i-mac.be

Maandag 15 mei 2006, 7u00, eindelijk ..... na weken is het zover. We gaan naar La Bresse om er de Vogezen te verkennen. Reeds maanden waren de meesten van ons (Erwin, Gino, Geert, Peter, Bruno en ikzelf) aan het voorbereiden op deze 4-daagse trip. We hadden de nodige kilometers afgemaald, onze fiets was tip-top in orde (alhoewel.....), kortom .... we waren er klaar voor. Het enige waar we niet gerust in waren, was het weer. Helaas kan je daar niets aan doen, je kan je alleen maar aanpassen eraan. Door allerhande omstandigheden konden we niet samen vertrekken. Gino, Erwin en Geert vertrokken reeds om 7u30 (Geert had zowaar nog een nachtdienst gewerkt!!! ). Peter, Bruno en Hans konden pas om 9u00 aanzetten. Gezien we voorbij Brussel moesten komen op het spitsuur, werd geopteerd om langs Kortrijk en Doornik richting Luxemburg te rijden. Peter opteerde echter om langs Reims te rijden. Daar betaal je uiteraard "péage", maar je rijdt er zo goed als alleen. Ook krijg je het ene na het andere prachtige landschap voorgeschoteld. Natuurlijk ben je iets langer onderweg, al bestaat de kans dat je door de gekende werkzaamheden op de autosnelweg Brussel - Luxemburg veel tijd verliest.

Onderweg namen we al eens contact op met Gino, om te vragen wanneer ze vertrokken, en langs waar zij reden. Erwin nam de GSM aan, en een geluk dat Gino neer zat, want anders viel hij gegarandeerd achterover. Hij hoorde dat we via Reims naar la Bresse reden. Ze waren al één uur eerder weg dan ons, en wij deden een omweg.

Dus wij (de groep van Peter) richting Lille en Arras, om zo over Reims naar Metz te rijden. Onderweg werd er al heel wat gelachen. Toen radio "Autoroute" opeens wegviel, kregen we een lokale zender op de antenne, en die speelde een accordeon nummer. Niet zomaar een nummer.... neen, het bleef maar duren. Na 5 minuten dachten we telkens dat het zou stoppen, maar telkens weer kwam er een stuk bij. Ik heb daarvan een klein stukje vast kunnen leggen op film. Klik op "Ambiance" en je kan mee genieten :-) Dus zat de sfeer er goed in. Dat beloofde al veel goeds voor het verdere verloop van onze trip. Aangezien vakantie start als je je voordeur achter je dicht trekt, werd er vanaf de eerste minuut genoten. In de omgeving van Laon stopten we een eerste keer. Een sanitaire pitstop was noodzakelijk.

Na een aangename en gemoedelijke rit, draaiden we te Metz op richting Epinal. Metz en Nancy zijn industriesteden, dus is van het mooie landschap niets meer te zien. Je rijdt er werkelijk dwars doorheen de stadskernen. Intussen ligt er een autosnelweg richting en Epinal (en verder zou later blijken). Te Epinal moet je dan Remiremont volgen. Daar aangekomen gaat de reis dan naar La Bresse. Helaas, driewerf helaas. Te Remiremont blijkt de snelweg al verder te liggen dan op de kaart van Peter staat. Dus kreeg ik de instructies om verder rechtdoor te rijden. Opeens kwamen we tot het besef dat dit niet klopte. We reden de verkeerde kant uit. Ik begon toen al ferm nerveus te worden, aangezien ik te Epinal al had gezegd dat de brandstofteller richting rood ging. Geen erg volgens Peter, rij maar verder. Ik verzeker je, de eerste zweetdruppels parelden van mijn slaap naar beneden. In zoverre dat Peter dit opmerkte. Hij was toen zo vriendelijk om te vragen "zie'je nerveus dé?" Ik trok bijna stukken uit het stuur. En weet je wat? Die lachte er nog mee ook. Bruno trok zich nog dieper terug achteraan. En op zo een moment mag je dan op zoek naar een benzine station. Toen ik er uiteindelijk een vond, viel er een zware last van mijn schouders. Het was tijd om nog eens te bellen met Gino. Zij stonden intussen al 2 uur te koekeloeren aan het hotel, zich een beetje ongemakkelijk te voelen van het lange wachten. Gelukkig sloeg dit om, toen zij aan mij dachten. Ik prijs me gelukkig dat er nog gelijkdenkenden zijn in deze wereld ;-) Gino kwam niet meer bij van het lachen. De foto zegt meer dan duizend woorden.

