we voor de verandering eens goed kunnen oprijden. De vorige edities was het daar steeds file. Vervolgens kwam de eerste "martelzone" ofwel kasseistrook ons tegemoet. De kasseien van Mater. Drie Km dokkeren over kinderkopjes. Vooral het laatste stuk is een hel. Een paar kilometers verder krijg je dan de 2de helling van de dag: de Wolvenberg. Een mooie helling op asfalt, met een "bult" van 19%. Die word gevolgd door een mooie afdaling op een goede kasseistrook. Daar haalde ik een piek van 67 Km/u. Dan volgt er een strook van pakweg 15 à 20 Km waar je rustig kan rijden, hoewel dit langs een smal fietspad moet gebeuren. En dan begint het serieuze werk! 15 hellingen in ± 80 Km. Te beginnen met de Oude Kwaremont. Maar dan komt de Paterberg. 350 meter kasseien, met een piek van 20%. We hebben gelukkig allemaal kunnen doorrijden, want er stonden er hier al heel veel te voet. Dit beloofde niet veel goeds voor de Koppenberg. En onze vrees kwam uit. Je kon tot halverwege rijden, en dan stond je te voet. Ik heb mezelf opnieuw gelanceerd voorbij het steilste stuk, en dat lukte. Boven heb ik eventjes gerecupereerd, en intussen genoten van het warme lentezonnetje. Na de Koppenberg, volgt weer een hele zware kasseistrook, namelijk de Steenbeekdries. Eerst mag je op volle snelheid die kinderkopjes afdenderen, en vervolgens mag je die klim nog De volgende is de Taaienberg. Vooral de eerste meters zijn zwaar, maar eenmaal daar voorbij is het "licht" glooiend. Dan maar op weg naar de Eikenberg/Kapelleberg. Weer een kassei-beklimming, maar maximaal 11% Vervolgens krijg je dan de Boigneberg aangeboden. Die is lang, maar het moeilijke zit hier vooral in het eerste deel. Dan moesten we een stuk langs de grote baan naar Brakel rijden, en dat blijkt altijd gevaarlijk te zijn. Dan komen we aan heel mooie, maar lastige kasseistrook, namelijk die van de Haaghoek. Eerst vlam je naar beneden, om vervolgens weer naar boven te mogen. Op kasseien niet altijd evident. Dit herhaalt zich dan nog een keer. Als je dan denkt dat jet er bent, mag je al aan de Leberg beginnen. Vooral in de eerste bochten doet die pijn.
Na de Leberg, wacht de Berendries. Nog zo een lastige klim, maar hier beginnen de kilometers al door te wegen. Dan ben je al op het grondgebied van de 1ste burger van het land, Dhr Decroo (wiens huis je ook passeert). Daar ligt de Valkenberg, die voor mij nieuw was. Die is op asfalt, ik denk 14% stijgen. Boven hadden we contact met de piloten van de VRT heli's. Die hebben ons daar in beeld gebracht. Die beelden werden in de vooravond uitgezonden. We hebben ons 10 seconden RVV roem.
Te Brakel ligt ook de "Johan Musseuw" straat, namelijk de Tenbossestraat. Wij hadden geen versnelling meer om zo aan te zetten. Dan weer de grote baan op richting Geraardsbergen. Helaas kom je daar weer een korte helling in tegen, die officieel niet als klim bestempeld word, maar die wel pijn doet. Dit pijnlijk moment word de Parikeberg genoemd. En dan ben je op weg naar de Muur. Maar eerst mag je te Geraardsbergen de Denderstraat oprijden. Ik zou daar geen postbode willen zijn hoor. Amai, is dat een kuitenbijter. En dan kom je op de Muur terecht. Er stond daar zeven veel volk als op zondag. Het leuke is, dat de mensen je naar boven roepen. Dat deed best deugd. Eenmaal je die klepper achter de rug hebt, is er maar eentje meer te doen. Maar .... het is een lange en op kasseien. De Bosberg. Ik denk dat het vooral tussen de 2 oren zit, maar die is o zo lastig. Maar als je die voorbij bent, ligt de eindstreep slechts 14 Km verder. Blijkbaar kregen we weer vleugels, want we reden niet meer onder de 34Km/u. Op die manier sta je heel vlug te Ninove. Ik heb weer afgezien, maar ook genoten van de stralende dag. Ook hadden we een heel toffe bende. We bleven gelukkig gespaard van pech en/of valpartijen.
