Héhé, het is eindelijk gelukt om de Grinta te fietsen met de collega's. Vorig jaar stond deze rit ook al op onze kalender, maar na de aankondiging van weerman Frank De Boosere (in de volksmond : Pietje de leugenaar ;-) ) werd er besloten om de rit af te gelasten. We hadden nooit mogen luisteren ...
Maar goed, gedane zaken nemen geen keer, en dus besloot ik om de rit opnieuw te organiseren. De datum werd al vlug op de vele agenda's genoteerd, donderdag 17 september. We hoopten allemaal dat de herfst nog een paar dagen verlof zou nemen.
De voorbije dagen luisterden we toch maar naar de weersvoorspellingen, en die leken ons deze keer gunstig gezind. De 8 deelnemers kregen stilaan de kriebels. Eindelijk nog eens samen een rit maken. Dat was al weer een hele tijd geleden. Geert, Peter en Kristof reden mee met mijn auto. Stijn nam Johan en Bruno mee. Richard kwam alleen uit het verre Koksijde. Na een eerste rendez-vous op een parking langs de A17 reden we samen naar Frasnes-Les-Buissenal. Dit dorp ligt een kleine 10 km voorbij Doornik, waar de Grinta normaal van start gaat. Wij kiezen echter voor deze plaats, om de rit iets in te korten. Door werkzaamheden komen we iets voor 10u00 aan. Richard is dan een goeie 5 minuten ter plaatse. We halen snel de fietsen van op of in de wagens, en maken ons klaar.
Omstreeks 10u20 vertrekken we. De zon doet zijn best om ons op te warmen, maar de stevige wind is spelbreker. Maar geen nood, al vlug komt de eerste helling van de dag. Le Saule Pendu (1140 meter) is een helling die bezaaid ligt met de door vele vervloekte kasseien. Maar deze kuitenbijter is alleen tot halfweg lastig (max 10%). Dan vervlakt hij (zij?), wat het weer gemakkelijker maakt. Maar het is er eentje waardoor je warm krijgt.
En nadien volgen nog vele andere "bulten" waar we van twijfelen of ze wel een naam hebben. Je krijgt hier amper één meter vlak. Maar dat kan de pret niet drukken. Na elke helling wordt er stoom afgelaten. Het spreekt voor zich dat we een paar lekke banden gingen krijgen. Stijn is de eerste die ermee krijgt af te rekenen. Ik geef intussen nog wat uitleg aan Bruno over de Garmin Edge 705 die ons vandaag doorheen het Pays Des Collines brengt. Ik heb de rit samengesteld met Garmin Roadtrip, maar ik riep de hulp in van een GPX bestand op een website. Ik maakte de rit zo volledig na. Ik moet eerlijk toegeven dat ik blij was dat de pijlen van de toertocht nog zichtbaar waren. Want anders waren we gegarandderd een paar keer verkeerd gereden.
Maar goed, terug naar Stijn en zijn lekke band. Als het euvel verholpen is, komt hij naar Bruno, Johan en mezelf. En net op dat moment sta ik ook plat. Onwaarschijnlijk. Ik begrijp niet hoe het kan, want toen ik stond te praten met Bruno, was de band nog keihard. Na een kleine 5 minuten zijn we weer op pad. Maar ver fietsen we niet, want er lonkt een terras naar ons. De zon geeft lekker veel warmte, en we genieten dan ook van dit moment. We stoppen bij "Chalet Gerard". Peter is de enige alcohol neemt. Niet veel later is hij bezig over "Chalet Renard". ja ja, Peter, het zijn ferme bergen die we vandaag beklimmen ;-)
Na deze aangename tussenstop gaan we de finale in. We krijgen 3 relatief zware beklimmingen in een korte tijdspanne, allemaal in de omgeving van Saint-Sauveur. Net voor de eerste helling bof ik over mijn toch wel lage hartslag. Ik fiets aan amper 100 hrm. Maar een beetje verder is het stoempen, en slaat mijn hart richting 164. ja ja, rustige hartslag!!! Op de laatste helling zien we weer onze startplaats. We krijgen hier een werkelijk schitterende afdaling. Ik haal er zowaar 77,78 km/u (volgens mijn Garmin). Ik reed nooit sneller dan dit. Ik wist het ook niet, want anders zou ik zeker in de remmen zijn gegaan.
Na 3u45" staan we weer waar we vertrokken. We reden in die tijdspanne 81,2 km. De gemiddelde snelheid was 21,6 km/u. Maar deze cijfers zijn niet belangrijk. We hadden mede door het weer een hele toffe dag. Als teambuilding kan dit wel tellen. En dat allemaal in onze vrije tijd.