Na een trip die iets te lang duurde, kwamen ook wij aan aan ons hotel : Les Chatelmines Uiteraard werd er direct een uitgebreid verslag geven van de rit, en kregen wij een overzicht van de lach salvo's die Erwin, Geert en Gino deden weergalmen in het dal van La Bresse. Na een korte babbel begrepen we direct wat het probleem bij Peter is. Hij ziet niet meer heel goed. Dus als hij borden langs de weg ziet staan, ziet hij eerst dit :

Als hij dan dicht genoeg komt, ziet hij dit ;-)

Nu werd het de hoogste tijd om de bagage naar de kamer te doen, en nog te genieten van een eerste rit. We vertrokken aan ons hotel naar Cornimont. Helaas brak er (weer) een spaak in het achterwiel van Gino. Dit maakte de rit voor hem niet leuk. Je blijft gans de tijd met het idee dat de reis al afgelopen is. Gelukkig zou dit niet zo zijn. Daar vervolgden we de weg naar Kruth. Onderweg kregen we onze eerste beklimming : de Col D'Oderen. Die bracht ons naar 875 meter. Een opwarmertje dus. Te Kruth ging het naar de volgende col, maar eerst mochten we ten volle genieten van deze prachtige streek. Een van de vele meren die de Vogezen rijk is, is de "Lac de Wildenstein". Een paar kilometer verder lag de Col du Bramont te wachten. De top ligt op 965 meter, en heeft een lengte van 7 Km. Het hoogteverschil bedraagt 400 meter. Maximaal 8%, gemiddeld 5,7%. Vooral de vele haarspeldbochten maken deze klim een topper. Het zonnetje deed de rest voor ons. Alleen kreeg Bruno hier opeens heimwee

En als beloning van een mooie klim, wacht een snelle afdaling. Die afdaling was zeer overzichtelijk, dus was het aanlokkelijk om er eens een topsnelheid uit te persen. Mijn teller bleef staan op 74,9 Km/u. Dit is kicken!!! Eenmaal terug in La Bresse keek ik uit of er ergens een fietsenwinkel was. En we hadden geluk, er was er een. Sports Nation O ja, nog even dit : Gino kwam met voorsprong aan, dus werd hij de eerste leider van de bloem. Proficiat Gino !!! Terug in ons hotel, konden we ons klaarmaken voor ons eerste avondmaal. Ook dat was een meevaller. Het was tip-top in orde!!! Peter zijn ogen zijn dan misschien niet meer al te best, zijn hotel keuze was reuze ;-) Toen werd er nog eens terug gekeken op de eerste dag, en de tranen rolden over onze wangen van het lachen. Het kon niet beter beginnen!! Dag 1 zat erop, dag 2 mocht komen. Er stond een "koninginnenrit" op het schema.

Dinsdag 16 mei, ik heb een onrustige nacht achter de rug. Blijkbaar spelen de zenuwen me parten. Of zou het al het eerste melkzuur zijn die opspeelt? Ik weet het niet. Ik werd ook wakker van een enorme regenbui. Dit alles is niet bevorderlijk om straks uitgerust aan de start te komen. Eenmaal aan tafel blijkt dat de anderen gelijkaardige problemen hebben. We krijgen een sober, doch royaal ontbijt aangeboden. Stokbrood en croissants liggen te wachten. Waar wij gewoon zijn aan kaas of hesp op onze boterham tijdens het ontbijt, moeten we hier stellen met choco en confituur. Ook krijgen we een potje waarin gewoon wat appel compote in zit. Vreemde gewoontes die Fransen. Vandaag staat een heuse koninginnen rit op het schema. Alleen blijft het jammer genoeg regenen. Niets aan te doen. We zijn niet gekomen om treurend uit het raam te kijken. Als "Flandriens" kunnen we wel tegen een stootje (of een drupje regen). Vooraleer we kunnen vertrekken moeten we echter eerst naar La Bresse, om er de lokale fietsenhersteller te bezoeken. Aangezien er gisteren weer een spaak afbrak in het wiel van Gino, is dit noodzakelijk. Erwin had ook 2 reserve wielen bij, dus konden we de cassette overplaatsen naar het andere (lees : goede) wiel.

