Donderdag 14 mei,
tijdens het ontbijt wordt er overleg gepleegd over de rit van vandaag. De reden ligt voor de hand: morgen gaan de hemelsluizen wagenwijd open. Normaal hadden de Col du Bramont nog willen doen, maar nu probeer ik die in de rit van vandaag te integreren, zonder overdreven veel kilometers te doen. Niet iedere deelnemer heeft de capaciteiten van een prof.
Ik stel voor om met de wagen naar de Col de la Schlucht te rijden. Daar af te dalen naar Münster en er de Petit ballon op te fietsen. Zij die dat niet zien zitten kunnen de laatste overslaan, en direct aan de Plaetzewasel beginnen. Vervolgens dalen we de Markstein af, en beklimmen we al laatste van de rest de Bramont.
Al snel gaat de volledige groep akkoord. En met da besluit gaat iedereen naar zijn kamer om zich klaar te maken.
Op de Schlucht is het best fris. Wetende dat we starten met een lange afdaling, is het noodzakelijk om warm te blijven. De nodige voorzieningen worden uitgehaald.
En dan begint de bijna 18 km lange afdaling naar Münster. De stad die gekend is voor zijn ooievaars. We rijden het stadje in om er de nodieg foto's te nemen, en vertrekken dan naar de Petit Ballon/Plaetzerwasel.
Maar dan slaat het noodlot (nu ja, noodlot ...) toe. Een eerste lekke band in de 4 jaar die we fietsen in de Vogezen. Onze expert van dienst (Erwin) geeft ons een lesje in het wisselen van een binnen en buitenband.
Kort nadien draaien we de Petit Ballon op. Ik stop er nog vlug eens om te plassen. Nadeel hiervan is, dat de rest al aan het klimmen is (aan 8%!!!), en ik direct op achtervolgen ben aangewezen.
Ik rij de 2de bocht in, en daar staat Stijn weer plat. Blijkbaar hebben ze slechte binnenband weer opgelegd, en de goede weggegooid!!! Man, man, man ...
In ons eerste jaar deden we de Petit Ballon ook aan, en de herinnering hieraan was dat het een loodzware klim was. Dit zorgt er voor dat je met de nodige dosis voorzichtigheid aan de klim begint. Ik geraak al snel in een goede cadans, en voor ik het besef ben ik uit het bos. Dan is het nog dik 3 kilometers naar de top. Vooral de laatste kilometer doet nog pijn, want net dan wacht een steil stuk. Maar al bij al ging het goed. Boven halen we uiteraard het verhaal nog eens boven van de rugzak van Erwin (die hij toen vergat. Gelukkig voor hem nam Geert het wel mee).
Al die tijd vergezeld Filip ons met de wagen, wat zeer aangenaam is. Boven kan je alle extra attributen uit de koffer halen om probleemloos aan de afdaling te beginnen.
Direct na de afdaling van de Petit Ballon, mag je koud starten aan de Plaetzerwasel. Ook nu weer is het zoeken naar de juiste verhoudingen van cadans, hartslag en ademhaling. Ik kom al heen vlug in mijn ritme, en haal bijna direct mijn eeuwige rivaal Peter in. Een weinig later haal ik Stijn en Geert in. Onwaarschijnlijk dat ik dit kan. In de laatste kilometer gaat het naar 12%, en krijg ik het toch best moeilijk. Maar op mijn Garmin zie ijk prefect waar ik me bevind op de klim. Ik zie elke hoogtemeter mooi aangeduid, en dat is een groot voordeel.
Moe, maar vol euforie kom ik boven. Daar staan Erwin en Yves ook al. De laatstgenoemde was weer eerst boven, al moest Erwin slechts 50 meter toegeven. Yves straalt weer als vanouds, en dat mag.
Filip, Bruno, Gino en Richard staan daar ook te wachten. Het levert er een paar leuke foto's op. Ik haal mijn hart op als Peter (eindelijk) bovenkomt. Ik duw hem over de top ;-) Ik weet dat hij voeg of laat wraak zal nemen hiervoor, maar nu mag ik ten volle genieten. HEERLIJK!!!!!
Het vervelende aan de Plaetzerwasel, is dat je aan de top nog niet op de Route des Crêtes bent. En de volgende kilometers zijn best zwaar. Maar eenmaal helemaal boven is het weer genieten van de vergezichten.
De afdaling van de Markstein is dat ook. 14,6 km dalen. En dan kom aan het Lac de Wildenstein. Wat verder ligt één de mooiste beklimmingen van de Vogezen, de Col du Bramont. Die krijgt ook de naam "Petit Alpe d'Huez". De haarspeldbochten zijn een waar plezier.
Eenmaal boven, maken we de balans op van 4 heerlijke dagen fietsen.
Uiteraard wordt alles nog eens besproken op de "Après". Diverse blonde en bruine biertjes worden gesmaakt. De leuke momenten worden nog eens bovengehaald, er volgen nog wat grappen en grollen, en dan is het helaas tijd om in te pakken.
