Woensdag 13 mei,
wat krijgen we vandaag op onze boterham? Of moet ik zeggen ... stokbrood? Er staan 2 kleppers van formaat geprogrammeerd. De Ballon D'Alsace, en de Ballon de Servance. De eerste werd al menige keer beklommen tijdens de ronde van Frankrijk, dus is die berg lastig genoeg.
De Ballon de Servance is dan weer een buitenbeentje. Eerst wacht er een stukje vals plat, maar eenmaal buiten het dorp gaat het met een ruk steiler. En vanaf dan is de berg zeer onregelmatig. De piekmomenten van 14% doen verdomd pijn. En boven valt er weinig te genieten. Je eindigt midden het bos. En dan zwijg ik nog over het rot slechte wegdek. Kortom, deze berg doet je pijn, en nog geen beetje ook.
De Ballon D'Alsace stijgt bijna gans de tijd om en bij de 7%. De weg ligt er naar Franse normen zeer goed bij. De zon is intussen in al zijn glorie aan de hemel verschenen, en straalt al behoorlijk wat warmte uit.
Zoals bij vorige dagen gaan Erwin en Yves direct voluit naar boven. De anderen houden zich iet kalmer. Voor Bruno, die geen meter trainde, gaat het wonderwel heel goed. Mocht hij meer trainen, dan zou hij zeer goed zijn voor dergelijke beklimmingen.
We hebben vandaag ook een materiaalwagen ter beschikking. Filip rijdt gans de rit met zijn wagen mee. En dat is toch wel een enorm voordeel. Je kan al je overbodige balles in de koffer leggen. Geen extra eten of drinken, geen fototoestel, geen regenjas, geen rugzak. Kortom, een onwaarschijnlijke luxe.
Boven op de Ballon D'Alsace genieten we van de heerlijke warmte. Maar toch doen de meesten hun regenjas aan, want bij een lange afdaling door bosrijk gebied, krijg je het al heel snel koud.
Eenmaal beneden rijden we op een gezapig tempo naar de volgende beklimming. En van deze zijn we niet helemaal gerust. Of toch? Eén iemand is er rotsvast van overtuigd dat het wel zal gaan. Yves heeft alle voorbij beklimmingen op een prachtige manier op zijn naam gezet. Maar .... de man met de hamer ligt genadeloos te wachten. En de klop zal kei en keihard aankomen.
Ter hoogte van Plaches-les Mines begint de beklimming van de Balllon de Servance. En deze kuitenbijter is geen eenvoudige. Eerst krijg je vals plat voor de wielen geschoven, maar langzaam aan wordt het steiler en steiler. De beklimming is zeer onregelmatig, en het wegdek is een ramp.
Bovendien is de temperatuur inmiddels opgeklommen naar ±25°, en dat zijn allemaal zaken die beginnen mee te spelen. Mijn ervaring is, dat je dergelijke bergen met veel respect beklimt. Het is allemaal een kwestie van het perfect evenwicht te vinden tussen cadans, ademhaling en hartslag. Als je dat onder controle hebt, kan je best een eindje klimmen. Wel is het soms moeilijk om te drinken tijdens de klim. Op minder steile momenten moet je zeer snel de nodige suikers opslaan.
Als ik boven aan kom, zie ik al 4 man staan. Nu ja ... staan, sommigen liggen er bij. En dan verneem ik dat Yves van zijn troon is gevallen. Hij moest zowaar 3 man voor zich laten. De man met de hamer is eventjes langs geweest. Het spreekt voor zich dat allen anderen zich verkneukelen om zoveel leed. Dat komt ervan als je je onoverwinbaar voelt.
Hoogmoed komt altijd voor de val. Arme Yves ;-)
Er is nog iemand die intussen meer dan respect gekregen heeft voor de bergen, en dat is Richard "Le plats pays". Iedereen had hem nog zo gezegd dat zijn uitspraak op de heenrit zuur zou opbreken. En vandaag was het zover. Na een harde en vermoeiende strijd kwam hij uitgeput boven. Zijn eerste woorden waren hilarisch "Morgen staat mijn fiets en mijn trui te koop op eBay". Wij allemaal plat van het lachen.
Na dat iedereen een beetje uitgerust was, werd het tijd voor de (gevaarlijke) afdaling van de Servance. Bij de Jumper aangekomen, besluiten 6 man nog 50 km bij te fietsen. Ik sukkel wat met mijn achillespees, en verkies om met de auto mee terug te keren naar het hotel. Ik had nochtans graag die extra 50 km gereden. Maar goed, een andere keer dan maar.