Gelukkig voor ons is de handelaar een echte stielman, en is het euvel is een mum van tijd opgelost. Alleen was het wiel van Gino een "Campagnolo", en dat van Erwin een "Shimano". Maar, dat bleek niet onoverkomelijk. Dus wij allen samen aan de start voor onze grote trip. Allereerst reden doorheen het dal, waar alles zacht glooiend ligt. Al mag je dat best met een korreltje zou nemen. La Bresse ligt op ongeveer 600 meter boven de zeespiegel, en onze eerste punt op 954 meter. Maar als eerste meters gaat dat nog gemakkelijk. We komen nu te Xonrupt-Longemer aan, waar een indrukwekkend meer ligt. Jammer genoeg krijgen we hier te maken met een helling waar we niet op mogen, dit omdat er rotsen naar beneden gevallen zijn. De werklui adviseren ons een andere weg te nemen, waar we ook op hetzelfde punt uitkomen. Alleen kunnen we dan de "Roche Du Diable" niet bezoeken. Jammer, maar helaas. Dus wij langs een andere weg naar de volgende helling : Le Collete. Het hoogste punt ligt daar op 1258 meter. Dus gaan we voor de eerste keer boven de 1000 meter grens. We krijgen een warm gevoel. Dat kan ook liggen aan het klimwerk die we deden ;-) De volgende helling ligt nog iets lager, namelijk op 1139 meter, de Col de la Schlucht. Daar worden we getrakteerd op schitterende uitzichten. Indrukwekkend is het wel. Je wordt er zowaar even stil van. Als we richting Münster afdalen, stoppen Gino en ik om alles te vereeuwigen op de gevoelige plaat, we zijn immers ook een beetje op vakantie. Het zou zonde zijn geen herinneringen mee te brengen. De afdaling naar Münster is zalig!!! 18 Km zonder één trap te geven. Alle ingrediënten zijn aanwezig : rechte stukken met veel overzicht, haarspeldbochten, weinig verkeer en ..... snelheid. Dit is echt genieten met volle teugen. Ik haal weer vlot pieken van 65 Km/u. Dit wil echter niet zeggen dat we ongeconcentreerd op de fiets zitten. Elk steentje kan fatale gevolgen hebben. Het is kwestie van je stuur en je remmen keihard vast te hebben. De benen samenduwen tegen de bovenbuis om stabiel te zitten. We wanen ons even echte renners. Te Münster besluiten we even te stoppen om iets te eten. Uiteraard eten we een pasta, kwestie van de nodige koolhydraten binnen te hebben. Dat we ook hier weer veel plezier hebben, hoef ik niet uit te leggen. Münster heeft een heel mooi dorpsplein, waar je op diverse gebouwen ooievaars ziet broeden. Prachtig om zien.

En dan konden we ons stilletjes voorbereiden op 2 zware bergen : namelijk de "Petit Ballon" en de "Plaetzerwaesel". Beiden zijn ± 10 Km lang, en hebben een stijgingspercentage die flirten met de 9%. Bruno en Gino opteren om de Petit Ballon links te laten liggen. Er komen nog zware kilometers genoeg. Geef ze eens ongelijk! Bijkomend nadeel is dat we bijna direct na het buiten rijden van Münster mogen beginnen met klimmen. Dus met een volle maag. Ik heb die middag mijn eten twee keren kunnen proeven. En inderdaad, eenmaal we links opdraaiden begon het direct serieus omhoog te gaan. Ik vermoed dat dit al een goeie 7 à 8% procent moet zijn. Nu is het kwestie van een goede cadans te vinden, de ademhaling onder controle te houden, en uiteraard ook de hartslag nauwkeurig te volgen. Het eerste lukte niet al te goed, de andere twee gelukkig wel. Ik reed constant om en bij de 160 hartslagen per minuut. Mijn snelheid, of is het traagheid?, lag rond de 9 à 10 Km/u. Gedurende de klim rij je constant doorheen prachtige bossen. Nadeel hiervan is, dat je gewoon geen enkel idee hebt hoever het nog is. Na ± 45 minuten zwoegen en vooral zweten kwam ik uit het bos, de grote vlakte in. Direct begon ik te turen in de verte, om te zien of ik iemand kon zien. Helaas zag ik een kleine witte stip die heel ver weg was. Peter was begonnen aan zijn laatste kilometer. Eentje die kan tellen, want je gaat er bijna gans de tijd boven de 10% stijgingspercentage. Na 1u05 minuten kwam ik boven. Tijd om te recupereren, want na een gevaarlijk afdaling krijgen we onmiddellijk de volgende zware klim te verwerken. De afdaling was bijna 12 Km, en dit langs een zeer smal en vooral gevaarlijk baantje. De weg lag er letterlijk bezaaid met kleine kiezels. Dit maakte het zenuwslopend. Op die plaats kreeg Erwin bijna een hartstilstand. Aangezien hij als eerste boven kwam, had hij zich het zichzelf wat aangenamer gemaakt. Dus .... Camelbak af, jasje aan, en wachten op de rest. Blijkbaar vergeet een mens vlug dat je een last op je rug meedraagt, want Erwin reed naar beneden ZONDER zijn Camelbak. Gelukkig voor hem had Geert dit in de smiezen, en nam hij dit als extra ballast mee naar beneden. Onderweg reed hij een paar keer naast Erwin, maar .... die zag en voelde niets.

