Dag 1 begon ongemeen vroeg. Om vlot voorbij Brussel te geraken, werd geopteerd om vroeg te vertrekken. Héél vroeg!!!
Maar nog voor we vroeg op pad trokken, werd de dag vooraf afgesproken om fiets en bagage af te leveren bij Stijn. Alles werd gewikt en gewogen, om zo een perfect plaatsje te krijgen in de aanhangwagen. Bovenop kwamen de fietsen. Op die manier was er in de Citroën Jumper nog plaats voor 2 fietsen en wat bagage. Nu schrijf ik dat hier vlot neer, maar in werkelijkheid was het een werk van een paar uur. Maar het resultaat mocht er wezen.
Zoals al eerder gezegd, we gingen vroeg op pad. Om 4u55 stond Geert al klaar bij me thuis. Wij haalden zo Gino en Geert 2 op. Om 5u15 werden we opgepikt door de anderen (Stijn, Thomas, Peter en Erwin).
Brussel werd geen struikelblok, en zo werd een eerste keer gestopt voor een koffie en een koek (boterham).
Te Luxemburg kwamen we dan wel in een kleine file (de piek van 9u00 waarschijnlijk), en was het tijd om bij te tanken. Stijn nam intussen het stuur over van Gino, en zo ging het verder naar La Bresse. Na een aangename rit, kwamen we omstreeks 12u15 aan bij het hotel. Na eerst alle bagage naar de kamers te hebben gebracht, en de fietsen veilig in de kelder te zetten, was het tijd om een dagschotel te verorberen. Daar werd er verder afgesproken hoe laat we zouden vertrekken voor onze eerste rit.
Om 14u55 was het dan zo ver. Langs de soms drukke D43 ging het richting La Bresse. Daar kwam de eerste klim al heel snel. Na amper 2 à 3 kilometer werden we al getest op onze degelijkheid. Het moet gezegd, het was weer schrikken hoe hard klimmen wel kan zijn. Nochtans is de Col De La Vierge op papier geen moeilijke klim. Maar we hebben al geleerd , dat de namen van de bergen hier meer zeggen dat je durft vermoeden. Een lieflijk klinkende naam, staat meestal garant voor een relatief zware helling. Voor mezelf was het de grote vuurdoop van mijn Garmin Edge 705. Het is nooit goed als je vooraf bepaalde ritten moet volgen zonder te hebben geoefend. Maar goed, de collega's namen dat goed op. Al zal ik het nog wel mogen aanhoren als we weer thuis zijn.
Na deze klim volgde uiteraard een afdaling. Helaas miskeek ik me hier, en volgde mijn GPS niet. Wat volgde was een aaneenschakeling van kleine klimmetjes en idem dito afdalingen. Maar eenmaal we weer aankwamen te La Bresse, wist ik weer waar we heen moesten. Het was tijd om naar de Col de Croix des Moinats te rijden. Intussen scheen de zon volop, en klom de temperatuur vlot naar de 30°. Mar de klim was niet echt steil te noemen, en iedereen klom gemakkelijk naar boven.
Na een afdaling van pakweg 5 kilometer, kwamen we aan in Cornimont. Daar wou mijn GPS ons o zo graag naar het hotel doen rijden. Maar ik wist dat we nog naar de Col Du Brabant moesten. En dat hebben we geweten. De eerste kilometers klim je aan 9%. Dat samen met de warmte, en je weet dat die mix zwaar op de maag ligt. Of is het zwaar op de benen in dit geval? In ieder geval, ik had het hier zeer lastig. Maar ik wou mezelf niet opblazen, want er komen nog 3 dagen.
Boven konden we even genieten van een heel mooi zicht. Omringt door een schitterende natuur aan de ene kant, La Bresse aan de andere kant. Daarvoor doen je zulke inspanningen. Na kort te genieten, daalden we af naar het hotel.
De eerste rit was best aangenaam. De paar steekjes die ik maakte, hoop ik de volgende dagen goed te maken.
Toen we klaar waren om onze hongerige magen te stillen, kwamen ook moto groep toe. 3 collega's met hun vrouw (alez, ene was alleen) kwamen onze groep vervoegen. En dat was best leuk. Vooral aan tafel werd wat afgelachen. De sfeer zat er direct goed in.
