i-mac.be
Ik, mijn Mac ... de wereld
- Verslag deel één
-
Van tijd tot tijd neem ik het initiatief om een ritje te organiseren. Deze keer was mijn oog op de Davitamon Classic gevallen. En Peter had deze rit al gereden, dus kon ik mijn oor te luisteren leggen bij hem.
peter wist me te vertellen dat dit een heel mooie rit zou zijn, met enkele verraderlijke klimmetjes in. Dus begon ik uit te kijken om deze rit op poten te zetten. Een datum was vlug gevonden, donderdag 28 september om precies te zijn.
Het zou een bewogen dag worden......
Ons eerste afspraakpunt was aan het vroegere "Becue pants" te Oostkamp. Vandaar zouden we in kolonne naar Nazareth rijden. de DC vertrekt ter hoogte van de sporthal vertrekt deze rit, dus ....
We werden direct geconfronteerd met een eerste, zij het klein probleem. De parking van de sporthal mag alleen gebruikt worden voor gebruikers ervan. Dus moesten we langs de grote baan gaan staan. Op zich is dat niet erg, maar je moet ook nog je koerskleren aandoen. Enkele bewoners kregen dus een gratis striptease show voor hun deur.
De groep was redelijk groot. 18 man (of 17 mannen een één dame) op precies te zijn.
Dus mochten we volgens de Belgische verkeerswet op de grote baan rijden. Niet dat we daar voorstander van zijn, maar oms kan dit handig zijn.
De eerste kilometers verliepen vlekkeloos. We konden de oranje pijlen heel goed volgen. Via de Schelde reden we naar Zingem. Vandaar moest het dan richting Ronse gaan, maar ....... die verdomde pijlen waren nergens meer te zien. Of toch ...
Dus volgen we een oranje pijl. Na ±15 kM beseffen we dat we de verkeerde pijlen volgen. Op zich is dat te begrijpen, want op sommige plaatsen staan letterlijk 100den pijlen uitgeschilderd. Een kakafonie eerste klas.
Dus moesten we overgaan op de kaart. dat ging redelijk goed, al kwamen we meer werken tegen dan we zouden wensen. Onder andere op de Berendries waren ze vollop bezig. Nu is dat ook begrijpelijk, aangezien binnen een paar maanden de wedstrijden weer beginnen. En welke wielerliefhebber wil de renners de Berendries zien links laten liggen? Juist....
Op zoek naar de Ganzenberg. Maar weer werd het zoeken, zoeken, zoeken. Tijdens één van de afdalingen in de buurt, maakten we wel een hilarisch moment mee. halfweg een steile afdaling, zat een haase bocht, die tot overmaat van ramp, bezaait lag met steentjes. Door de hoge snelheid, was het niet meer mogelijk om elkaar te verwittigen. Ook Martin kwam naar beneden "gevlogen", en kon de draai niet meer halen. Martin is echter iemand met heel veel fiets ervaring, en ging niet volluit in de remmen, maar "reed", of beter .... huppelde de akker op. We zagen hem letterlijk en figuurlijk elke bult nemen, tot hij uiteindelijk stilviel. Inderdaad hij viel gewoon om. De rest viel ook om ..... van het lachen. Dit zijn zaken die je normaal alleen in de film ziet. Wij konden dit schouwspel live meemaken.
Te Schorisse werd beslist richting Ronse te rijden. Voor Ronse konden we het muziekbos inrijden. Dit bis is gesitueerd te Louise-Marie. Een onooglijk klein dorp, maar in fietsmiddens een naam als een klok.
En weer ging het mis. Ik moest hoognodig, en raakte zo achterop. Aangezien ik niet zo een goed klimmer ben (zacht uitgedrukt) zag ik boven niemand meer. En dus volgde ik de richting op basis van de steenslag op de weg. Juist .... ik was op de verkeerde weg. Een beetje verder moest ik naar rechts. De Kanarieberg naar beneden. Leuk hoor, 14% zonder noemenswaardige bochten naar beneden vlammen. Alleen op het moment dat ik uit het bos kwam, zag ik de lege weg voor me. Ik zag beneden niemand staan.
