Donderdag 29 mei.
Ook nu weer lacht de ochtendzon ons tegemoet. Tijdens het ontbijt spreken we af hoe en waar we vandaag gaan fietsen. We gaan in ieder geval richting Col De La Schlucht. Deze keer nemen we niet de drukke D43, maar kiezen we voor de Route De Lispach. Eenmaal je La Bresse verlaat, kom je te midden van de mooie natuur. Ondanks hert licht stijgende karakter van deze weg, is het genieten van de omgeving.
Wel is het even schrikken als we opeens doorheen een lading vers gelegde kiezels moeten fietsen. Wetende dat we normaal op de eerste dag langs hier naar beneden zouden rijden, ben ik blij dat ik een fout maakte bij het inschatten van de route (neen, het lag niet aan de GPS).
Op de Collet du Linge dalen we richting Gerardmer. Beneden nemen we echter de klim aan tot de Schlucht Halverwege de klim stoppen we aan de "Roche du Diable" Hier kan je genieten van een mooi gezicht op de vallei waar we zonet door fietsten. Ik laat me er nog eens fotograferen met de Cercle vlag.
Op de Schlucht nemen we de Routes Des Cretes. Telkens je hier komt, geniet je met volle teugen van deze prachtige weg. Daar de volgende halte nog een goeie 15 kilometer verder is, wordt er eens goed doorgetrokken. Aan de top van de Plaetzerwasel wordt gestopt om overleg te plegen. Intussen zijn we al ± 45 km ver.
Hier splits de groep zich op. Geert, Gino en Thomas kiezen voor de afdaling naar Wildenstein, alwaar ze de Col Du Bramont gaan beklimmen. Voor ze dat doen gaan ze eerste goed gaan eten in Wildenstein. Nadeel : met een volle maag aan een klim beginnen is geen goed idee. Maar goed, ieder nadeel heb zijn voordeel! Voor ze echter aan de afdaling kunnen beginnen, moeten ze eerst nog verder langs de Routes Des Cretes. Dit tot op Le Markstein.
Peter, Erwin, Geert, Stijn en Hans (ik dus) dalen de Plaetzerwasel af. De eerste borden langs de weg waarschuwen ons. Het gaat hier met 12% omlaag. Als je die berg mag beklimmen, dan is dat een ferme klepper. Maar goed, nu dalen we, en de snelheid flirt een paar keer met de 70 Km/u grens. 20 kilometer verder komen we aan te Münster, en zoeken we ergens een Italiaans restaurant op om de nodige pasta's naar binnen te werken.
Ook onze groep vertrekt met een goed gevulde maag. Helaas wacht ons na amper een dozijn hectometers een beklimming. Geen al te zware, maar het wordt toch gevoeld. De Hohrodberg is niet echt stijl te noemen. Ik schat dat de klim constant om en bij de 5% blijft. Wel is de klim om en bij de 10 km lang.
Aangezien we intussen een goeie 76 km ver zijn, wordt stilaan uitgekeken langs welke weg we naar het hotel kunnen fietsen. De eenvoudigste weg blijkt naar de Col De La Schlucht te zijn. Die moet je dan wel langs een redelijk drukke baan beklimmen. Ook nu weer is de beklimming niet stijl, maar bij mij begint de vermoeidheid zich te laten voelen. Ik zoek de perfecte combinatie tussen cadans en ademen, en rij zo gestaag naar boven.
Onderweg komen we onze collega's met de motor tegen. En dat zorgt voor een kleine opflakkering. Zeker als ze je weten te zeggen dat het niet ver meer is. Maar dat valt toch tegen hoor. Met de motor is het niet ver, maar met de fiets rij je er toch iets langer over. Boven op de top staan ze ons echter op te wachten. En de verbroedering verloopt in een schitterende sfeer.
Terwijl de motards terugrijden naar La Bresse, stoppen wij nog even voor een welverdiende koffie. Helaas voor ons, blijkt dat het mooie weer gedaan is. In de verte horen we geroffel. En we zien ook diverse natgeregende auto's die uit de richting van La Bresse komen. Na een paar minuten afdalen weten we hoe laat het is ... regen!!!
Eerst nog lichtjes, maar ter hoogte van de skipiste van La Bresse gaan de hemelsluizen wagenwijd open. De resterende 14 km blijft het voorzichtig afdalen. Ook passen we onze snelheid aan. We willen immers geen ongeval tijdens de laatste rit.
Als we toekomen aan het hotel, staat Gino ons op te wachten met zijn camera. Dat beloven mooie plaatjes te worden. Maar goed, we kunnen weer terugkijken op een geslaagde rit. Ik kom zeker nog terug. Er zijn hier nog veel zaken die we kunnen doen.