2009 was een heerlijk Vogezen jaar!!! Grand Cru !!!
tijdens het ontbijt wordt er overleg gepleegd over de rit van vandaag. De reden ligt voor de hand: morgen gaan de hemelsluizen wagenwijd open. Normaal hadden de Col du Bramont nog willen doen, maar nu probeer ik die in de rit van vandaag te integreren, zonder overdreven veel kilometers te doen. Niet iedere deelnemer heeft de capaciteiten van een prof.
Ik stel voor om met de wagen naar de Col de la Schlucht te rijden. Daar af te dalen naar Münster en er de Petit ballon op te fietsen. Zij die dat niet zien zitten kunnen de laatste overslaan, en direct aan de Plaetzewasel beginnen. Vervolgens dalen we de Markstein af, en beklimmen we al laatste van de rest de Bramont.
Al snel gaat de volledige groep akkoord. En met da besluit gaat iedereen naar zijn kamer om zich klaar te maken.
Op de Schlucht is het best fris. Wetende dat we starten met een lange afdaling, is het noodzakelijk om warm te blijven. De nodige voorzieningen worden uitgehaald.
En dan begint de bijna 18 km lange afdaling naar Münster. De stad die gekend is voor zijn ooievaars. We rijden het stadje in om er de nodieg foto's te nemen, en vertrekken dan naar de Petit Ballon/Plaetzerwasel.
Maar dan slaat het noodlot (nu ja, noodlot ...) toe. Een eerste lekke band in de 4 jaar die we fietsen in de Vogezen. Onze expert van dienst (Erwin) geeft ons een lesje in het wisselen van een binnen en buitenband.
Kort nadien draaien we de Petit Ballon op. Ik stop er nog vlug eens om te plassen. Nadeel hiervan is, dat de rest al aan het klimmen is (aan 8%!!!), en ik direct op achtervolgen ben aangewezen.
Ik rij de 2de bocht in, en daar staat Stijn weer plat. Blijkbaar hebben ze slechte binnenband weer opgelegd, en de goede weggegooid!!! Man, man, man ...
In ons eerste jaar deden we de Petit Ballon ook aan, en de herinnering hieraan was dat het een loodzware klim was. Dit zorgt er voor dat je met de nodige dosis voorzichtigheid aan de klim begint. Ik geraak al snel in een goede cadans, en voor ik het besef ben ik uit het bos. Dan is het nog dik 3 kilometers naar de top. Vooral de laatste kilometer doet nog pijn, want net dan wacht een steil stuk. Maar al bij al ging het goed. Boven halen we uiteraard het verhaal nog eens boven van de rugzak van Erwin (die hij toen vergat. Gelukkig voor hem nam Geert het wel mee).
Al die tijd vergezeld Filip ons met de wagen, wat zeer aangenaam is. Boven kan je alle extra attributen uit de koffer halen om probleemloos aan de afdaling te beginnen.
Direct na de afdaling van de Petit Ballon, mag je koud starten aan de Plaetzerwasel. Ook nu weer is het zoeken naar de juiste verhoudingen van cadans, hartslag en ademhaling. Ik kom al heen vlug in mijn ritme, en haal bijna direct mijn eeuwige rivaal Peter in. Een weinig later haal ik Stijn en Geert in. Onwaarschijnlijk dat ik dit kan. In de laatste kilometer gaat het naar 12%, en krijg ik het toch best moeilijk. Maar op mijn Garmin zie ijk prefect waar ik me bevind op de klim. Ik zie elke hoogtemeter mooi aangeduid, en dat is een groot voordeel.
Moe, maar vol euforie kom ik boven. Daar staan Erwin en Yves ook al. De laatstgenoemde was weer eerst boven, al moest Erwin slechts 50 meter toegeven. Yves straalt weer als vanouds, en dat mag.
Filip, Bruno, Gino en Richard staan daar ook te wachten. Het levert er een paar leuke foto's op. Ik haal mijn hart op als Peter (eindelijk) bovenkomt. Ik duw hem over de top ;-) Ik weet dat hij voeg of laat wraak zal nemen hiervoor, maar nu mag ik ten volle genieten. HEERLIJK!!!!!
Het vervelende aan de Plaetzerwasel, is dat je aan de top nog niet op de Route des Crêtes bent. En de volgende kilometers zijn best zwaar. Maar eenmaal helemaal boven is het weer genieten van de vergezichten.
De afdaling van de Markstein is dat ook. 14,6 km dalen. En dan kom aan het Lac de Wildenstein. Wat verder ligt één de mooiste beklimmingen van de Vogezen, de Col du Bramont. Die krijgt ook de naam "Petit Alpe d'Huez". De haarspeldbochten zijn een waar plezier.
Eenmaal boven, maken we de balans op van 4 heerlijke dagen fietsen.
Uiteraard wordt alles nog eens besproken op de "Après". Diverse blonde en bruine biertjes worden gesmaakt. De leuke momenten worden nog eens bovengehaald, er volgen nog wat grappen en grollen, en dan is het helaas tijd om in te pakken.
2009 was een heerlijk Vogezen jaar!!! Grand Cru !!!
