i-mac.be
Ik, mijn Mac ... de wereld
15 augustus stond reeds een geruime tijd met stip genoteerd op mijn kalender. Te Poperinge werd een Bel-Tocht georganiseerd. Men kon kiezen tussen 32, 40,57, 75,100 en 120 kilometer.
Wij, Yves, Peter, Kristof en Ignace, gingen dus voor de 120 km. Om 9u00 deze morgen gingen we van start. Het weer was niet je dat, en bovendien had het de laatste dagen veel geregend, waardoor het parkoer zwaar lag.
De eerste 7 kilometer waren vlak, met af en toe off-road. Nog dit, na amper 5,1 Km stond ik reeds langs de kant met een lekke band. Gelukkig waren Yves en Ignace nog niet voorbij me gepasseerd, dus kon ik met hen verder rijden.
Er waren 16 hellingen voorzien in de 120 editie. De eerste daarvan was de Rode berg. Ik verzeker je, die kon als starter als tellen. De toon was gezet voor vandaag.
Vervolgens ging het naar de Kemmelberg. Niet langs de klassieke wegen, maar langs loodzware off-road stukken. Als toemaatje mochten we nog de kasseistrook van 23% beklimmen. Menig hartslagmeter zal daar behoorlijk in het rood gegaan zijn. De mijn alleszins.....
Toen reden we naar de Baneberg, mij totaal onbekend. De volgende is dan wel een beroemdheid in Vlaanderenland, namelijk de Zwarte Berg. Ook daar kregen we loodzware stukken te verwerken. Bepaalde zones langen bezaaid met steenblokjes, die toch al behoorlijk van formaat mogen genoemd worden. Vooral tijdens de afdaling was het opletten geblazen.
Toen wachtte de Catsberg ons op: Die kende ik ook niet. Maar sinds vandaag wel. Het eerste deel ging nog, maar dan ......
We moesten door een bos rijden, waar de "Klijte" aan de banden plakte, dat het niet normaal was. meer zelfs, we gleden langs allerhande obstakels, zoals omhooggeduwde wortels van bomen, ferme stukken steen, enz....
Als toemaatje waren daar op bepaalde stukken ook noodbruggetjes aangelegd, dit door middel van paletten. Ik hoef het jullie niet te zeggen dat die paletten eerder schaatsbanen waren. Man, man, man, zo glad. Zelfs je voorwiel kreeg daar absoluut geen grip.
Toen sloeg het noodlot toe voor mij. Tijdens de 1ste afdaling van dei Catsberg, ben ik ter hoogte van de autostrade lelijk gevallen (alsof mooi vallen bestaat!).
We reden langs een single track naar beneden, maar remmen hielp daar niet. Ik verloor de controle over mijn bike, en ben als een volleerde Superbike motorrijder van mijn fiets "gezwiept". Ik ben met mijn volle gewicht (droog is dat 87 Kg), op mijn rug gevallen, maar net op de bult van die single-track. Ik heb het uitgeschreeuwd van de pijn. Gelukkig was ik daar niet allen op dat moment. Yves, en nog 2 andere bikers hebben me proberen te helpen, maar ze konden helaas niet veel doen. Toch bedankt voor jullie hulp. Het is goed om weten dat er vrienden klaar staan in nood!!!
We waren toen ongeveer 2 km verwijderd van een bevoorradingspost, en reden heel rustig naar ginder. Daar kwamen ze ons (BBQ en i-Mac, aka Yves en Hans) uitbundig begroeten, want blijkbaar zijn we inmiddels gekend op het MTB forum
Toen ik daar vertelde wat me overkomen was, werd er direct voorgesteld om me naar Poperinge te laten brengen. Ik heb toch nog de moed gehad om met de fiets naar ginder te rijden, zij het niet meer off-road.
In zaal Maecke-Blyde was een dokter aanwezig, die me direct onderzocht. Blijkbaar zijn het alleen wat kneuzingen, en valt (what's in a word) alles wel mee. Ik heel tevreden over deze manier van werken. Dit verdient een pluim!!
Nadien was het wachten op de aankomst van Peter, Kristof en Ignace. Die hebben deze loodzware rit tot een goed einde gebracht. Mooi mannen, schitterende prestatie. Yves verdient ook een pluim op zijn hoed, want hij stond me bij in de pijnlijke momenten.
Sommige stukken van het parkoer waren misschien iets te gevaarlijk, maar aan het weer kan je als organisatie niets doen. Hopelijk volgend jaar beter weer.