Ook nu weer lacht de ochtendzon ons tegemoet. Tijdens het ontbijt spreken we af hoe en waar we vandaag gaan fietsen. We gaan in ieder geval richting Col De La Schlucht. Deze keer nemen we niet de drukke D43, maar kiezen we voor de Route De Lispach. Eenmaal je La Bresse verlaat, kom je te midden van de mooie natuur. Ondanks hert licht stijgende karakter van deze weg, is het genieten van de omgeving.
Wel is het even schrikken als we opeens doorheen een lading vers gelegde kiezels moeten fietsen. Wetende dat we normaal op de eerste dag langs hier naar beneden zouden rijden, ben ik blij dat ik een fout maakte bij het inschatten van de route (neen, het lag niet aan de GPS).
Op de Collet du Linge dalen we richting Gerardmer. Beneden nemen we echter de klim aan tot de Schlucht Halverwege de klim stoppen we aan de "Roche du Diable" Hier kan je genieten van een mooi gezicht op de vallei waar we zonet door fietsten. Ik laat me er nog eens fotograferen met de Cercle vlag.
Op de Schlucht nemen we de Routes Des Cretes. Telkens je hier komt, geniet je met volle teugen van deze prachtige weg. Daar de volgende halte nog een goeie 15 kilometer verder is, wordt er eens goed doorgetrokken. Aan de top van de Plaetzerwasel wordt gestopt om overleg te plegen. Intussen zijn we al ± 45 km ver.
Hier splits de groep zich op. Geert, Gino en Thomas kiezen voor de afdaling naar Wildenstein, alwaar ze de Col Du Bramont gaan beklimmen. Voor ze dat doen gaan ze eerste goed gaan eten in Wildenstein. Nadeel : met een volle maag aan een klim beginnen is geen goed idee. Maar goed, ieder nadeel heb zijn voordeel! Voor ze echter aan de afdaling kunnen beginnen, moeten ze eerst nog verder langs de Routes Des Cretes. Dit tot op Le Markstein.
Peter, Erwin, Geert, Stijn en Hans (ik dus) dalen de Plaetzerwasel af. De eerste borden langs de weg waarschuwen ons. Het gaat hier met 12% omlaag. Als je die berg mag beklimmen, dan is dat een ferme klepper. Maar goed, nu dalen we, en de snelheid flirt een paar keer met de 70 Km/u grens. 20 kilometer verder komen we aan te Münster, en zoeken we ergens een Italiaans restaurant op om de nodige pasta's naar binnen te werken.
Ook onze groep vertrekt met een goed gevulde maag. Helaas wacht ons na amper een dozijn hectometers een beklimming. Geen al te zware, maar het wordt toch gevoeld. De Hohrodberg is niet echt stijl te noemen. Ik schat dat de klim constant om en bij de 5% blijft. Wel is de klim om en bij de 10 km lang.
Aangezien we intussen een goeie 76 km ver zijn, wordt stilaan uitgekeken langs welke weg we naar het hotel kunnen fietsen. De eenvoudigste weg blijkt naar de Col De La Schlucht te zijn. Die moet je dan wel langs een redelijk drukke baan beklimmen. Ook nu weer is de beklimming niet stijl, maar bij mij begint de vermoeidheid zich te laten voelen. Ik zoek de perfecte combinatie tussen cadans en ademen, en rij zo gestaag naar boven.
Onderweg komen we onze collega's met de motor tegen. En dat zorgt voor een kleine opflakkering. Zeker als ze je weten te zeggen dat het niet ver meer is. Maar dat valt toch tegen hoor. Met de motor is het niet ver, maar met de fiets rij je er toch iets langer over. Boven op de top staan ze ons echter op te wachten. En de verbroedering verloopt in een schitterende sfeer.
Terwijl de motards terugrijden naar La Bresse, stoppen wij nog even voor een welverdiende koffie. Helaas voor ons, blijkt dat het mooie weer gedaan is. In de verte horen we geroffel. En we zien ook diverse natgeregende auto's die uit de richting van La Bresse komen. Na een paar minuten afdalen weten we hoe laat het is ... regen!!!
Eerst nog lichtjes, maar ter hoogte van de skipiste van La Bresse gaan de hemelsluizen wagenwijd open. De resterende 14 km blijft het voorzichtig afdalen. Ook passen we onze snelheid aan. We willen immers geen ongeval tijdens de laatste rit.
Als we toekomen aan het hotel, staat Gino ons op te wachten met zijn camera. Dat beloven mooie plaatjes te worden. Maar goed, we kunnen weer terugkijken op een geslaagde rit. Ik kom zeker nog terug. Er zijn hier nog veel zaken die we kunnen doen.
