Toen Philippe begin dit jaar voor goed afscheid nam van ons als collega, waren er al plannen om zeker eens naar Bavikhove te komen. Na de zomer zou dat wel ergens lukken. En donderdag 2 oktober werd bij iedereen aangekruist in de agenda. Frans wist direct dat hij er een paar zorgen bij had om de dienstlijst in elkaar te boksen.
Met behulp van mijn Garmin Edge, en een online route planner, werd een rit uitgestippeld. Ook de plaats waar we zouden samenkomen, het juiste uur en andere zaken werden afgesproken. We stonden uiteindelijk met zijn elf te St-Michiels. Naast de 8 urgentisten, mochten we ook 2 collega's van de dialyse verwelkomen, en één van de hartbewaking.
We mochten voor de allereerste keer ook Richard verwelkomen. Hij kreeg de fietsmicrobe ook te pakken (hoe kan het ook anders), en hij wou het eens proberen. Dat is al een prestatie op zich, want onze gereden kilometers verschillen nogal eens met de vooraf ingeschatte kilometers. En vandaag was dat niet anders.
Na iets meer dan 2 uur fietsen in aangename weersomstandigheden, kwamen we aan te Bavikhove. Dat na ± 42 kilometer. Ten huize Philippe werden ons lekker boterkoeken en koffie aangeboden. Wij gaven hem een boekenbon van de Standaard Boekhandel (ik moet de sponsor van Cercle toch bij zijn naam vernoemen hé). Later werden er nog koken op tafel gezet, en bepaalde medemensen konden niet weerstaan aan de lokroep van de Leffe. Als daar maar geen vodden van komen op de terugweg. Na 2 uur werd het tijd om weer naar Brugge te fietsen. Na een kleine 4 kilometer konden we langsheen het kanaal rijden. Dat is altijd leuk, daar er bijna geen ander verkeer te vinden is. Wat later vertoefden we weer op de landelijke baantjes. Alleen mochten we weer een paar weg terroristen tegenkomen. De eerste was een snotaap die moest indruk maken op zijn vriendin. Met zijn "sjonnie" bak scheurde hij aan hoge snelheid langs ons heen. Wat verder was er dan eentje die waarschijnlijk grote achterstand had met zijn schema, want met zijn oplegger wou hij zo goed als niet uit de kant gaan. Als je dan ziet dat hij nauwelijks 100 meter verder bij een boerderij binnen rijdt, dan stel je je toch vragen bij dergelijk gedrag. Tot dan waren we bespaard gebleven van de nodige pech, maar de pechduivel loerde toch mee over onze schouders. Slachtoffer van dienst was Tommy. Gelukkig was Kristof er als de kippen bij om zijn kunnen te tonen aan ons. Binnen de kortste keren waren we al weer op pad. Te Torhout ontbonden de weergoden dan hun duivels. We hadden tot dan nog spatje regen gezien (of gevoeld), toen we zowaar hagelstenen te verwerken kregen. Dus zat er niets anders op dan een moment te schuilen. Gelukkig moesten we niet ver mee, en kwam het zonnetje ons weer wat opwarmen. Na een eindspurt, uiteraard ingezet door een lepe Gino, mocht ik de overwinning vieren (ik mag toch ook eens boffen met mezelf hé). Te Loppem splitsten onze wegen zich. Bij mijn thuiskomst stond de teller op 111, 2 kilometer. Het was weer eens een toffe rit, waar we veel plezier hadden. En Philippe, volgend jaar komen we weer!!!
Met behulp van mijn Garmin Edge, en een online route planner, werd een rit uitgestippeld. Ook de plaats waar we zouden samenkomen, het juiste uur en andere zaken werden afgesproken. We stonden uiteindelijk met zijn elf te St-Michiels. Naast de 8 urgentisten, mochten we ook 2 collega's van de dialyse verwelkomen, en één van de hartbewaking.
We mochten voor de allereerste keer ook Richard verwelkomen. Hij kreeg de fietsmicrobe ook te pakken (hoe kan het ook anders), en hij wou het eens proberen. Dat is al een prestatie op zich, want onze gereden kilometers verschillen nogal eens met de vooraf ingeschatte kilometers. En vandaag was dat niet anders.
Na iets meer dan 2 uur fietsen in aangename weersomstandigheden, kwamen we aan te Bavikhove. Dat na ± 42 kilometer. Ten huize Philippe werden ons lekker boterkoeken en koffie aangeboden. Wij gaven hem een boekenbon van de Standaard Boekhandel (ik moet de sponsor van Cercle toch bij zijn naam vernoemen hé). Later werden er nog koken op tafel gezet, en bepaalde medemensen konden niet weerstaan aan de lokroep van de Leffe. Als daar maar geen vodden van komen op de terugweg. Na 2 uur werd het tijd om weer naar Brugge te fietsen. Na een kleine 4 kilometer konden we langsheen het kanaal rijden. Dat is altijd leuk, daar er bijna geen ander verkeer te vinden is. Wat later vertoefden we weer op de landelijke baantjes. Alleen mochten we weer een paar weg terroristen tegenkomen. De eerste was een snotaap die moest indruk maken op zijn vriendin. Met zijn "sjonnie" bak scheurde hij aan hoge snelheid langs ons heen. Wat verder was er dan eentje die waarschijnlijk grote achterstand had met zijn schema, want met zijn oplegger wou hij zo goed als niet uit de kant gaan. Als je dan ziet dat hij nauwelijks 100 meter verder bij een boerderij binnen rijdt, dan stel je je toch vragen bij dergelijk gedrag. Tot dan waren we bespaard gebleven van de nodige pech, maar de pechduivel loerde toch mee over onze schouders. Slachtoffer van dienst was Tommy. Gelukkig was Kristof er als de kippen bij om zijn kunnen te tonen aan ons. Binnen de kortste keren waren we al weer op pad. Te Torhout ontbonden de weergoden dan hun duivels. We hadden tot dan nog spatje regen gezien (of gevoeld), toen we zowaar hagelstenen te verwerken kregen. Dus zat er niets anders op dan een moment te schuilen. Gelukkig moesten we niet ver mee, en kwam het zonnetje ons weer wat opwarmen. Na een eindspurt, uiteraard ingezet door een lepe Gino, mocht ik de overwinning vieren (ik mag toch ook eens boffen met mezelf hé). Te Loppem splitsten onze wegen zich. Bij mijn thuiskomst stond de teller op 111, 2 kilometer. Het was weer eens een toffe rit, waar we veel plezier hadden. En Philippe, volgend jaar komen we weer!!!