Eenmaal beneden werden de jasjes uitgedaan, en in de rugzak gestoken. Iemand voelde opeens een heel naar gevoel. Ik heb mijn rugzak boven laten staan. Wij dus heel serieus "Da meen je ne toch niet é?" Waarop Erwin "joôk, k'en em dô lôaten stôan". "K'moe kik were nô boven é, godverdomme." "Olles ziterin, mien papier'n, me geld, mun' koarten, olles" "da kan toch gin woar zien zekers" Wij deden het bijna in onze broek van het lachen. Toen zei Geert dat hij het mee had genomen naar beneden. Geert kreeg spontaan een zoen van Erwin. Er viel een last van 1000 kilogram van zijn schouders :-) Zoals ik al eerder aanhaalde, eenmaal beneden was het direct weer noeste arbeid. De Plaetzerwaesel is op zijn minst even zwaar als de Petit Ballon, met dit verschil dat de weg vele keren beter ligt. Ook hier had ik weer een klein uur nodig om boven te geraken. Deze berg zal me echter voor eeuwig bijblijven. Ongeveer halfweg zag ik opeens Peter voor me verschijnen. Die zat steendood. Mijn "moment de gloire" was aangebroken. Peter "dendezenvanwiendajallenemotachterwielgozien" zou mijn achterwiel zien. het moment dat ik hem effectief voorbij ging, kreeg hij dé psychologische klop :-) Hij stopte zowaar. Hij zei dat hij last had van iets kleins. ja ja, allemaal goed kunnen uitleggen, he! Ik reed op wolken de laatste kilometers naar boven. Mijn Vogezen trip kon al niet meer stuk. De anderen vonden dit natuurlijk schitterend. Peter mocht het ruimschoots aanhoren als hij boven kwam.

Aangezien Gino en Bruno al een tijdje stonden te wachten, en we al een lange rit onder de billen hadden gekregen, was het tijd om verder te rijden. En net toen volgde een onaangename verrassing. De top van de laatste helling lag verder dan we dachten. Alleen Gino wist dit blijkbaar. We moesten nog ruim 200 meter hoger zijn. balen als een stekker doe je dan. Toen we de laatste struikelblok overwonnen, kwamen we op de prachtige "Route Des Crêtes" terecht. Deze weg verbind de toppen van verschillende hellingen. Blijkbaar is die aangelegd ten tijde van één van de vele oorlogen die deze streek moest ondergaan. Op die weg konden alle troepen snel bevoorraad worden. Gelukkig voor ons konden wij gewoon genieten van deze mooie panoramische weg.

