Terwijl gans wielergek Vlaanderen afzakt naar Oudnaarde om er de Peter van Petegem classic te rijden, beslissen Yves en ik om naar Izegem te gaan. Volgens de website van de Vlaamse Wielrijdersbond kan je daar de Izegemse Pijl rijden. Peter van het werk wist me te vertellen dat het een hele mooie rit is. Dus ... wij naar Izegem, meer bepaald naar Kachtem. Om 8u15 vertrokken we in de ochtendmist richting Kortrijk (scippen tegen je sceen'n, je weet wel hé ;-) ). Vandaar naar Dottenijs en verder naar Doornik. Jammer genoeg verdwijnt het zonnetje achter een dikke en vooral hardnekkige laag mist. En daar waren we niet op voorzien. Zolang je fietst is alles OK, maar eenmaal je stilstaat en weer moet vertrekken, is het bibberen.
De eerste noemenswaardige beklimming is de Mont St-Aubert. Ik had er al van gehoord, maar nu zal ik ze nooit meer vergeten. Dedju, die doet zeer. Door de mist konden we ook niet genieten van de mooie omgeving. Dat zal voor een andere keer zijn. De helling is ± 1500 meter lang, en op gemiddeld 10%. Vooral de piek deed pijn. Boven wacht ons de eerste bevoorrading. We zijn 45 km ver. Vanaf nu krijgen we geen vlakke stukken meer. Constant gaat het op en neer. En af en toe zit er dan een beklimming bij van een bult-die-een-naam heeft.
Wat ons ondanks de mist wel aangenaam verrast, is de omgeving. Het is er stil, het verkeer is er pakken rustiger, kortom een plezier om er te fietsen. Velen kennen het Pays des Collines niet, maar als je er eens geweest bent, wil je terugkomen. Als we de 90 km grens naderen, kruisen we de deelnemers van de Peter van Petegem Classic. Bij momenten vliegen er honderden renners naar beneden. dat zorgt dat we soms met de rem op rijden. Maar eens we in de omgeving van Ronse komen, zien we hen niet meer. Te Rons wacht de Kanarieberg. Deze knoert brengt je naar het Muziekbos te Louise-Marie. Het ijken wel namen uit een poëzie album. Maar veel poëtisch is er niet aan de klim. Halfweg wacht een kleine stijging die je naar adem doet happen. 18% is verdomd veel. Maar ook dit overleven we weer. Alez, Yves beter dan ik. Yves rijdt heel goed, het mag gezegd.
Na 120 km krijgen we de Kluisberg voor onze wielen geschoven. Bij mij is wat het klimmen betreft, het beste kruid verschoten. Maar ik weiger mijn triple in te schakelen. Keihard zijn!!! De bevoorrading boven is in een lokaal café, maar we laten die letterlijk en figuurlijk links liggen. Intussen beslist Yves om er vanaf daar een "lap" op te geven. Ik geef hem zijn vrijheid. Ik zie wel waar ik uitkom. Ter hoogte van de Tiegemberg zien we warempel de zon een schuchtere poging doen om door te breken. En ja , het lukt. Ettelijke kilometers verder rijden we onder een stralende zon. De resterende 30 km worden zo plezierig. Op een goeie 22 km voor Izegem haal ik een kleine groep in van 6 jonge gasten. Ik denk te kunnen uitrusten, maar ik wordt voorzichtig in de koppositie geduwd. Ok, als het zo zit, dan duw ik een tandje bij. De zon doet me mijn stilaan zuren benen vergeten, en ik haal relatief gemakkelijk 3é km/u tegen de wind in. Ik verschiet eigenlijk van mezelf.
Ik hou intussen de wijze woorden van Peter in mijn achterhoofd. Voor een bocht kleiner schakelen, na de bocht weer naar de juiste cadans, en hoger schakelen. 10 km verder zijn er nog slecht 2 man van de 6 die me volgen. Een 3de man is uit de achtergrond komen aansluiten. Na een korte pauze aan een overweg, schieten we weer verder. En intussen flirt de snelheid met de kaap van 36 km/u. Voor mijn doen zeer goed. De anderen volgen, en nemen niet over. Of toch, in de laatste kilometer schieten er 2 weg. Maar ik ben al lang tevreden over mijn rit. Aan de aankomst staat Yves al te genieten van de zon.
