i-mac.be
Ik, mijn Mac ... de wereld
Via Cornimont, langs het "Voie Verte", naar Vagney. Daar lag de eerste helling van onze Vogezen trip. De "Col de Sapois".
Ongeveer 9.7 kilometer lang, gemiddeld 4,4%, maximaal 7,3%, 427 meter hoogteverschil. Kortom, een mooie opener.
Helling 2 is de "Col de la Grosse Pierre". Een ambetante klim, want na ongeveer 2 km daal je opnieuw, om vervolgens terug hard op de trappers te moeten staan.
8.7 kilometer, amper 300 meter hoogteverschil, gemiddeld 3,4%, maximaal 7,3.
Op dag 2 stonden een paar kleppers te wachten op ons. De Ballon d'Alsace, de Grand Ballon en de lichtere Col du Bussang. Omdat die bergen een eindje van elkaar liggen, is een lange overgangsrit min of meer noodzakelijk. Tenzij je er nog een paar redelijk zware klimmen bij neemt. Eerst reden we met de auto naar Le Thillot, vanwaar we de rit zouden aanvangen. Net toen we klaar stonden om te vertrekken, kregen we een sms van Peter dat hij op 10 kilometer van ons was (hij kwam een dag later). Uiteraard werd er dan gewacht, om zo met 8 te kunnen fietsen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde ;-)
Ook hier konden we de drukke baan vermijden, door het "Voie Verte" te nemen. En ook nu weer werden we getrakteerd op schitterende landschappen. Maar aan alle moiie liedjes komt een eind, en het was tijd voor het zwaardere werk. De Ballon d'Alcase......
De eerste helling was dus de Ballon d'Alsace. Deze berg werd al verschillende keren aangedaan door de Ronde van Frankrijk. En dat merk je vlug. Vanaf een bepaalde hoogte zie je namen van renners gekalkt op de grond. Ik zag tussen de vele zweetdruppels in, de naam van Voeckler onder mijn wielen schuiven. Ook Moureau was een van de namen. Voor de rest was het vooral de cadans erin houden.
De Ballon d'Alsace is vanaf "Saint Maurice sur Moselle" 9 kilometer klimmen. Er wordt ongeveer 620 hoogteverschil overwonnen, en het gemiddelde stijgingspercentage is 6,9%. Het zwaarste deel is ergens halverwege, waar je 8% voorgeschoteld krijgt. De top ligt op 1171 meter.
Eenmaal boven, besliste Bruno om rustig terug te rijden naar la Bresse. Een wijze beslissing, want de rest van de dag zou nog pittig worden.
De afdaling was een pareltje. De ene na de andere haarspeldbocht, prachtige vergezichten, kortom ..... genieten!!!
Eenmaal terug in het dal, reden we langs het intussen gekende Voie Verte naar Sewen. Daar namen we rustig de tijd om iets te eten in een lokale patisserie.
Na het verorberen van de nodige koolhydraten, suikers en andere noodzakelijke voedingsstoffen, was het weer de hoogste tijd om verder te fietsen. We hadden er intussen een goeie 45 km achter de rug, en er stonde, er ons nog een pak te wachten.
Helaas zijn sommige kaarten niet optimaal. Sommige details worden niet goed weergegeven, waardoor je soms op een pad terecht komt, die niet geschikt is voor een koersfiets. Eerder voor een MTB ;-)
Gelukkig kwam een toevallige passant ons tegemoet om ons op de juiste weg te helpen.
Vanaf Cernay kan je klimmen naar de "Route Des Crêtes". Deze prachtige weg werd echter met minder mooie doeleinden gemaakt. De weg diende voor de aanvoer van materiaal voor de troepen tijdens WO I en WO II. Vandaar ook de vele militaire kerkhoven die we onderweg tegenkwamen.
In Cernay ga je dus de Grand Ballon op. Een hele lange klim, die echter een paar afdalingen bevat. Dit is de zuid-oostzijde die beklommen wordt. De Grand Ballon kan je immers van 3 kanten op.
Vanaf Cernay is het 23,3 kilometer naar het dak van de Vogezen (1343 meter boven de zeespiegel).
Na de Grand Ballon, was het de hoogste tijd om richting Le Thillot te rijden. Dat moest helaas langs een zeer drukke weg, waar er ook nog eens werken aan de gang waren. Gelukkig werkten de lichten niet die het verkeer moesten regelen. Daardoor konden we een paar minuten genieten van iemand die echt plezier had in zijn werk.
En blijkbaar had de man succes bij de vele automobilisten en vrachtwagenchauffeurs, want hij moest gans de tijd zwaaien naar iedereen.
Een zalig moment ;-)
De laatste helling van de dag, was de Col de Bussang. Een rustige klim van ± 6 kilometer, die echter maximum 5,5% bedraagt. Jammer genoeg is het een zeer drukke baan.
Na de helling, werd de riem er nog eens opgelegd, en ging de teller niet meer onder de 40 km/u. Uiteraard ging het lichtjes naar beneden.
We hadden bij aankomst te Le Thillot, 130 kilometer op de teller staan
Dag 3 zou opnieuw een zware dag worden. De Col des Faignes, Col de la Schlucht, de Hohrodberg, Col du Wettstein en de Plaetserwaesel. Op de Routes Des Crêtes dan nog de Markstein, de Hahnenbrunnen.
De eerste klim die naam waardig, was de Col de la Schlucht. De top van deze klepper, ligt op 1189 meter. Halverwege de klim werden de remmen echter dicht getrokken, om er de "Roche Du Diable" te bezichtigen.
Na de Hohrodberg, werd het tijd om te eten. En dat zouden we doen te Münster. De afdaling van de Hohrodberg is zalig. Haarspeldbochten zoveel een renner maar wil. En je ziet Münster bij iedere draai dichter komen. Kortom .... genieten :-)
En dan ..... dan "mag" je met een goed gevulde maag, de "Platzerwaesel" op. Een serieuze helling, die bij elkeen van ons pijn doet. Alez ... bijna iedereen ;-)
De gegevens ....
16,2 kilometer lang, 781 meters klimmen, de top ligt op 1155 meter, 4,8% gemiddeld, maximaal 9,6%, met andere woorden, geen doetje!!!
Vandaag nog een kleine rit gereden samen met Peter. Via Cornimont, naar de Col d'Oderen. Vervolgens naar Kruth, waar de het mooie Lac du Wildenstein passeerden. Daarna de klim naar de Col du Bramont. Samen goed voor 45 kilometer, en 830 geklommen meters.
Onderweg waren we nog getuige van de wilde natuur in deze mooie streek. Langs de kant van de weg, zat een hertenjong. We stopten om het hert de baan te laten oversteken. Prachtig om dat zo van dicht te mogen zien.