Na de Leberg, wacht de Berendries. Nog zo een lastige klim, maar hier beginnen de kilometers al door te wegen. Dan ben je al op het grondgebied van de 1ste burger van het land, Dhr Decroo (wiens huis je ook passeert). Daar ligt de Valkenberg, die voor mij nieuw was. Die is op asfalt, ik denk 14% stijgen. Boven hadden we contact met de piloten van de VRT heli's. Die hebben ons daar in beeld gebracht. Die beelden werden in de vooravond uitgezonden. We hebben ons 10 seconden RVV roem.
Te Brakel ligt ook de "Johan Musseuw" straat, namelijk de Tenbossestraat. Wij hadden geen versnelling meer om zo aan te zetten. Dan weer de grote baan op richting Geraardsbergen. Helaas kom je daar weer een korte helling in tegen, die officieel niet als klim bestempeld word, maar die wel pijn doet. Dit pijnlijk moment word de Parikeberg genoemd. En dan ben je op weg naar de Muur. Maar eerst mag je te Geraardsbergen de Denderstraat oprijden. Ik zou daar geen postbode willen zijn hoor. Amai, is dat een kuitenbijter. En dan kom je op de Muur terecht. Er stond daar zeven veel volk als op zondag. Het leuke is, dat de mensen je naar boven roepen. Dat deed best deugd. Eenmaal je die klepper achter de rug hebt, is er maar eentje meer te doen. Maar .... het is een lange en op kasseien. De Bosberg. Ik denk dat het vooral tussen de 2 oren zit, maar die is o zo lastig. Maar als je die voorbij bent, ligt de eindstreep slechts 14 Km verder. Blijkbaar kregen we weer vleugels, want we reden niet meer onder de 34Km/u. Op die manier sta je heel vlug te Ninove. Ik heb weer afgezien, maar ook genoten van de stralende dag. Ook hadden we een heel toffe bende. We bleven gelukkig gespaard van pech en/of valpartijen.
Enter the name for this tabbed section: Kerst TT
Het is 8u30, te Veldegem verzamelt een vreemde bende met hun mountainbike. Alhoewel .... mountainbike. De fietsen zijn onherkenbaar. Ze hangen vol met kerstversiering en andere kerstattributen. We worden voorzichtig bekeken van achter het gordijn. Ook de lokale middenstanders, die reeds vroeg aan het werk zijn voor een drukke dag, kijken ons vreemd aan. Wat is er toch aan de hand? Stel je voor .... zo vroeg, en vooral ..... zo vreemd. 40 kerstmannen en kerstvrouwen op een MTB. Dat is toch niet normaal? En gans die bende loopt of rijdt gans de tijd te lachen. Zouden ze vroeg al drinken zijn, of is er iets anders aan de hand?
Ja, beste bikers, zo zou je het begin van die dag kunnen beschrijven, maar wij weten wel beter. Reeds ettelijke weken stond het Mountainbike.be Forum (en ook een beetje dat van de Brugse Bike Posse) op stelten. Opeens werd er gezegd door iemand dat hij met een kerstmuts zou rijden. Er kwam nog ene bij, en toen kwam hét idee. Waarom niet rijden in een volledig pak?