Maar nog voor we vroeg op pad trokken, werd de dag vooraf afgesproken om fiets en bagage af te leveren bij Stijn. Alles werd gewikt en gewogen, om zo een perfect plaatsje te krijgen in de aanhangwagen. Bovenop kwamen de fietsen. Op die manier was er in de Citroën Jumper nog plaats voor 2 fietsen en wat bagage. Nu schrijf ik dat hier vlot neer, maar in werkelijkheid was het een werk van een paar uur. Maar het resultaat mocht er wezen.
Zoals al eerder gezegd, we gingen vroeg op pad. Om 4u55 stond Geert al klaar bij me thuis. Wij haalden zo Gino en Geert 2 op. Om 5u15 werden we opgepikt door de anderen (Stijn, Thomas, Peter en Erwin).
Brussel werd geen struikelblok, en zo werd een eerste keer gestopt voor een koffie en een koek (boterham).
Te Luxemburg kwamen we dan wel in een kleine file (de piek van 9u00 waarschijnlijk), en was het tijd om bij te tanken. Stijn nam intussen het stuur over van Gino, en zo ging het verder naar La Bresse. Na een aangename rit, kwamen we omstreeks 12u15 aan bij het hotel. Na eerst alle bagage naar de kamers te hebben gebracht, en de fietsen veilig in de kelder te zetten, was het tijd om een dagschotel te verorberen. Daar werd er verder afgesproken hoe laat we zouden vertrekken voor onze eerste rit.
Om 14u55 was het dan zo ver. Langs de soms drukke D43 ging het richting La Bresse. Daar kwam de eerste klim al heel snel. Na amper 2 à 3 kilometer werden we al getest op onze degelijkheid. Het moet gezegd, het was weer schrikken hoe hard klimmen wel kan zijn. Nochtans is de Col De La Vierge op papier geen moeilijke klim. Maar we hebben al geleerd , dat de namen van de bergen hier meer zeggen dat je durft vermoeden. Een lieflijk klinkende naam, staat meestal garant voor een relatief zware helling. Voor mezelf was het de grote vuurdoop van mijn Garmin Edge 705. Het is nooit goed als je vooraf bepaalde ritten moet volgen zonder te hebben geoefend. Maar goed, de collega's namen dat goed op. Al zal ik het nog wel mogen aanhoren als we weer thuis zijn.
Na deze klim volgde uiteraard een afdaling. Helaas miskeek ik me hier, en volgde mijn GPS niet. Wat volgde was een aaneenschakeling van kleine klimmetjes en idem dito afdalingen. Maar eenmaal we weer aankwamen te La Bresse, wist ik weer waar we heen moesten. Het was tijd om naar de Col de Croix des Moinats te rijden. Intussen scheen de zon volop, en klom de temperatuur vlot naar de 30°. Mar de klim was niet echt steil te noemen, en iedereen klom gemakkelijk naar boven.
Na een afdaling van pakweg 5 kilometer, kwamen we aan in Cornimont. Daar wou mijn GPS ons o zo graag naar het hotel doen rijden. Maar ik wist dat we nog naar de Col Du Brabant moesten. En dat hebben we geweten. De eerste kilometers klim je aan 9%. Dat samen met de warmte, en je weet dat die mix zwaar op de maag ligt. Of is het zwaar op de benen in dit geval? In ieder geval, ik had het hier zeer lastig. Maar ik wou mezelf niet opblazen, want er komen nog 3 dagen.
Boven konden we even genieten van een heel mooi zicht. Omringt door een schitterende natuur aan de ene kant, La Bresse aan de andere kant. Daarvoor doen je zulke inspanningen. Na kort te genieten, daalden we af naar het hotel.
De eerste rit was best aangenaam. De paar steekjes die ik maakte, hoop ik de volgende dagen goed te maken.
Toen we klaar waren om onze hongerige magen te stillen, kwamen ook moto groep toe. 3 collega's met hun vrouw (alez, ene was alleen) kwamen onze groep vervoegen. En dat was best leuk. Vooral aan tafel werd wat afgelachen. De sfeer zat er direct goed in.