We hadden ook geluk, want we kregen te horen dat op de 1ste mei, er nog altijd 4 meter (i) sneeuw lag. Overal langs de baan zag je inderdaad nog veel sneeuw liggen. Een heel ongewoon zicht (toch voor ons). Intussen waren we op terugweg naar La Bresse. Alleen dacht Peter dat we nog een kleine 35 kilometer moesten rijden. Gelukkig was het "slechts" 20 Km. Opnieuw kregen we de mooie afdaling van de eerste dag onder de wielen geschoven. Alleen werd er deze keer minder snel "gevlamd". Ik piekte op slechts 65,0 Km/u. Eenmaal terug op de weg in het dal, zag ik mijn kans schoon om te gaan voor de dagzege. ik moest daarvoor een (weeral) ontketende Gino achter me zien te houden. De laatste 6 kilometer naar het hotel reed ik constant om en bij de 46 Km/u. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat de weg hier een stukje naar beneden loopt. Maar .... ik had de zege op zak !!!! S' avonds keken we nog eens terug op een schitterende dag. Het eten was weer voortreffelijk, maar ik begon de vermoeidheid te voelen. Ik hoopte dat ik deze keer beter zou slapen. Tot morgen ....

...weer slecht geslapen. Vreemd genoeg, want ik was behoorlijk moe van de zware rit die we gisteren moesten verteren. Ook nu bleek dat dit fenomeen zich bij de anderen ook had voorgedaan. Alleen kregen we bij het ontbijt een aangenaam zomerzonnetje. Het ontbijt smaakt er des te beter door. Enig minpunt, ik had lichte hoofdpijn. Blijkbaar had ik last van mijn sinussen. Geen nood, alles komt wel los tijdens het klimmen. Er was wat onenigheid voor de rit van vandaag. Peter wou naar dé col van de Ronde van Frankrijk, zijnde de Ballon D' Alsace. De rest wou liever naar de Grand Ballon en de Hohneck rijden. Maar goed, aangezien Peter alles had georganiseerd, volgden we zijn route. Daar de afstand van La Bresse naar Le Thillot iets teveel was (je moet immers ook terugkeren), namen we voor de overgangsetappe, de auto. Omstreeks 10u20 stonden we geparkeerd. Fietsen werden van het autorek gehaald, en het rek werd mooi opgeborgen. Vanuit Le Thillot is het een kleine 5,5 kilometer naar de voet van de Ballon D' Alsace. We moesten eerst naar St.-Maurice-sur-Moselle. Deze col is er een die al menig keer werd opgenomen in het parkoer van de Ronde van Frankrijk. Ik meen me te herinneren dat de col al 23 keer werd opgereden. De top ligt op 1171 meter, die bereik je na 9 kilometer hard zwoegen. De weg gaat gemiddeld ± 7,0% omhoog, maximaal 12%. Dit laatste vooral in de haarspeldbochten. Op één ervan viel ik bijna van mijn fiets van het lachen. Waarom zul je je afvragen? Wel, het leuke aan zo'n haarspeldbocht, is dat je de anderen kan zien voor of achter je rijden. Bruno en Gino reden op dat ene moment achter me, maar ik zag ze eigenlijk naast me, zij het 10 meter lager. Op dat moment keek Bruno omhoog naar mij. Wat doet hij? Als een volleerde "slette" zegt hij op een nogal vrouwelijke manier : "hellooooo". Ik garandeer je, je komt niet meer bij van het lachen. Je zit jezelf te concentreren om je ademhaling, cadence en hartslag onder controle te houden, en Bruno doet dan zoiets. Ook Gino kreeg het zeer lastig. Toen ik boven kwam was mijn hoofdpijn verergerd. De goesting om nog verder te gaan verminderde zienderogen. Daar Gino ook de volgende col liever niet meer deed, bleven wij de rest van de dag samen. Terwijl de anderen richting "Ballon de Servance" reden, keerden Gino en ik terug naar Le Thillot. Intussen scheen de zon volop.

Terug aan de auto konden we ten volle genieten van de warme zon. na een tijd verdween ook het pijn in mijn hoofd. Gelukkig maar. Na één uur stelde Gino voor om tegen te rijden. Dat konden we probleemloos doen, aangezien ze een beetje verder uit een zijweg komen. Die weg kwam van Servance. We opteerden om door te rijden naar de Col Des Croix, een goeie 3 kilometer verder. Daar ligt dan een splitsing, die je naar Servance brengt. Daar zaten we dan weer. Intussen waren we aan het lachen met hetgeen doe voor ons verscheen. Er passeerde een boer en zijn boerin op een tractor, die in België allang niet meer als rij vaardig zou aanzien worden.

