aan de ontbijttafel vult iedereen zijn maag met de nodige suikers. De confituur en choco worden rijkelijk uitgesmeerd op de stokbroden. Ook de croissants en de boterkoeken met chocolade laten zich smaken. Terwijl de suikers zich een weg banen naar onze magen wordt de eerste lange rit nog eens op tafel gelegd.
We dalen af naar Cornimont, en volgend daar de weg naar Ventron. Via de Col d'Oderen gaat het naar Kruth. Een paar kilometers verder beklimmen we de Markstein. Die deden we nog nooit. Boven komen we aan op de Routes des Crêtes. Na ±20 km komen we dan op het kruispunt op de Col de la Schlucht.
Vandaar is het afdalen naar La Bresse. De liefhebbers kunnen hier nog een extra lus aanbreien. De anderen kunnen eventueel genieten van het terras.
We zijn net voorbij Cornimont als de eerste druppels vallen. Het sein om een regenjas aan te doen.
Op dat moment valt de groep wat uiteen, en fietsen de eersten grandioos verkeerd. Dit ondanks de nodige uitleg. Grrrrr En zeggen dat ik 's morgens nog het GPX bestand aan Yves gaf. Hoe is dat spreekwoord ook weer? Wat baten GPS en bril, als den uil niet zienen wil.
Tot overmaat van ramp zat ik op dat moment achteraan, dit omdat ik mijn Oregon camera van mijn fiets aan het halen was (niet echt waterdicht). Dus moest ik mijn hart uit mijn ziel roepen om de anderen te doen terugkeren. Maar dat kostte me verdomd veel moeite.
Maar goed, na dit korte oponthoud was iedereen op de goede weg. Alleen begon het meer en meer te regenen. Meer zelfs, het begon te gieten. Boven op de Col d'Oderen
Die is niet al te lastig. Wel is de Markstein met zijn 14,6 kilometer één van de langste die je kan maken in de Vogezen. Alleen de Grand Ballon is nog langer. De eerste 2 à 3 kilometer gaan met pakweg 7 à 9% omhoog. Dan mag je heel lang klimmen tussen de 4 en de 6%. De laatste hectometers gaan weer fluks naar de 9%. Maar de beloning boven op de Markstein is grandioos. Alleen blaast er op de Routes des Crêtes steevast een harde en koude wind.
Dus wachten we niet al te lang om verder te fietsen. Tijd om richting Schlucht te rijden, om zo af te dalen naar het hotel.
Na 3u45 en 86 km staan we weer aan het hotel Yves en Erwin verkiezen om nog een extra lus te rijden. De anderen blijven aan het hotel, en poetsen hun fiets. Ik mag demonstreren hoe je een fiets en vooral de ketting aanpakt.
Dag twee was geslaagd. De korte regenbui kon ons niet deren. Rond de klok van 17u30 komen nog 4 man toe (Thomas, Bruno, Peter en Filip). De groep is nu compleet.
Nog een fantastisch moment : Peter wordt opgebeld door zijn Stephanie. Op dat ogenblik krijgen we ons voorgerecht. Bruno eet zijn voorgerecht op, en vraat dat van Peter. Hij eet het gewoon op!!!! "Hij moet maar niet van tafel gaan". Onwaarschijnlijk, maar enorm plezant ;-)