En toen was het hek van de dam. De sfeer op het forum was er eentje van uitbundigheid. Op een gegeven moment werd de topic zelfs even gesloten. Na veel en luid protest kwamen de moderatoren hierop terug. Gelukkig zijn die mensen een beetje meegaand.
De dag van de toertocht begon zoals zo vaak bij Yves (aka BBQ). Die zat samen met zijn vrouwtje en de "Witten" aan tafel te genieten van een tasje thee en een lekkere toast. Raar maar waar, maar ook daar nerveuze gezichten. Ik moet eerlijk toegeven, ik had een zeer onrustige nacht. Ik was net een kind de nacht voor hij op schoolreis mocht gaan. Ik lag ook te denken aan hetgeen ik zeker niet mocht vergeten (lichten, slot, enz...)
Om 8u10 was het moment aangebroken om te vertrekken. Via de Torhoutse steenweg richting Veldegem. Er was afgesproken om 8u45 in de Steenovenstraat. We hebben ons uiteindelijk nog mogen reppen om op tijd aan te komen. Wat zeer leuk was op weg naar Veldegem, waren de vele reacties die we kregen. Menig auto-bestuurder begroette ons met de "claxon". Wat ook opviel, is dat de mensen spontaan een lach op hun gezicht toverden. Wat is er nu aangenamer dan dat? Iemand aan het lachen brengen. En ..... de meest vriendelijke chauffeurs waren ..... dames. Vreemd toch ... niet?
Toen we de Steenovenstraat inreden, was die rood gekleurd van de kerstmannen en kerstvrouwen. wat een prachtig zicht. Daar wij als laatsten toekwamen, ging het direct richting Acacialaan, naar de sporthal. Een bonte bende kerstmannen op een MTB. Hilariteit alom bij de vele bikers.
Aan de start werden we opgewacht door de pers. Ik herkende de dame van het Brugsch Handelsblad, maar ook VTM was aanwezig. De organisatie zorgde op dit vroege uur voor een jenever, kwestie van opgewarmd te kunnen starten aan onze kerst-rit. De start werd gegeven door dé duathlon kampioen, namelijk Benny Van Steelandt. "Benny, je bent niet alleen een grote sportman, maar iemand die nog steeds meeleeft met de sporter. Ik verzeker je, je hebt er een pak supporters bij!!!"
Benny was zelfs even bezorgd om me, want hij vroeg of die slingers tussen de spaken niet gevaarlijk zouden zijn. Ik kon hem met een gerust hart vertellen, dat al van Brugge kwam gefietst op die manier. Hij was duidelijk aangenaam verrast.
En dan werd de stoet op gang getrokken. Dit alles aan een zeer rustig tempo. Het is immers niet makkelijk om bij elkaar te blijven met zo een grote bende. We hadden wel één groot voordeel, we bleven elkaar blindelings zien. dat is het voordeel van al die rode pakjes.
Aan de eerste off-road strook reden BBQ en mezelf wat vooruit, om een en ander op de gevoelige plaat vast te leggen. Die foto's zijn intussen massaal bekeken. BBQ zal zijn film eerstdaags ook wel voorstellen op zijn website.
Tot aan de bevoorrading bleef alles zeer rustig. Maar dan kwam een van de leukere momenten van de TT. Het cyclo parkoer te Baliebrugge-Ruddervoorde. Voor velen een eerste kennismaking. Het is fantastisch dat we daar eens mogen oprijden. Het geeft je een idee hoe zwaar dit moet zijn voor die renners. 1uur aan een stuk vollen bak rijden, heuvel op, heuvel af, dan die trappen !!!. Respect, zo simpel is dat.
Midden dit mooie gedeelte is dan de bevoorrading. Dat werd een feest van jewelste. De foto waar de kerstmannen de polonaise dansen, spreekt voor zich. Op het 2de gedeelte nam BBQ prachtige beelden van Katrien20. Ik vrees echter dat ze niet blij is met die beelden. Ook de foto die ik nam spreekt boekdelen. Maar .... je hebt het toch maar mooi gedaan hé!!!