Tijd om te bellen. Een GSM is op zo een moment goud waard. In een film zou je beide hoofdrolspelers in beeld krijgen. En dan kan je er de vraagtekens bij plaatsen. Geen van beiden weet wie waar staat. Dus mocht ik onverrichterzake terug naar boven. En boven ..... stond niemand. Weer de GSM bovengehaald. Ja maar ... we staan beneden!! dat kan niet, ik kom van beneden! En dus .... ik weer de kanarieberg af. En juist hoor, weer stond er niemand. Weer even gebeld. En na veel gebel en gezoek, vonden we elkaar terug. Alhoewel ....
Nu was Erwin niet meer bij de groep. Hij was langs de andere kant gereden, op zoek naar ondergetekende. Volgend afspraakpunt was boven in het Muziekbos. Maar Erwin kwam maar niet, dus reed ik wat tegemoet. na een goeie 10 minuten, hield ik het wachten voor bekeken. Boven kon ik (weer) vaststellen dat de groep weg was. Dit is omver te vallen. Maar toen nam ik de goede weg, en reed het muziekbos naar beneden. En daar stonden ze allemaal :-)
Tijd om naar Ronse te rijden, en iets te nuttigen. En ook overleggen waar we naartoe zouden rijden.
- Verslag deel twee
-
Na het benuttigen van de pasta en nog wat na te genieten van een aangenaam zonnetje, was het tijd om weer verder te rijden. De volgende klim zou er een worden die zou nazinderen. De Schapenberg. Die brengt je naar het hoogste punt van Oost-Vlaanderen. 162 meter hoog. Men spreekt soms zelfs over de "Kluisbergpas". Stel je voor ... een pas in ons kikkerlandje. ;-) Ter hoogte van dat punt ligt de Hotond molen.
Die Scapenberg is inderdaad geen kattepis. 17% langs ellendig weggetjes. Als het hier nat ligt, is dat een ramp, want het mos groeit hier overal door. Boven mochten we nog een laatste keer genieten van Ronse. Op naar Maarkedal. En wie Maarkedal zegt, zegt Ronde van Vlaanderen. Deze gemeente heeft de bekendste hellingen op zijn grondgebied. En sommige hellingen hebben waarschijnlijk niet eens een naam, maar pijn doen ze wel.
We beperkten ons tot de Kortekeer. Die helling start langzaam, maar het venijn zit in de staart. Daar zorgen enkele haarspeldbochtjes voor. En van hieruit is het laar een zucht naar de Koppenberg. De bult van Melden .... de vloek van Hinault.
Eenmaal aan de voet van de Koppenberg gekomen, kon ik niet weerstaan aan het beklimmen van de bult. Maar o wee, dit doet toch zo een zeer. Elke kassei voel je onder je kont passeren. Johan deed het uitzonderlijk goed daar. Hij beklom de bult voor de allereerste keer, en reed (niet zonder problemen) naar boven. Maar .... hij deed het toch maar mooi!!! Jammer genoeg moetsen we langs dezelfde weg naar beneden, en dat is geen lachertje.
En nu werd het ook tijd om huiswaarts te keren. Langs de baan Berchem - Oudenaarde, reden we naar de boorden van de Schelde. Hier kwamen de echte wielrenners aan bod. Ze trokken de snelheid op naar 33 Km/u. En eenmaal ze opgewarmd waren, ging het naar 37km/u. Op een bepaald moment verscheen de 40 op onze teller.
Na 115 kilometer kwamen we weer aan onze auto's.
Besluit, een mooie rit, maar teveel zaken liepen fout. Volgend jaar opnieuw, en stukken beter!!!