Na een douche is het tijd om het terras op te zoeken. De cola smaakt me. De zon doet de rest. Genieten van een nu al schitterende vakantie. En 's avonds is het helemaal te gek als iedereen nog nageniet van de leuke dag.
wat krijgen we vandaag op onze boterham? Of moet ik zeggen ... stokbrood? Er staan 2 kleppers van formaat geprogrammeerd. De Ballon D'Alsace, en de Ballon de Servance. De eerste werd al menige keer beklommen tijdens de ronde van Frankrijk, dus is die berg lastig genoeg.
De Ballon de Servance is dan weer een buitenbeentje. Eerst wacht er een stukje vals plat, maar eenmaal buiten het dorp gaat het met een ruk steiler. En vanaf dan is de berg zeer onregelmatig. De piekmomenten van 14% doen verdomd pijn. En boven valt er weinig te genieten. Je eindigt midden het bos. En dan zwijg ik nog over het rot slechte wegdek. Kortom, deze berg doet je pijn, en nog geen beetje ook.
De Ballon D'Alsace stijgt bijna gans de tijd om en bij de 7%. De weg ligt er naar Franse normen zeer goed bij. De zon is intussen in al zijn glorie aan de hemel verschenen, en straalt al behoorlijk wat warmte uit.
Zoals bij vorige dagen gaan Erwin en Yves direct voluit naar boven. De anderen houden zich iet kalmer. Voor Bruno, die geen meter trainde, gaat het wonderwel heel goed. Mocht hij meer trainen, dan zou hij zeer goed zijn voor dergelijke beklimmingen.
We hebben vandaag ook een materiaalwagen ter beschikking. Filip rijdt gans de rit met zijn wagen mee. En dat is toch wel een enorm voordeel. Je kan al je overbodige balles in de koffer leggen. Geen extra eten of drinken, geen fototoestel, geen regenjas, geen rugzak. Kortom, een onwaarschijnlijke luxe.
Boven op de Ballon D'Alsace genieten we van de heerlijke warmte. Maar toch doen de meesten hun regenjas aan, want bij een lange afdaling door bosrijk gebied, krijg je het al heel snel koud.
Eenmaal beneden rijden we op een gezapig tempo naar de volgende beklimming. En van deze zijn we niet helemaal gerust. Of toch? Eén iemand is er rotsvast van overtuigd dat het wel zal gaan. Yves heeft alle voorbij beklimmingen op een prachtige manier op zijn naam gezet. Maar .... de man met de hamer ligt genadeloos te wachten. En de klop zal kei en keihard aankomen.
Ter hoogte van Plaches-les Mines begint de beklimming van de Balllon de Servance. En deze kuitenbijter is geen eenvoudige. Eerst krijg je vals plat voor de wielen geschoven, maar langzaam aan wordt het steiler en steiler. De beklimming is zeer onregelmatig, en het wegdek is een ramp.
Bovendien is de temperatuur inmiddels opgeklommen naar ±25°, en dat zijn allemaal zaken die beginnen mee te spelen. Mijn ervaring is, dat je dergelijke bergen met veel respect beklimt. Het is allemaal een kwestie van het perfect evenwicht te vinden tussen cadans, ademhaling en hartslag. Als je dat onder controle hebt, kan je best een eindje klimmen. Wel is het soms moeilijk om te drinken tijdens de klim. Op minder steile momenten moet je zeer snel de nodige suikers opslaan.
Als ik boven aan kom, zie ik al 4 man staan. Nu ja ... staan, sommigen liggen er bij. En dan verneem ik dat Yves van zijn troon is gevallen. Hij moest zowaar 3 man voor zich laten. De man met de hamer is eventjes langs geweest. Het spreekt voor zich dat allen anderen zich verkneukelen om zoveel leed. Dat komt ervan als je je onoverwinbaar voelt.
Hoogmoed komt altijd voor de val. Arme Yves ;-)
Er is nog iemand die intussen meer dan respect gekregen heeft voor de bergen, en dat is Richard "Le plats pays". Iedereen had hem nog zo gezegd dat zijn uitspraak op de heenrit zuur zou opbreken. En vandaag was het zover. Na een harde en vermoeiende strijd kwam hij uitgeput boven. Zijn eerste woorden waren hilarisch "Morgen staat mijn fiets en mijn trui te koop op eBay". Wij allemaal plat van het lachen.
Na dat iedereen een beetje uitgerust was, werd het tijd voor de (gevaarlijke) afdaling van de Servance. Bij de Jumper aangekomen, besluiten 6 man nog 50 km bij te fietsen. Ik sukkel wat met mijn achillespees, en verkies om met de auto mee terug te keren naar het hotel. Ik had nochtans graag die extra 50 km gereden. Maar goed, een andere keer dan maar.
Na een douche is het tijd om het terras op te zoeken. De cola smaakt me. De zon doet de rest. Genieten van een nu al schitterende vakantie. En 's avonds is het helemaal te gek als iedereen nog nageniet van de leuke dag.
