Voor we aan de 2de rit begonnen, werd er eerst overleg gepleegd. De oorspronkelijk rit was een hele zware, en misschien was het beter om die te verschuiven naar dag 3. Kwestie te bekijken of we dergelijke ritten nog kunnen verteren.
Het weer zag er in ieder geval goed uit, dus mochten we niet klagen. Omstreeks 9u25 vertrok de groep richting Route De Cretes. Deze weg verbind diverse toppen die het hooggebergte van de Vogezen rijk is. Maar om daar te geraken moet je .... klimmen. En reeds vanaf de start aan het hotel begon het met vals plat. Na een goeie 5 kilometer startte de eerste klim. Eerst tot aan de top van de Col Du Bramont, om zo langs de Route Des Americains op de Route Des Cretes aan te komen. Een klim van toch wel 7 kilometer.
Maar eenmaal boven krijg je het ene na het andere prachtige vergezicht. En daar doen we het ook voor. Langs deze weg ging het tot aan de Grand Ballon. Kortom, het dak van de Vogezen. Met zijn 1344 meter steekt hij een pak boven de rest uit.
Da afdaling van de Grand Ballon bracht ons tot in Willer-Sur-Thur. Via een te drukke weg moesten we tot aan de Route de Joffre. Deze man kreeg de eer om zijn naam te mogen verbinden aan een prachtige weg. Net zoals de Route Des Cretes werd deze weg speciaal voor de oorlog aangelegd.
De Route de Joffre is de verbindingsweg tussen Thann en Masevaux. Onderweg wacht de Col Du Hundsruck (honderug). Een hele mooie klim, midden de natuur. Tijdens de afdaling krijg je wel nog een extra (korte) klim.
Te Masevaux zochten we de bakkerij op waar we vorig jaar ook onze honger probeerden te stillen.
Na deze pauze, ging het naar de Ballon D'Alsace. Via een mooi fietspad reden we in stilte (het viel echt op) naar de Sewen. Tot daar was het relatief vlak. Vanaf het meer van Sewen begon de weg al wat meer te klimmen. Aan de voet van meer van Alfeld kregen we de eerste haarspeldbochten, en begon de nijdige klim naar één van de bekendste bergen die de Vogezen rijk is. Deze berg mocht de Tour De France al diverse keren ontvangen
Intussen was het weer zeer warm geworden. Vooral de stukken waar we in volle zon naar boven reden, waren heel zwaar (voor mij toch). Ik kon elke meter aftellen dankzij mijn GPS. Alleen is het toch frustrerend dat het o zo traag gaat. Maar na een tijd kreeg ik de goede cadans te pakken, en reed ik zo redelijk vlot naar boven. Alleen stopte ik een paar keer op uitgebreid te kunnen drinken.
Boven op de Ballon D'Alsace stonden Peter (zie dat van hier) Erwin en Geert al uit te rusten. Korte tijd later volgden de anderen ook. De afdaling kon beginnen. 9 kilometer later stonden we beneden, en zochten we het "Voie Verte" op. Deze oude spoorwegbedding werd omgebouwd tot een heel mooi fiets en rollerskate pad.
Dit spoor volgden we tot in Le Thillot. La Bresse was nu maar 16 kilometer meer van ons verwijdert. Onderweg kregen we echter nog een venijnige klim, die na 100 kilometer een beetje pijn deed.
Maar na 113,4 kilometer stonden we weer aan ons hotel, en konden we opnieuw terugblikken op een leuke dag. Ook nu weer maakten we het beste van deze dag. Er werd gelachen en gevloekt. Kortom, een lach en een traan.
Het weer zag er in ieder geval goed uit, dus mochten we niet klagen. Omstreeks 9u25 vertrok de groep richting Route De Cretes. Deze weg verbind diverse toppen die het hooggebergte van de Vogezen rijk is. Maar om daar te geraken moet je .... klimmen. En reeds vanaf de start aan het hotel begon het met vals plat. Na een goeie 5 kilometer startte de eerste klim. Eerst tot aan de top van de Col Du Bramont, om zo langs de Route Des Americains op de Route Des Cretes aan te komen. Een klim van toch wel 7 kilometer.
Maar eenmaal boven krijg je het ene na het andere prachtige vergezicht. En daar doen we het ook voor. Langs deze weg ging het tot aan de Grand Ballon. Kortom, het dak van de Vogezen. Met zijn 1344 meter steekt hij een pak boven de rest uit.
Da afdaling van de Grand Ballon bracht ons tot in Willer-Sur-Thur. Via een te drukke weg moesten we tot aan de Route de Joffre. Deze man kreeg de eer om zijn naam te mogen verbinden aan een prachtige weg. Net zoals de Route Des Cretes werd deze weg speciaal voor de oorlog aangelegd.
De Route de Joffre is de verbindingsweg tussen Thann en Masevaux. Onderweg wacht de Col Du Hundsruck (honderug). Een hele mooie klim, midden de natuur. Tijdens de afdaling krijg je wel nog een extra (korte) klim.
Te Masevaux zochten we de bakkerij op waar we vorig jaar ook onze honger probeerden te stillen.
Na deze pauze, ging het naar de Ballon D'Alsace. Via een mooi fietspad reden we in stilte (het viel echt op) naar de Sewen. Tot daar was het relatief vlak. Vanaf het meer van Sewen begon de weg al wat meer te klimmen. Aan de voet van meer van Alfeld kregen we de eerste haarspeldbochten, en begon de nijdige klim naar één van de bekendste bergen die de Vogezen rijk is. Deze berg mocht de Tour De France al diverse keren ontvangen
Intussen was het weer zeer warm geworden. Vooral de stukken waar we in volle zon naar boven reden, waren heel zwaar (voor mij toch). Ik kon elke meter aftellen dankzij mijn GPS. Alleen is het toch frustrerend dat het o zo traag gaat. Maar na een tijd kreeg ik de goede cadans te pakken, en reed ik zo redelijk vlot naar boven. Alleen stopte ik een paar keer op uitgebreid te kunnen drinken.
Boven op de Ballon D'Alsace stonden Peter (zie dat van hier) Erwin en Geert al uit te rusten. Korte tijd later volgden de anderen ook. De afdaling kon beginnen. 9 kilometer later stonden we beneden, en zochten we het "Voie Verte" op. Deze oude spoorwegbedding werd omgebouwd tot een heel mooi fiets en rollerskate pad.
Dit spoor volgden we tot in Le Thillot. La Bresse was nu maar 16 kilometer meer van ons verwijdert. Onderweg kregen we echter nog een venijnige klim, die na 100 kilometer een beetje pijn deed.
Maar na 113,4 kilometer stonden we weer aan ons hotel, en konden we opnieuw terugblikken op een leuke dag. Ook nu weer maakten we het beste van deze dag. Er werd gelachen en gevloekt. Kortom, een lach en een traan.