En dan moesten we nog het zwaarste stuk verwerken. In het Groenhove bos lag een stuk privé domein waar het uiterste van de biker gevraag werd. Een wel zeer technisch stuk. Het lag een vettig, veel draaien en keren, een paar ferme putten met dito bulten. Kortom, een zeer geslaagd stuk. En dan reden we stilletjes richting Veldegem. We kregen nog een klein klimmetje ter hoogte van de afrit van de autostrade, en dan een vette dreef. Daar stond dan het bordje "nog 1 km". En daar wachtte dan de "aprés".
Ik heb de aprés moeten laten voor wat hij was, want ik moest nog gaan werken. Ik heb, na een verkwikkende douche, ook mijn foto's online geplaatst, kwestie van een mooie herinnering te hebben. Op de site kan je het fragment uit het VTM journaal zien.
Ja, beste bikers, zo zou je het begin van die dag kunnen beschrijven, maar wij weten wel beter. Reeds ettelijke weken stond het Mountainbike.be Forum (en ook een beetje dat van de Brugse Bike Posse) op stelten. Opeens werd er gezegd door iemand dat hij met een kerstmuts zou rijden. Er kwam nog ene bij, en toen kwam hét idee. Waarom niet rijden in een volledig pak?
En toen was het hek van de dam. De sfeer op het forum was er eentje van uitbundigheid. Op een gegeven moment werd de topic zelfs even gesloten. Na veel en luid protest kwamen de moderatoren hierop terug. Gelukkig zijn die mensen een beetje meegaand.
De dag van de toertocht begon zoals zo vaak bij Yves (aka BBQ). Die zat samen met zijn vrouwtje en de "Witten" aan tafel te genieten van een tasje thee en een lekkere toast. Raar maar waar, maar ook daar nerveuze gezichten. Ik moet eerlijk toegeven, ik had een zeer onrustige nacht. Ik was net een kind de nacht voor hij op schoolreis mocht gaan. Ik lag ook te denken aan hetgeen ik zeker niet mocht vergeten (lichten, slot, enz...)
Om 8u10 was het moment aangebroken om te vertrekken. Via de Torhoutse steenweg richting Veldegem. Er was afgesproken om 8u45 in de Steenovenstraat. We hebben ons uiteindelijk nog mogen reppen om op tijd aan te komen. Wat zeer leuk was op weg naar Veldegem, waren de vele reacties die we kregen. Menig auto-bestuurder begroette ons met de "claxon". Wat ook opviel, is dat de mensen spontaan een lach op hun gezicht toverden. Wat is er nu aangenamer dan dat? Iemand aan het lachen brengen. En ..... de meest vriendelijke chauffeurs waren ..... dames. Vreemd toch ... niet?
Toen we de Steenovenstraat inreden, was die rood gekleurd van de kerstmannen en kerstvrouwen. wat een prachtig zicht. Daar wij als laatsten toekwamen, ging het direct richting Acacialaan, naar de sporthal. Een bonte bende kerstmannen op een MTB. Hilariteit alom bij de vele bikers.
Aan de start werden we opgewacht door de pers. Ik herkende de dame van het Brugsch Handelsblad, maar ook VTM was aanwezig. De organisatie zorgde op dit vroege uur voor een jenever, kwestie van opgewarmd te kunnen starten aan onze kerst-rit. De start werd gegeven door dé duathlon kampioen, namelijk Benny Van Steelandt. "Benny, je bent niet alleen een grote sportman, maar iemand die nog steeds meeleeft met de sporter. Ik verzeker je, je hebt er een pak supporters bij!!!"
Benny was zelfs even bezorgd om me, want hij vroeg of die slingers tussen de spaken niet gevaarlijk zouden zijn. Ik kon hem met een gerust hart vertellen, dat al van Brugge kwam gefietst op die manier. Hij was duidelijk aangenaam verrast.
