Yves en ik hadden de rit van Roeselare naar Heuvelland en terug al een tijdje op onze fiets kalender staan. Alleen was er twijfel of we met de wagen naar de start zouden gaan, of met de fiets naar Roeselare. Daar geen van ons twee de wagen kon hebben (onze dames stelden hun veto ;-) ), was de keuze al snel gemaakt. Alleen, zouden we de afstand aan kunnen? De rot zelf is geen probleem. 120 km deden we nog, ook al zijn er enkel beklimmingen bij. Maar de rit naar en van Roeselare, zou dat lukken? We spreken al snel over 65 km extra. De teller zou dus rond de 185 km komen te staan.
Zaterdag, 7u00. De thermometer wijst 0° aan. Koud dus. Maar Sabine de weervrouw voorspelt een hele mooie dag. Zo goed als geen wind, en een aangename lentedag. Een uur later staan Yves en ik klaar om naar Roeselare te rijden. Onderweg komen we Peter en Kristof tegen. We kiezen voor onze eigen snelheid, en laten ze rustig verder van ons weg rijden.
Via de rustige binnenbanen rijden waar Roeselare. Bij aankomst staan er al 35 km's op de GPS. Inschrijven, en weg wezen. We rijden al vlug naar Ieper, waar we stilaan in de heuvelzone komen. We worden bijna vergats van de uitlaten van de old-timers die ons voorbij snellen. Mooi, maar een ramp voor de sportieve medemens.
In de verte zien we intussen de Kemmelberg stralen in de zon. Net voor de beklimming is de eerste bevoorrading. Als we verder fietsen, gaan we niet de steilste kant op van de Kemmel. Niet getreurd, er komen nog "bergen". De volgende 40 km krijgen we een pak hellingen te verwerken. De één al lastiger dan de ander. Sommige zijn echt steil. Anderen houden het eerder wat kalmer. Maar je voelt ze wel in je benen. Ook opvallend, weinigen rijden de 120 km.
Wat ook enorm opvalt is de staat van de Franse baantjes. We durven al eens klagen over de staat van die "boerewegels" in ons land, maar in Frankrijk is dat pas echt een ramp. We zijn blij als we zonder kleerscheuren weer de grens over gaan. Bij de 2de bevoorrading is het echt genieten van de zon. Als we weer verder fietsen krijg ik het een beetje moeilijk. Ik krijg wat last van mijn rug. Maar na een kilometer of vijf, verdwijnt het even snel als de last kwam. We tellen intussen stilletjes af naar Roeselare. En die kilometers gaan snel. De wind die opkwam, blaast in ons voordeel, althans voorlopig.
Als we te Roeselare aankomen, staan er 157 km op de teller. De rit was volgens de Garmin GPS 123 km lang. Vlug een Cola en een lekkere boterham (aangeboden door de organisatie), en terug naar Brugge. De wind staat nu lichtjes in ons nadeel, maar Yves heeft nu power genoeg over om aan de kop te rijden. Ik rij dankbaar achter hem. Hoe dichter we bij Brugge komen, hoe meer we bij de magische grens van 200 km komen. Daar ik nog bij mijn vader langs moet, halen we die kaap probleemloos.
Ik had nooit durven denken dat we 200 km zouden rijden. We zijn best fier op die prestatie!!!
Zaterdag, 7u00. De thermometer wijst 0° aan. Koud dus. Maar Sabine de weervrouw voorspelt een hele mooie dag. Zo goed als geen wind, en een aangename lentedag. Een uur later staan Yves en ik klaar om naar Roeselare te rijden. Onderweg komen we Peter en Kristof tegen. We kiezen voor onze eigen snelheid, en laten ze rustig verder van ons weg rijden.
Via de rustige binnenbanen rijden waar Roeselare. Bij aankomst staan er al 35 km's op de GPS. Inschrijven, en weg wezen. We rijden al vlug naar Ieper, waar we stilaan in de heuvelzone komen. We worden bijna vergats van de uitlaten van de old-timers die ons voorbij snellen. Mooi, maar een ramp voor de sportieve medemens.
In de verte zien we intussen de Kemmelberg stralen in de zon. Net voor de beklimming is de eerste bevoorrading. Als we verder fietsen, gaan we niet de steilste kant op van de Kemmel. Niet getreurd, er komen nog "bergen". De volgende 40 km krijgen we een pak hellingen te verwerken. De één al lastiger dan de ander. Sommige zijn echt steil. Anderen houden het eerder wat kalmer. Maar je voelt ze wel in je benen. Ook opvallend, weinigen rijden de 120 km.
Wat ook enorm opvalt is de staat van de Franse baantjes. We durven al eens klagen over de staat van die "boerewegels" in ons land, maar in Frankrijk is dat pas echt een ramp. We zijn blij als we zonder kleerscheuren weer de grens over gaan. Bij de 2de bevoorrading is het echt genieten van de zon. Als we weer verder fietsen krijg ik het een beetje moeilijk. Ik krijg wat last van mijn rug. Maar na een kilometer of vijf, verdwijnt het even snel als de last kwam. We tellen intussen stilletjes af naar Roeselare. En die kilometers gaan snel. De wind die opkwam, blaast in ons voordeel, althans voorlopig.
Als we te Roeselare aankomen, staan er 157 km op de teller. De rit was volgens de Garmin GPS 123 km lang. Vlug een Cola en een lekkere boterham (aangeboden door de organisatie), en terug naar Brugge. De wind staat nu lichtjes in ons nadeel, maar Yves heeft nu power genoeg over om aan de kop te rijden. Ik rij dankbaar achter hem. Hoe dichter we bij Brugge komen, hoe meer we bij de magische grens van 200 km komen. Daar ik nog bij mijn vader langs moet, halen we die kaap probleemloos.
Ik had nooit durven denken dat we 200 km zouden rijden. We zijn best fier op die prestatie!!!