Tot de volgende rit.
PS : De afwezigen hadden helaas ongelijk. En ... geen excuses!!! Koersen verdomme!!!
Maar goed, gedane zaken nemen geen keer, en dus besloot ik om de rit opnieuw te organiseren. De datum werd al vlug op de vele agenda's genoteerd, donderdag 17 september. We hoopten allemaal dat de herfst nog een paar dagen verlof zou nemen.
De voorbije dagen luisterden we toch maar naar de weersvoorspellingen, en die leken ons deze keer gunstig gezind. De 8 deelnemers kregen stilaan de kriebels. Eindelijk nog eens samen een rit maken. Dat was al weer een hele tijd geleden. Geert, Peter en Kristof reden mee met mijn auto. Stijn nam Johan en Bruno mee. Richard kwam alleen uit het verre Koksijde. Na een eerste rendez-vous op een parking langs de A17 reden we samen naar Frasnes-Les-Buissenal. Dit dorp ligt een kleine 10 km voorbij Doornik, waar de Grinta normaal van start gaat. Wij kiezen echter voor deze plaats, om de rit iets in te korten. Door werkzaamheden komen we iets voor 10u00 aan. Richard is dan een goeie 5 minuten ter plaatse. We halen snel de fietsen van op of in de wagens, en maken ons klaar.
Omstreeks 10u20 vertrekken we. De zon doet zijn best om ons op te warmen, maar de stevige wind is spelbreker. Maar geen nood, al vlug komt de eerste helling van de dag. Le Saule Pendu (1140 meter) is een helling die bezaaid ligt met de door vele vervloekte kasseien. Maar deze kuitenbijter is alleen tot halfweg lastig (max 10%). Dan vervlakt hij (zij?), wat het weer gemakkelijker maakt. Maar het is er eentje waardoor je warm krijgt.
En nadien volgen nog vele andere "bulten" waar we van twijfelen of ze wel een naam hebben. Je krijgt hier amper één meter vlak. Maar dat kan de pret niet drukken. Na elke helling wordt er stoom afgelaten. Het spreekt voor zich dat we een paar lekke banden gingen krijgen. Stijn is de eerste die ermee krijgt af te rekenen. Ik geef intussen nog wat uitleg aan Bruno over de Garmin Edge 705 die ons vandaag doorheen het Pays Des Collines brengt. Ik heb de rit samengesteld met Garmin Roadtrip, maar ik riep de hulp in van een GPX bestand op een website. Ik maakte de rit zo volledig na. Ik moet eerlijk toegeven dat ik blij was dat de pijlen van de toertocht nog zichtbaar waren. Want anders waren we gegarandderd een paar keer verkeerd gereden.
Maar goed, terug naar Stijn en zijn lekke band. Als het euvel verholpen is, komt hij naar Bruno, Johan en mezelf. En net op dat moment sta ik ook plat. Onwaarschijnlijk. Ik begrijp niet hoe het kan, want toen ik stond te praten met Bruno, was de band nog keihard. Na een kleine 5 minuten zijn we weer op pad. Maar ver fietsen we niet, want er lonkt een terras naar ons. De zon geeft lekker veel warmte, en we genieten dan ook van dit moment. We stoppen bij "Chalet Gerard". Peter is de enige alcohol neemt. Niet veel later is hij bezig over "Chalet Renard". ja ja, Peter, het zijn ferme bergen die we vandaag beklimmen ;-)
Na deze aangename tussenstop gaan we de finale in. We krijgen 3 relatief zware beklimmingen in een korte tijdspanne, allemaal in de omgeving van Saint-Sauveur. Net voor de eerste helling bof ik over mijn toch wel lage hartslag. Ik fiets aan amper 100 hrm. Maar een beetje verder is het stoempen, en slaat mijn hart richting 164. ja ja, rustige hartslag!!! Op de laatste helling zien we weer onze startplaats. We krijgen hier een werkelijk schitterende afdaling. Ik haal er zowaar 77,78 km/u (volgens mijn Garmin). Ik reed nooit sneller dan dit. Ik wist het ook niet, want anders zou ik zeker in de remmen zijn gegaan.
Na 3u45" staan we weer waar we vertrokken. We reden in die tijdspanne 81,2 km. De gemiddelde snelheid was 21,6 km/u. Maar deze cijfers zijn niet belangrijk. We hadden mede door het weer een hele toffe dag. Als teambuilding kan dit wel tellen. En dat allemaal in onze vrije tijd.
Tot de volgende rit.
PS : De afwezigen hadden helaas ongelijk. En ... geen excuses!!! Koersen verdomme!!!