En dan werd de stoet op gang getrokken. Dit alles aan een zeer rustig tempo. Het is immers niet makkelijk om bij elkaar te blijven met zo een grote bende. We hadden wel één groot voordeel, we bleven elkaar blindelings zien. dat is het voordeel van al die rode pakjes.
Aan de eerste off-road strook reden BBQ en mezelf wat vooruit, om een en ander op de gevoelige plaat vast te leggen. Die foto's zijn intussen massaal bekeken. BBQ zal zijn film eerstdaags ook wel voorstellen op zijn website.
Tot aan de bevoorrading bleef alles zeer rustig. Maar dan kwam een van de leukere momenten van de TT. Het cyclo parkoer te Baliebrugge-Ruddervoorde. Voor velen een eerste kennismaking. Het is fantastisch dat we daar eens mogen oprijden. Het geeft je een idee hoe zwaar dit moet zijn voor die renners. 1uur aan een stuk vollen bak rijden, heuvel op, heuvel af, dan die trappen !!!. Respect, zo simpel is dat.
Midden dit mooie gedeelte is dan de bevoorrading. Dat werd een feest van jewelste. De foto waar de kerstmannen de polonaise dansen, spreekt voor zich. Op het 2de gedeelte nam BBQ prachtige beelden van Katrien20. Ik vrees echter dat ze niet blij is met die beelden. Ook de foto die ik nam spreekt boekdelen. Maar .... je hebt het toch maar mooi gedaan hé!!!
En dan moesten we nog het zwaarste stuk verwerken. In het Groenhove bos lag een stuk privé domein waar het uiterste van de biker gevraag werd. Een wel zeer technisch stuk. Het lag een vettig, veel draaien en keren, een paar ferme putten met dito bulten. Kortom, een zeer geslaagd stuk. En dan reden we stilletjes richting Veldegem. We kregen nog een klein klimmetje ter hoogte van de afrit van de autostrade, en dan een vette dreef. Daar stond dan het bordje "nog 1 km". En daar wachtte dan de "aprés".
Ik heb de aprés moeten laten voor wat hij was, want ik moest nog gaan werken. Ik heb, na een verkwikkende douche, ook mijn foto's online geplaatst, kwestie van een mooie herinnering te hebben. Op de site kan je het fragment uit het VTM journaal zien.
Enter the name for this tabbed section: Forumtocht
Ook in MTB land is het nu blijkbaar komkommertijd. Daarmee wil ik zeggen dat de zomer TT's stilletjes gedaan zijn, maar dat het ook nog te vroeg is voor de winter TT's.
Dus....moest er actie ondernomen worden. Yves en ik (op het MTB forum gekend als BBQ en i-Mac) hadden daar al eens een woordje over gebabbeld, maar iets concreets was er niet direct. Tot er iemand op het MTB forum op zoek was naar een MTB partner in het Brugse. Yves gaf daar spontaan een antwoord op, en zo ging de bal een beetje aan het rollen.
Verleden week besloten we een datum vast te leggen. Dat werd dus vandaag : zaterdag 27 augustus, dit om 14u15 (op die manier konden mijn collega's die pas om 13u15 gedaan hebben met werken ook mee).
Verzamelplaats : Quick te St-Andries Brugge.
Na een beetje brainstormen, kwamen we al vlug met de definitieve route voor de dag.
De eerste strook ligt aan het rondpunt van de Doornstraat. Dat bosje zal wel een naam hebben, maar die ken ik niet. Yves kent dat bosje als zijn eigen tuin (zijn ouders wonen daar in de buurt). Vandaar ging het naar de Betferkerklaan. Daar lag een stukje onverhard te wachten op ons.