Na een lekkere boterham en een frisse Cola plaatsen we de fietsen op de fietsendrager van mijn auto, en bollen we naar Brugge. We zijn het er beiden over eens, dit was een hele mooie rit. Wie weet staan we er volgend jaar weer. En dan hopelijk met de zon gans de dag van de partij.
De eerste noemenswaardige beklimming is de Mont St-Aubert. Ik had er al van gehoord, maar nu zal ik ze nooit meer vergeten. Dedju, die doet zeer. Door de mist konden we ook niet genieten van de mooie omgeving. Dat zal voor een andere keer zijn. De helling is ± 1500 meter lang, en op gemiddeld 10%. Vooral de piek deed pijn. Boven wacht ons de eerste bevoorrading. We zijn 45 km ver. Vanaf nu krijgen we geen vlakke stukken meer. Constant gaat het op en neer. En af en toe zit er dan een beklimming bij van een bult-die-een-naam heeft.
Wat ons ondanks de mist wel aangenaam verrast, is de omgeving. Het is er stil, het verkeer is er pakken rustiger, kortom een plezier om er te fietsen. Velen kennen het Pays des Collines niet, maar als je er eens geweest bent, wil je terugkomen. Als we de 90 km grens naderen, kruisen we de deelnemers van de Peter van Petegem Classic. Bij momenten vliegen er honderden renners naar beneden. dat zorgt dat we soms met de rem op rijden. Maar eens we in de omgeving van Ronse komen, zien we hen niet meer. Te Rons wacht de Kanarieberg. Deze knoert brengt je naar het Muziekbos te Louise-Marie. Het ijken wel namen uit een poëzie album. Maar veel poëtisch is er niet aan de klim. Halfweg wacht een kleine stijging die je naar adem doet happen. 18% is verdomd veel. Maar ook dit overleven we weer. Alez, Yves beter dan ik. Yves rijdt heel goed, het mag gezegd.
Na 120 km krijgen we de Kluisberg voor onze wielen geschoven. Bij mij is wat het klimmen betreft, het beste kruid verschoten. Maar ik weiger mijn triple in te schakelen. Keihard zijn!!! De bevoorrading boven is in een lokaal café, maar we laten die letterlijk en figuurlijk links liggen. Intussen beslist Yves om er vanaf daar een "lap" op te geven. Ik geef hem zijn vrijheid. Ik zie wel waar ik uitkom. Ter hoogte van de Tiegemberg zien we warempel de zon een schuchtere poging doen om door te breken. En ja , het lukt. Ettelijke kilometers verder rijden we onder een stralende zon. De resterende 30 km worden zo plezierig. Op een goeie 22 km voor Izegem haal ik een kleine groep in van 6 jonge gasten. Ik denk te kunnen uitrusten, maar ik wordt voorzichtig in de koppositie geduwd. Ok, als het zo zit, dan duw ik een tandje bij. De zon doet me mijn stilaan zuren benen vergeten, en ik haal relatief gemakkelijk 3é km/u tegen de wind in. Ik verschiet eigenlijk van mezelf.
Ik hou intussen de wijze woorden van Peter in mijn achterhoofd. Voor een bocht kleiner schakelen, na de bocht weer naar de juiste cadans, en hoger schakelen. 10 km verder zijn er nog slecht 2 man van de 6 die me volgen. Een 3de man is uit de achtergrond komen aansluiten. Na een korte pauze aan een overweg, schieten we weer verder. En intussen flirt de snelheid met de kaap van 36 km/u. Voor mijn doen zeer goed. De anderen volgen, en nemen niet over. Of toch, in de laatste kilometer schieten er 2 weg. Maar ik ben al lang tevreden over mijn rit. Aan de aankomst staat Yves al te genieten van de zon.
Na een lekkere boterham en een frisse Cola plaatsen we de fietsen op de fietsendrager van mijn auto, en bollen we naar Brugge. We zijn het er beiden over eens, dit was een hele mooie rit. Wie weet staan we er volgend jaar weer. En dan hopelijk met de zon gans de dag van de partij.