De klok bleef echter maar doortikken, de zon straalde alsmaar meer warmte, en nog steeds zagen we de anderen niet van de helling komen. Waar bleven ze toch? Er is toch niets gebeurd zeker? Tijd om de GSM boven te halen, en Peter te contacteren. Na een derde poging kreeg ik hem aan de lijn. Gino zag direct aan mijn gezicht dat er verkeerd gereden waren. Toen Peter vroeg om met de auto tot bij hen te rijden, wisten we dat er een paar moe waren. Helaas waren wij met de fiets tot aan de voet van de Ballon de Servance gekomen, dus bracht dat niet veel zoden aan de dijk. Dus beslisten Gino en ik om ook maar naar boven te rijden. Ofte, toch maar wat tegemoet te rijden. Die klim was er een waar je klimt met een dubbel gevoel. langs de ene kant rij je doorheen de prachtigste natuur, aan de andere kant op de slechtste weg die tot op heden onder onze wielen kregen geschoven. De laatste 3 kilometer bleef de weg alsmaar meer en meer stijgen. Op het laatst moet dit ook weer rond de 10% geweest zijn. Toen ik als eerste boven opdraaide, stond Geert er ook al. Toen zie hij al dat er lijken uit de kast zouden vallen. Ze waren misreden, en hadden geen water of eten meer bij. Een ramp bij zulke zware inspanningen. Ze hadden een berg opgereden, die helaas voor hen, doodliep. Bovendien bleek die helling pieken te bevatten van maar liefst 15% !!! Stel je maar eens voor, als je boven komt, dat je mag terugkeren. dat is om gek te worden. maar helaas, het kon niet anders. En moet je nog eens de Ballon de Servance op, en die is van hun kant ook geen doetje. Eerst zagen we Peter boven komen, en na lang wachten kwamen Erwin en een leeg gereden Bruno aan. Die viel bijna van zijn fiets. We kregen in geuren (en stinken .... pffff) en kleuren te horen welke lijdensweg ze hadden gekregen. We konden het ons goed voorstellen.

Eenmaal de "dutsen" een beetje bij hun positieven gekomen waren, konden we 12 kilometer afdalen. Geen plezier, aangezien de weg er zeer slecht bij lag. Alleen de laatste 3 kilometer waren goed. Aan het eerste 'Tabac' winkeltje werd gestopt om drinken te kopen. Ik zag zelden iemand zo vlug een bikje Cola leegdrinken. En weer was Gino de eerste die aankwam. Hij is de winnaar van deze Ronde v/d Vogezen. Bruno, Erwin, Peter een Geert hadden er een rit van 85 Km op zitten, inclusief 4 hellingen. Bij Gino en mezelf bleef de teller staan op 55 Km. Maar, we hadden geen goesting meer om daarover te praten. We wilden allemaal zo snel als mogelijk terug naar het hotel. Tijd om weer op onze positieven te komen. Ik nam er een bad. Ongelooflijk hoeveel deugd dat deed. Maar, eenmaal aan tafel vergeet je vlug de miserie, en was het weer lachen geblazen. Bruno gaf een paar tips wat je kan doen met iemand die op het punt staat te huwen. Ik zal het hier niet noteren, maar we lagen plat van het lachen. De andere mensen in het restaurant verstonden ons niet, maar lachten mee met ons. En nog waren we nog niet aan het einde van ons plezier. Direct na het eten begon de finale van Champions League. Arsenal en Bracelona stonden tegenover elkaar. Gino stelde voor om te pronostikeren. Ik kreeg de eerste kans, en vulde 2 - 1 winst in voor Barcelona. Ieder van ons gaf een andere uitslag, dus kon er maar één winaar zijn. Bruno hing intussen als een slappe vod in zijn zetel. Ook de rest van zijn lichaam had hij niet meer onder controle. Zonder dat het hoorbaar was, verliet er zeer giftige gassen zijn lichaam. Arme Erwin, die onder de trap zat, kon geen kant meer op. Hij verbleekte ogenblikkelijk. De rest kon "Bruno's slette aroma" intussen ook waarnemen, en vluchtte naar buiten. Hilariteit alom. Zoals onze vakantie begon, zo werd deze ook beëindigt.

Wij gaan het alvast nooit vergeten!!!!