Vervolgens reden we bijna door mijn achtertuin, de Hermitage wijk (in de volksmond is dit blijkbaar een "confituurwijk". Waarom? Wel, we bouwen daar blijkbaar iets te groot, en moeten dan eerst 5 jaar lang boterhammen met confituur eten )
Dan langs de Doornstraat naar het bosje achter de Grote Thems (daar staan pas grote eigendommen). Via een paar omweggetjes rij je daar naar Beisbroek, zij het langs de gemakkelijk berijdbare wegen.
Om aan wat hoogtemeters te geraken, hadden we de "bultjes" aan de Sporthal te Varsenare in de route opgenomen. Dan was het wat uitblazen, voor het eerste lastige werk van de dag onder de wielen geschoven werd. De single-track langs het kanaal Oostende - Brugge. Die kan tellen! Die strook is maar liefst 5 km lang. Direct daarachter doken we het Waggelwater bosje in.
Via de brug over het kanaal (weer wat hoogtemeters), ging het naar de Meetkerkse polders. Daar liggen een paar mooie onverharde wegen. Ik verzeker ja, telkens we aan zo een strook begonnen, werd er plankgas gegeven. Toen we opnieuw aan Nieuwege brug kwamen (Varsenare), hadden we intussen al een dikke 35 km op de teller staan. En de lastigste stroken moesten dan nog komen.
Eerst reden we nog langs de Oudenburgweg, waar de nodige foto's werden genomen voor onze nakomelingen.
Dan over de autostrade, om in Jabbeke de Bloso route te volgen.
Te Snellegem was het dan weer wat rustig rijden, om stilletjes naar de apotheose te gaan. Beisbroek en Tudor. Aangezien er de laatste weken behoorlijk wat hemelwater naar beneden kwam vallen, lag het voor de hand dat we per moment slijk zouden moeten trotseren.
Nu valt het een paar mensen op, dat onze Yves daar geen liefhebber van is. Ofwel is het een propere jongen, ofwel heeft hij een hekel aan het grondig moeten reinigen van zijn MTB. Daar moest iets aan gedaan worden, maar wat???? Yveske nam in Tudor weer de gelegenheid om ons op de gevoelige plaat vast te leggen. Maar.... waar wij ploeterden doorheen het slijk, reed mijnheer simpelweg langs een andere, droge route. Grrrrr, niet eerlijk man!!!
Aan de Torhoutsesteenweg werd beslist om de rit te beëindigen, wegens al wat laat. Dus was het tijd voor een groepsfoto. Nu waren op dat moment wat mensen zoek, dus ging onze Yves op zoek. Ik heb dan, onder aanmoediging van een paar anderen (je weet wie jullie zijn ) wat slijk "verzameld" van een paar bikes. Toen onze Yves weer bij ons kwam, heb ik hem gedoopt met dat slijk. Hilariteit alom!!! dat Yveske me dat ooit betaald zal zetten, neem ik er met veel plezier bij. Ik kan er tegen. Besluit..... Dit gaan we zeker nog eens doen. Misschien proberen we dan wat vroeger te vertrekken. Ofwel gaan we opteren voor een MTB marathon rond het Brugse. Er zijn off-road stukken genoeg in onze mooie omgeving, dat dit haalbaar moet zijn. Het is kwestie van de hoofden eens samen te steken. Ik wil iedereen bedanken die mee reed deze middag. Het was heel leuk. Tot een volgende keer.
Dus....moest er actie ondernomen worden. Yves en ik (op het MTB forum gekend als BBQ en i-Mac) hadden daar al eens een woordje over gebabbeld, maar iets concreets was er niet direct. Tot er iemand op het MTB forum op zoek was naar een MTB partner in het Brugse. Yves gaf daar spontaan een antwoord op, en zo ging de bal een beetje aan het rollen.
Verleden week besloten we een datum vast te leggen. Dat werd dus vandaag : zaterdag 27 augustus, dit om 14u15 (op die manier konden mijn collega's die pas om 13u15 gedaan hebben met werken ook mee).
Verzamelplaats : Quick te St-Andries Brugge.
Na een beetje brainstormen, kwamen we al vlug met de definitieve route voor de dag.
De eerste strook ligt aan het rondpunt van de Doornstraat. Dat bosje zal wel een naam hebben, maar die ken ik niet. Yves kent dat bosje als zijn eigen tuin (zijn ouders wonen daar in de buurt). Vandaar ging het naar de Betferkerklaan. Daar lag een stukje onverhard te wachten op ons.
Vervolgens reden we bijna door mijn achtertuin, de Hermitage wijk (in de volksmond is dit blijkbaar een "confituurwijk". Waarom? Wel, we bouwen daar blijkbaar iets te groot, en moeten dan eerst 5 jaar lang boterhammen met confituur eten )
Dan langs de Doornstraat naar het bosje achter de Grote Thems (daar staan pas grote eigendommen). Via een paar omweggetjes rij je daar naar Beisbroek, zij het langs de gemakkelijk berijdbare wegen.
Om aan wat hoogtemeters te geraken, hadden we de "bultjes" aan de Sporthal te Varsenare in de route opgenomen. Dan was het wat uitblazen, voor het eerste lastige werk van de dag onder de wielen geschoven werd. De single-track langs het kanaal Oostende - Brugge. Die kan tellen! Die strook is maar liefst 5 km lang. Direct daarachter doken we het Waggelwater bosje in.
Via de brug over het kanaal (weer wat hoogtemeters), ging het naar de Meetkerkse polders. Daar liggen een paar mooie onverharde wegen. Ik verzeker ja, telkens we aan zo een strook begonnen, werd er plankgas gegeven. Toen we opnieuw aan Nieuwege brug kwamen (Varsenare), hadden we intussen al een dikke 35 km op de teller staan. En de lastigste stroken moesten dan nog komen.
Eerst reden we nog langs de Oudenburgweg, waar de nodige foto's werden genomen voor onze nakomelingen.
Dan over de autostrade, om in Jabbeke de Bloso route te volgen.
Te Snellegem was het dan weer wat rustig rijden, om stilletjes naar de apotheose te gaan. Beisbroek en Tudor. Aangezien er de laatste weken behoorlijk wat hemelwater naar beneden kwam vallen, lag het voor de hand dat we per moment slijk zouden moeten trotseren.
Nu valt het een paar mensen op, dat onze Yves daar geen liefhebber van is. Ofwel is het een propere jongen, ofwel heeft hij een hekel aan het grondig moeten reinigen van zijn MTB. Daar moest iets aan gedaan worden, maar wat???? Yveske nam in Tudor weer de gelegenheid om ons op de gevoelige plaat vast te leggen. Maar.... waar wij ploeterden doorheen het slijk, reed mijnheer simpelweg langs een andere, droge route. Grrrrr, niet eerlijk man!!!
Aan de Torhoutsesteenweg werd beslist om de rit te beëindigen, wegens al wat laat. Dus was het tijd voor een groepsfoto. Nu waren op dat moment wat mensen zoek, dus ging onze Yves op zoek. Ik heb dan, onder aanmoediging van een paar anderen (je weet wie jullie zijn ) wat slijk "verzameld" van een paar bikes. Toen onze Yves weer bij ons kwam, heb ik hem gedoopt met dat slijk. Hilariteit alom!!! dat Yveske me dat ooit betaald zal zetten, neem ik er met veel plezier bij. Ik kan er tegen. Besluit..... Dit gaan we zeker nog eens doen. Misschien proberen we dan wat vroeger te vertrekken. Ofwel gaan we opteren voor een MTB marathon rond het Brugse. Er zijn off-road stukken genoeg in onze mooie omgeving, dat dit haalbaar moet zijn. Het is kwestie van de hoofden eens samen te steken. Ik wil iedereen bedanken die mee reed deze middag. Het was heel leuk. Tot een volgende keer.